Ang Turnilyo sa Utak ni Erika Joy

Dear God,

2011-07-29T17:29:00.001+08:00

THANK YOU! :-D

July is LOVE

2011-07-02T14:32:00.002+08:00

Naku, hindi ko nagawang makapagblog kahit isang beses man lang nung nakaraang buwan.
Anyways, andito ako para ipahayag ang pananabik sa buwang ito. Syempre, isa lang naman ang dahilan. Malapit na ang aking kaarawan. Biruin mo 24 years old na ako. At alam kong malapit ko nang malagpasan ang aking midlife crisis. :-D

Salamat kay Scott Peck at sa libro nyang "The Road less Traveled"

Busy busy busy

2011-05-23T15:07:00.002+08:00

All I can do now is stare at the reasons why I am alive and very happy. :-D

2011-04-14T08:41:00.002+08:00

Nitong mga nakaraang araw na umabot na ng buwan, andaming nangyari. Nawalan kami ng internet, nagcrash ang motherboard ng PC namin at yung laptop naman di na napagod sa kaka-bluescreen. Higit sa lahat, naging abala ako sa paghintay sa pagdating ng aking mahal na si Sivan.
At gaya ng sa pelikula kapag tapos na ang lahat ng aksyon at drama, kailangan ng malupit na outing at production number. Sa amin, okay na ang isang reunion picture naming mag-iina sa Puerto Galera.

Ako at ang aking dalawang boyfriends na si Vans at Jio

Pagkatapos ng Balentayms

2011-02-15T14:50:00.002+08:00

Marami akong namiss na tao..

Pero pinakanamimiss ko ang aking sarili.

Kasi ngayon, medyo pumuti at chubby na ako..

Namimiss ko yung tanned and slim na itsura ko..

Sana pumayat na ako ulit.. pero no pressure naman.hahaha.

Ano ba ito? Instead of working, nagba-blog ako.

Okay, Ekai, Back to work. :-p

Kahapon Sa Trinoma

2011-02-06T13:28:00.005+08:00

Kahapon lang ako nakapunta sa Trinoma. Ang ganda pala dun. Magaganda mga waiting benches nila.parang receiving lounge sa ibang hotel.

Pero higit dun, muli kaming nagkita ni Angel. Masaya ako kasi kahit nagulat sya, parang di naman ganun katagal mula ng huli ko syang nakita. Gaya nung nakita ko ulit yung iba kong malalapit na kaibigan. Kahit ang dami dami dami nang mga bagay ang nangyari at pinagdaanan namin, pakiramdam ko siyang siya pa rin yung naka-one on one ko ng tanduay ata yun o gsm blue at nalasing kami. Siya pa rin yung kakuwentuhan ko ng kung anu-ano. Nung di ko pa sya nakikita, super miss ko na sya. Nung nagkasama na kami parang feeling ko parang nung isang buwan lang kami huling nagkasama.

Masaya ako kasi isa sya sa mangilan-ngilan kong kaibigan na dumaan man ang ilang tag-init at tag-ulan, hindi nangungupas yung pagtangi namin sa aming pagkakaibigan.

Masaya ako kasi kasama ko syang namili ng mga gamit-gamit ni Jio. At nakingalay sya sa pagbuhat kay Jio at nakihaba ng pasensya sa pagkasipsip ni Jio ng wallet at bag nya.

Masaya ako kasi sa unang beses kong nakapunta sa Trinoma at sa katabi nitong Landmark, siya yung kasama ko,

Masaya ako kasi kaibigan ko sya at magandang bahagi sya ng aking buhay.

***

Pagdating ko ng bahay, wala na sila Doodz at Babes. Pumunta pala sila sa Binangonan. Nga pala,

birthday ni Kuya Conrad. Dun na sila nagpalipas ng magdamag.

***

Si Jio, kahapon ko lang siya napasyal na kaming dalawa lang. Sobrang masaya rin ako dahil dun. Nakita ko na nag-enjoy sya sa pagtingin tingin sa paligid. At maaga kami nakatulog. wala pang alas-12 ng umaga.

Si Jio, ngayon ay kalong-kalong ni Tita Pina. Nakakangalay na sya kasi nagsisimula syang lalong bumigat ang lakas kasi nya kumain ng cerelac. At tatayo na ako sa pagkakasalampak sa sahig at lalayo na sa harap ng laptop na ito para ako naman ang magbuhat.

Sa susunod na araw ulit.

On Commitments, Engagements and Marriages

2011-02-02T14:37:00.006+08:00

Two nights ago, I dreamed I was engaged to PNoy, our president. (That's what a single get to dream of when she thinks too much of her country and its bachelor president. haha) The way everyone reacted in my dream seem to tell me that they've been waiting for us to be engaged for a long time now. Then I was forced to say yes while he putted the ring on my ring finger. I was thinking then about the responsibilities of being her first lady and how my life will be put into a public spectacle. I was so not into the idea of getting married. When I woke up, I just realized how worried I was when I was confronted by that situation.

Commitments. What I hate about commitments is the expectation. You are expected to act like this and that. You are expected to report where you are, almost every hour. You are expected to be sweet, caring and understanding.

Engagements. What makes engagements pathetic is the idea of "no turning back." Like in chess, it's touch move. Once you are engaged, it is almost as you are married. It would be harder to turn down your lover if you change your mind.

Marriages. If it weren't for annulment and divorce, marriage is a forever promise (or curse) to spend the rest of your life with someone.

I might sound skeptic on how I view these terms. But you know what, the real key to making these three haven and enjoyable is Love. It may be cliché but loving someone that loves you back is everything. Committing,engaging and marrying that person is as easy as reading your favorite book or even chewing your food.

I have seen lots of failed relationships and even experienced it. But, it is always ecstatic to see couples loving each other for the rest of their lives. Seeing them makes me hope that someday I'll meet the one that is indeed for me. Or maybe, I met him already. :-D

But please, not PNoy.

Love Month

2011-02-01T13:00:00.003+08:00

Love month na at masayang nagsimula ang buwan na ito. Puno ng pagmamahal galing sa mga taong mahal ko rin.

****

I found my former tutors in facebook. Nakakaaliw lang na sa sobrang lawak ng social network na ito almost everyone has an account.

****

magrarant sana ako kaso start ng month kaya lang masisira ang simula ng buwan ko pati maypagka-immature pang gawin yun kaya wag nalang. Bawal ang BV.hehe

****

I plan to celebrate Sivan's birthday at CRIBS. Sana mag-materialize ito. God help me.

****

You continuously make me smile.Sana marami pang start ng February na magkasama tayo. I try to look serious while typing this but my heart is jumping because of so much joy in it.

Sana Di Na Naman

2011-01-25T19:09:00.007+08:00

Lord,

When I said that I was tired loving someone, You let our paths crossed again. I don't know if You have sent already the one suited for me or all You want me to know is never give up and stop loving. I love You that's why I'll trust again, Lord. I'll love again and risk my battered heart. I'll follow Your path. I'll continue to listen to You.

Guide us that we may be true to our commitment.

***

Sabi ko, ayaw ko na talaga at ayaw ko na talagang magsulat tungkol dito. Pagod na kasi ako masaktan at takot na rin ako. Ewan ko ba.. Pero susugal ako. Lord, last na ito. Gagalingan ko na po. I'll follow the rules. Nang tinanong ko sya kung matatanggap nya lahat lahat ng ako, eto ang kantang ito ang sagot nya sa akin.

Gusto kitang mahalin hindi dahil sa mabait ka lamang. Kung hindi, naniniwala akong mabuti kang tao. Handa mo akong panindigan sa ano pa mang paraan. Dadahan-dahanin natin ang lahat. Salamat kasi sa gitna ng kalungkutan ko at halos Siya na lang ang nakauusap ko, dumating ka at minahal ako.

***

May trabaho na ako. math question setter. hahaha.pwede na..

Can't wait for February to come. Lots of reconciliation and love will happen on this month

Note to Self

2011-01-17T16:18:00.003+08:00

Keep on track.

Ang hirap madistract ng emosyon lalo na sa nangungulilang puso.hehe. Pero so far, kaya ko naman pang i-handle ang nararamdaman ko kaya wala pa dapat masyadong ipag-alala. Tutal, nabubuhay pa rin naman ang lahat sa aking imahinasyon lamang. Wala pang pagsasakongkreto.

Hindi ako nakakasulat nitong mga nakaraang araw sa daming pinagkakaabalahan.

Dumating si kuya at sa pagdating nya may kasama syang laptop. Eto nakakapagnet na ako sa baba at di na kailangang magsumiksik sa sulok sa itaas para magamit ang desktop.

Okay naman ang loading business ko kaya lang nagkandagulo gulo yung pera ko. at syempre di maiwasang mainis sa hindi nagbabayad na paload lang nang paload. hahaha

Sinubok ko rin ang processed meat business kaya lang isang malaking sugal ito na tingin ko natalo ako. Ewan ko ba kung bakit ako pumayag. Di bale, natuto na ako. Kailangan kong sundin ang aking mga plano at hindi kung ano ang gusto ko sa ngayon. Ang aking mga plano ay may basbas Nya kaya hindi ako basta basta mapapariwara.

Naghahanap din ako ng online jobs. Sa ngayon, wala pa pero hindi ako basta-basta susuko. Kailangan kong makahanap ng trabaho na dito lang sa bahay at may okay na suweldo para hindi ako mapalayo kay Jio at makaipon ako ng ipangnenegosyo ko pa.

Guide me Lord to be on track always.

BUSY

2011-01-11T21:28:00.000+08:00

Just started some small scale businesses to keep myself busy.

My brother will arrive soon.

I am excited.

and tired.

Hope I can someday sit down and blog and blog and blog. When my businesses are all settled, I know I will. :-D

Sa Mga Kaibigan ni Mama Susan

2011-01-08T16:23:00.001+08:00

Hindi ko kayo aawayin. Promise.

Thank You

2011-01-05T21:02:00.002+08:00

Thank you to all people who never fail to make me smile. :-D

Love you all.

****

Nanonood ako ng Willing Willie. I hate Willie.BEFORE.

Ewan ko pero ngayon, sobrang gusto ko na sya. Dati, akala ko ginagamit nya yung mga tao para sa pansarili nyang kasikatan. I just realize that he has no choice but to always extend his hands to reach out for those people who think that he is their only hope to alleviate from poverty and ease their pain from the cruelties of the world.

Kaya sa kumakalaban sa kanya, sana tigilan nyo na sya. Baka kaya nyo lang ginagawang pigilan sya kasi gusto nyong pigilan pagtaas ng rating ng show nya kasabay ng pagbulusok ng sa inyo. Stop doing nasty business. You gave me more reasons to hate you.

Before I don't understand where his gusto's coming from. Pero kapag malinis ang hangarin mo talagang tumulong, walang unos ang basta-basta magpapabagsak sa iyo. Hope Willing Willie will continue to inspire lives. With the great management of TV5, Willie's show is finally at home.

Resume of Classes

2011-01-03T19:53:00.002+08:00

Apparently I was too tired to wake up early. Buti nalang kinulit ni Mama si Babes na gumising at may mga after-food pa kami from New Year Celebration gaya ng hamon kaya may breakfast siya.

Jio's 5th month. Forgot to prepare something. Kasi dami dami ng mga events na kainan from the past two weeks.Sana mawala na sipon nya.

Naligo ako na ang tubig sobrang lamig. Parang naliligo sa ulan yung lamig na lumalabas sa shower. Ang sarap.

Sana makapasok na si Doodz at umayos na pakiramdam nya. Sana magising ako nang maaga para makapagprepare ng breakfast for Babes.

Dumating pala si Kuya Egay dito. My kuya brian's best bud. Bihira na lang kami magkita kaya it's nice to know that he's doing fine.

***

Still, trying to compose my thoughts regarding my future project. People I need to talk and consult to make this project possible. I know this is God's will and I know that He is calling me now. :-D

Welcome 2011!

2011-01-02T14:26:00.002+08:00

Ngayon, may gusto akong gawin. Inspired by my theo141 prof na si Bobby Guev. Sa isang klase namin sabi nya, "Live Simply so others may simply live." Naalala ko nung last oral exam ko sa kanya, tinanong nya ako kung may pera ba ako, bibili ako ng Jaguar. Sinagot ko sa kanya, "opo basta yung pera ko pinaghirapan ko at wala akong natapakang ibang tao sa pagkakaroon ng pera pambili ng Jaguar."

Tingin ko, sa loob-loob nya, na-disappoint sya sa akin at sa iba pang mga mag-aaral na sumagot ng gaya nung sa akin. Kung itatanong sa akin muli iyon, "depende" ang isasagot ko.

Oo kung ang Jaguar ay kailangan ko talaga (tanging sasakyan na naaangkop sa paraan ng aking paggamit ng sasakyan).

Hindi kung isa itong luho.

Gusto kong simulan ang proyektong "Ka-baranggay ko, Sagot ko" Di ko pa gaanong nai-paplantsa ang planong ito pero sisikapin kong maging tangible ito ngayong taon na ito. Eto ang major project ko sa taong 2011. Sa lahat ng makababasa ng pahinang ito, sana ipagdasal nyo ako.

****

Kahapon inatake ako ng gastritis sa sobrang dami kong nakain na Red Ribbon's chocolate haven sa bahay ng tita ko. ansarap talaga kaya lang dapat in small amounts ang consumption.

Tapos, kagabi nagkaroon kami ni George ng ex-LQ.hahaha. nakakatawa kasi talagang nagtatalo kami sa isang incident sa relasyon namin dati na parang kahapon lang nangyari at parang kami pa. Weird talaga sya tapos weird din ako.kaya weird talaga kaming dalawa kapag nagsama.

And Now the End...

2010-12-30T15:38:00.002+08:00

is near!

Yehey!!

ba-bye 2010! can't wait to leave you together with all the bad vibes I had with you.

kagabi, super EMO ko talaga. hahaha. I heard the song "Wonderful Tonight". I just remember and miss my Papa. He's a big fan of Eric Clapton.

I miss being a Papa's girl. Yung super spoiled and loved talaga nya ko.

Things have changed and lots of circumstances that happened lately made our relationship real cold. And I'm old now..

Papa, I don't know if you'll be able to read this but if you happen to visit my blog, I just want you to know that I love you.

Thank You can never capture all the things you've done just to provide a better and comfortable life for all of us. Until I couldn't find the right term that will, Thank You very much.

Matatapos na ang Taon

2010-12-29T13:40:00.002+08:00

at eto pa rin ako lutang.

Hindi ako kinakabahan dahil ako ay lutang. Mas kinakabahan ako dahil kampante ako sa pagiging lutang ko. Yung pagiging steady lang ng buhay ko.

Ewan ko ba. Nagapo na ata ng masasakit kong karanasan yung bahagi ng pagkatao kong mahilig lumundag sa hindi sigurado.

Puno na ako ng alinlangan at takot na magtampisaw sa tubig na galing sa ulan kasi baka acid rain yun o di kaya maraming bad bacteria at germs.hahaha.

Kung mayroon man akong New Year's resolution, bukod sa New Life's Resolution ko na ilang pahina rin iyon, siguro eto yung mga sumusunod:

1. Magiging matapang na ulit ako.

2. Hindi na ako magtatamad-tamad.

3. Muli akong babalik sa track ng buhay na gusto kong tahakin at gustong tahakin ko ng aking mga magulang.

4. Hindi ako papabuyo sa mga sinasabi ng iba.Bagkus, pakikinggan at rerespetuhin ko ang kanilang mga opinyon.

5. Sisikapin kong maging isang tunay na Pilipino sa isip sa salita at sa gawa.

So help me, God.

On a lighter note,

- kukumbinsihin ko ang sarili kong wag maging impulse buyer para sa mga post its at sticky notes na magaganda. hindi iyon ang purpose nang paggawa sa kanila. marami na akong ganyan.

-ang tanging hiling ng mga taong mahal ako ay umayos ako. Sa dami ng palpak ko sa kanila, di na sila nag-eexpect nang malaki. Well, at some point, okay yun sa akin. Mas madaling magtake ng risks. Sabi nga ng prof ko, "worst thing had happened to you so no reason to be scared." hehe. If I learned or at least tolerate the pain, what are the things I cannot risk to do? Parang wala na ata.

-alagaan ang sarili. Inside and out. Ekai, remember, 5 years. 5 years. 5 years. Sorry Jenna, wala kang isang libo sa akin dahil matutupad ko yun. God will definitely help me.

-Dapat puro update na nang accomplishments ang mga isusulat ko starting 2011. Ang mga pangako sa sarili at goals in life,Hindi mahinto at matapos ang lahat sa papel o sa blog. Stop typing, JUST DO IT.

Malamig ang Pasko

2010-12-18T10:10:00.003+08:00

Literally and figuratively.

For the longest time, I forgot writing about very trivial and light stuff. I don't know if it comes with age but I just miss being naive and innocent about the cruelties of the world.

Naalala ko tuloy yung kantang I love it When You Call

"...hearts getting broken making people grow in cold"

Siguro nga ganun. When you get numb of the heartache, you thought you're okay. In reality, you've grown cold. You stop imagining. You limit your horizons. Ang hirap nun kung tutuusin. But when you get used to it, you'll just notice one day how boring your life is and how you stop taking risks. You'll miss being in love.

Sa ngayon, I have to deal with it.The cold and the emptiness.Part of the consequences of the choices I made in the past. However...

Let me assure you, I start imagining again. :-)

Matatapos na

2010-11-19T11:12:00.002+08:00

...ang November at wala pa rin akong post. Wala pa rin kasi kaming internet sa bahay. Sabi nga ni Babes, "malamang ate, kapag may net na magba-blog ka na naman." well, totoo yun. Part of my plan is launching my own site. So, watch for that. hehehe. keep our fingers crossed. sana nga magkaroon na ako ng sariling site.Very very soon!

:-D

Matatapos na

2010-11-19T11:12:00.001+08:00

:-D

Baranggay Election

2010-10-25T16:37:00.002+08:00

Buti nakaboto na ako. Kuntento naman ako sa mga binoto ko. Isa sa mga pangarap ko ang makapag-organize ng open forum sa pagitan ng mga nanalong kandidato at mga mamamayan. Sana matupad

****

Maligayang Bati sa pinsan kong si Byen. :-D 18 ka na at ligal nang bumili ng alak kaya nga lang liquor ban naman. hehehe

Makapag-update Lang

2010-09-20T15:20:00.002+08:00

Andami nang nangyari nitong mga nakaraang araw.

Wala pa rin kaming net para makapagbigay komento sa lahat ng iyon.

Sa bagay, wala na tayong magagawa sa lahat ng naranasang kaalipustahan ng mundo. Pero hinding hindi pa huli ang lahat para maranasan natin ang buhay sa mundo na katanggap-tanggap.

Naiinip na ako

2010-08-18T11:29:00.002+08:00

Gusto ko nang simulan lahat lahat ng mga binabalak ko.
Ganun na ako ka-excited at ka-bored na walang ginagawa.

Note to self:
Ekai, huwag kang magmadali.
Ang tumakbo ng matulin, kung matinik ay malalim.
Hinay hinay lang. Hinay hinay lang.
Inhale-exhale.
:-D

Kanina

2010-08-17T12:58:00.002+08:00

Kaninang madaling araw, nakatanggap ako ng di inaasahang tawag. Nakagugulat. Sabi ko na nga ba sa bilyong tao sa mundo, may kahit isang taong nagmamahal pa rin sa akin bukod sa boys ko.
hahahaha.

Makaalis na muna ng bahay at matingnan ang real world.
Sa totoo lang, hindi na ako sanay lumabas ng bahay at makisalamuha sa mga tao.
Pero ganun naman lagi, hanggang masanay ulit.

Sana naman wala na akong makilalang manggogoyo o manloloko na sasamantalahin ang aking pagkaasiwa sa mundo at pagkailang sa iba lalo na ang aking karukupan..
hahaha. labo. dyan lang naman ako sa tabi-tabi pupunta.

Thought for the day:

2010-08-15T16:33:00.002+08:00

"WALA NAMANG TAONG NAGSISIMULA SA TAAS, BUKOD SA TAONG NAGHUHUKAY."
-Brod Pitt

Ngayong Agosto

2010-08-08T20:28:00.002+08:00

Nakatanggap ako ng isang napakagandang regalo.
Pumuslit lang ako para sabihing napakasaya ko na sa wakas kapiling ko na si Jio.

Jio, mahal na mahal kita gaya ng pagmamahal ko kay Vansi.

Mukhang matatagalan pa bago ako makapagsulat dahil magiging abala ako bukod doon lumalala na rin ang sira ng aking mga mata. Wala pa akong pampagawa ng salamin. Sana may magsauli ng salamin ko.

Pansamantalang mawawala muli ako sa mundo ng mga bloggers. Pero kapag kayang kaya ko na, mabubuhay muli ang pahinang ito kasama ng bagong pahinang ilulunsad ko sa malapit na future. :-D

Si PNoy at ang kanyang SONA

2010-07-26T18:41:00.001+08:00

Eto ang kopya at naka-bold font ang mga paborito kong linya nya

******************************************************

State of the Nation Address of His Excellency Benigno S. Aquino III
President of the Philippines
to the Congress of the Philippines
Session Hall of the House of Representatives
July 26, 2010

AQUINO DELIVERS FIRST SONA

Speaker Feliciano Belmonte; Senate President Juan Ponce Enrile; Vice President Jejomar Binay; Chief Justice Renato Corona; Former Presidents Fidel Valdez Ramos and Joseph Ejercito Estrada; members of the House of Representatives and the Senate; distinguished members of the diplomatic corps; my fellow workers in government;
Mga minamahal kong kababayan:
Sa bawat sandali po ng pamamahala ay nahaharap tayo sa isang sangandaan.
Sa isang banda po ay ang pagpili para sa ikabubuti ng taumbayan. Ang pagtanaw sa interes ng nakakarami; ang pagkapit sa prinsipyo; at ang pagiging tapat sa sinumpaan nating tungkulin bilang lingkod-bayan. Ito po ang tuwid na daan.
Sa kabilang banda ay ang pag-una sa pansariling interes. Ang pagpapaalipin sa pulitikal na konsiderasyon, at pagsasakripisyo ng kapakanan ng taumbayan. Ito po ang baluktot na daan.

GOV'T HAS LONG STRAYED TO THE CROOKED PATH
Matagal pong naligaw ang pamahalaan sa daang baluktot. Araw-araw po, lalong lumilinaw sa akin ang lawak ng problemang ating namana. Damang-dama ko ang bigat ng aking responsibilidad.
Sa unang tatlong linggo ng aming panunungkulan, marami po kaming natuklasan. Nais ko pong ipahayag sa inyo ang iilan lamang sa mga namana nating suliranin at ang ginagawa naming hakbang para lutasin ang mga ito.

RP'S PROBLEMS WIDE-RANGING; TRUE STATE OF THE NATION KEPT SECRET FROM THE PUBLIC
Sulyap lamang po ito; hindi pa ito ang lahat ng problemang haharapin natin. Inilihim at sadyang iniligaw ang sambayanan sa totoong kalagayan ng ating bansa.
PROBLEMA SA BUDGET

Sa unang anim na buwan ng taon, mas malaki ang ginastos ng gobyerno kaysa sa pumasok na kita. Lalong lumaki ang deficit natin, na umakyat na sa 196.7 billion pesos. Sa target na kuleksyon, kinapos tayo ng 23.8 billion pesos; ang tinataya namang gastos, nalagpasan natin ng 45.1 billion pesos.
Ang budget po sa 2010 ay 1.54 trillion pesos.

Nasa isandaang bilyong piso o anim at kalahating porsyento na lang ng kabuuan ang malaya nating magagamit para sa nalalabing anim na buwan ng taong ito.
Halos isang porsyento na lang po ng kabuuang budget ang natitira para sa bawat buwan.
Saan naman po dinala ang pera?

CALAMITY FUND
Naglaan ng dalawang bilyong piso na Calamity Fund bilang paghahanda para sa mga kalamidad na hindi pa nangyayari. Napakaliit na nga po ng pondong ito, ngunit kapapasok pa lang natin sa panahon ng baha at bagyo, 1.4 billion pesos o sitenta porsyento na ang nagastos.
Sa kabuuan ng 108 million pesos para sa lalawigan ng Pampanga, 105 million pesos nito ay napunta sa iisang distrito lamang.

ONE DISTRICT IN PAMPANGA GOT P105M; PANGASINAN ONLY GOT P5M FOR 2008 CALAMITY
Samantala, ang lalawigan ng Pangasinan na sinalanta ng Pepeng ay nakatanggap ng limang milyong piso lamang para sa pinsalang idinulot ng bagyong Cosme, na nangyari noong 2008 pa.

FUNDS FOR PAMPANGA GIVEN ON ELECTION MONTH, 7 MOS. AFTER "ONDOY", "PEPENG"
Ibinigay po ang pondo ng Pampanga sa buwan ng eleksyon, pitong buwan pagkatapos ng Ondoy at Pepeng. Paano kung bumagyo bukas? Inubos na ang pondo nito para sa bagyong nangyari noong isang taon pa. Pagbabayaran ng kinabukasan ang kasakiman ng nakaraan.
MWSS

Ganyan din po ang nangyari sa pondo ng MWSS. Kamakailan lamang, pumipila ang mga tao para lang makakuha ng tubig. Sa kabila nito, minabuti pa ng liderato ng MWSS na magbigay ng gantimpala sa sarili kahit hindi pa nababayaran ang pensyon ng mga retiradong empleyado.
Noong 2009, ang buong payroll ng MWSS ay 51.4 million pesos. Pero hindi lang naman po ito ang sahod nila; may mga additional allowances at benefits pa sila na aabot sa 160.1 million pesos. Sa madaling sabi, nakatanggap sila ng 211.5 million pesos noong nakaraang taon. Beinte-kuwatro porsyento lang nito ang normal na sahod, at sitenta'y sais porsyento ang dagdag.
Ang karaniwang manggagawa hanggang 13th month pay plus cash gift lang ang nakukuha. Sa MWSS, aabot sa katumbas ng mahigit sa tatlumpung buwan ang sahod kasama na ang lahat ng mga bonuses at allowances na nakuha nila.
Mas matindi po ang natuklasan natin sa pasahod ng kanilang Board of Trustees. Tingnan po natin ang mga allowances na tinatanggap nila:
Umupo ka lang sa Board of Trustees at Board Committee meeting, katorse mil na. Aabot ng nobenta'y otso mil ito kada buwan. May grocery incentive pa sila na otsenta mil kada taon.
Hindi lang iyon: may mid-year bonus, productivity bonus, anniversary bonus, year-end bonus, at Financial Assistance. May Christmas bonus na, may Additional Christmas Package pa. Kada isa sa mga ito, nobenta'y otso mil.
Sa suma total po, aabot ang lahat ng dalawa't kalahating milyong piso kada taon sa bawat miyembro ng Board maliban sa pakotse, technical assistance, at pautang. Uulitin ko po. Lahat ng ito ay ibinibigay nila sa kanilang mga sarili habang hindi pa nababayaran ang mga pensyon ng kanilang mga retirees.
Pati po ang La Mesa Watershed ay hindi nila pinatawad. Para magkaroon ng tamang supply ng tubig, kailangang alagaan ang mga watershed. Sa watershed, puno ang kailangan. Pati po iyon na dapat puno ang nakatayo, tinayuan nila ng bahay para sa matataas na opisyal ng MWSS.
Hindi naman sila agad maaalis sa puwesto dahil kabilang sila sa mga Midnight Appointees ni dating Pangulong Arroyo. Iniimbestigahan na natin ang lahat nang ito. Kung mayroon pa silang kahit kaunting hiya na natitira - sana kusa na lang silang magbitiw sa puwesto.

ROAD USERS' FUND
Pag-usapan naman po natin ang pondo para sa imprastruktura. Tumukoy ang DPWH ng dalawandaan apatnapu't anim na priority safety projects na popondohan ng Motor Vehicle Users Charge. Mangangailangan po ito ng budget na 425 million pesos.
Ang pinondohan po, dalawampu't walong proyekto lang. Kinalimutan po ang dalawandaan at labing walong proyekto at pinalitan ng pitumpung proyekto na wala naman sa plano. Ang hininging 425 million pesos, naging 480 million pesos pa, lumaki lalo dahil sa mga proyektong sa piling-piling mga benepisyaryo lang napunta.
Mga proyekto po itong walang saysay, hindi pinag-aralan at hindi pinaghandaan, kaya parang kabuteng sumusulpot.
Tapos na po ang panahon para dito. Sa administrasyon po natin, walang kota-kota, walang tongpats, ang pera ng taumbayan ay gagastusin para sa taumbayan lamang.

NEGOTIATED CONTRACTS
Meron pa po tayong natuklasan. Limang araw bago matapos ang termino ng nakaraang administrasyon, nagpautos silang maglabas ng 3.5 billion pesos para sa rehabilitasyon ng mga nasalanta nina Ondoy at Pepeng.
Walumpu't anim na proyekto ang paglalaanan dapat nito na hindi na sana idadaan sa public bidding. Labingsiyam sa mga ito na nagkakahalaga ng 981 million pesos ang muntik nang makalusot. Hindi pa nailalabas ang Special Allotment Release Order ay pirmado na ang mga kontrata.
Buti na lang po ay natuklasan at pinigilan ito ni Secretary Rogelio Singson ng DPWH. Ngayon po ay dadaan na ang kabuuan ng 3.5 billion pesos sa tapat na bidding, at magagamit na ang pondo na ito sa pagbibigay ng lingap sa mga nawalan ng tahanan dahil kina Ondoy at Pepeng.

NAPOCOR
Pag-usapan naman natin ang nangyari sa NAPOCOR. Noong 2001 hanggang 2004, pinilit ng gobyerno ang NAPOCOR na magbenta ng kuryente nang palugi para hindi tumaas ang presyo. Tila ang dahilan: pinaghahandaan na nila ang eleksyon.
Dahil dito, noong 2004, sumagad ang pagkakabaon sa utang ng NAPOCOR. Napilitan ang pambansang gobyerno na sagutin ang dalawandaang bilyong pisong utang nito.
Ang inakala ng taumbayan na natipid nila sa kuryente ay binabayaran din natin mula sa kaban ng bayan. May gastos na tayo sa kuryente, binabayaran pa natin ang dagdag na pagkakautang ng gobyerno.
Kung naging matino ang pag-utang, sana'y nadagdagan ang ating kasiguruhan sa supply ng kuryente. Pero ang desisyon ay ibinatay sa maling pulitika, at hindi sa pangangailangan ng taumbayan. Ang taumbayan, matapos pinagsakripisyo ay lalo pang pinahirapan.

MRT
Ganito rin po ang nangyari sa MRT. Sinubukan na namang bilhin ang ating pagmamahal. Pinilit ang operator na panatilihing mababa ang pamasahe.
Hindi tuloy nagampanan ang garantiyang ibinigay sa operator na mababawi nila ang kanilang puhunan. Dahil dito, inutusan ang Landbank at Development Bank of the Philippines na bilhin ang MRT.
Ang pera ng taumbayan, ipinagpalit sa isang naluluging operasyon.

NFA
Dumako naman po tayo sa pondo ng NFA.
Noong 2004: 117,000 metric tons ang pagkukulang ng supply ng Pilipinas. Ang binili nila, 900,000 metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit pitong beses ang pagkukulang, sobra pa rin ang binili nila.
Noong 2007: 589,000 metric tons ang pagkukulang ng supply sa Pilipinas. Ang binili nila, 1.827 million metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit tatlong beses ang pagkukulang, sobra na naman ang binili nila.
Ang masakit nito, dahil sobra-sobra ang binibili nila taun-taon, nabubulok lang pala sa mga kamalig ang bigas, kagaya ng nangyari noong 2008.
Hindi po ba krimen ito, na hinahayaan nilang mabulok ang bigas, sa kabila ng apat na milyong Pilipinong hindi kumakain ng tatlong beses sa isang araw?
Ang resulta nito, umabot na sa 171.6 billion pesos ang utang ng NFA noong Mayo ng taong ito.
Ang tinapon na ito, halos puwede na sanang pondohan ang mga sumusunod:
Ang budget ng buong Hudikatura, na 12.7 billion pesos sa taong ito.
Ang Conditional Cash Transfers para sa susunod na taon, na nagkakahalaga ng 29.6 billion pesos.
Ang lahat ng classroom na kailangan ng ating bansa, na nagkakahalaga ng 130 billion pesos.
Kasuklam-suklam ang kalakarang ito. Pera na, naging bato pa.

ZERO BUDGET
Narinig po ninyo kung paano nilustay ang kaban ng bayan. Ang malinaw po sa ngayon: ang anumang pagbabago ay magmumula sa pagsiguro natin na magwawakas na ang pagiging maluho at pagwawaldas.
Kaya nga po mula ngayon: ititigil na natin ang paglulustay sa salapi ng bayan. Tatanggalin natin ang mga proyektong mali.
Ito po ang punto ng tinatawag nating zero-based approach sa ating budget. Ang naging kalakaran po, taun-taon ay inuulit lamang ang budget na puno ng tagas. Dadagdagan lang nang konti, puwede na.
Sa susunod na buwan ay maghahain tayo ng budget na kumikilala nang tama sa mga problema, at magtutuon din ng pansin sa tamang solusyon.

IMMEDIATE STEPS
TAX EVASION
Ilan lang ito sa mga natuklasan nating problema. Heto naman po ang ilang halimbawa ng mga hakbang na ginagawa natin.
Nandiyan po ang kaso ng isang may-ari ng sanglaan. Bumili siya ng sasakyang tinatayang nasa dalawampu't anim na milyong piso ang halaga.
Kung kaya mong bumili ng Lamborghini, bakit hindi mo kayang magbayad ng buwis?
Nasampahan na po ito ng kaso. Sa pangunguna nina Finance Secretary Cesar Purisima, Justice Secretary Leila de Lima, BIR Commissioner Kim Henares at Customs Commissioner Lito Alvarez, bawat linggo po ay may bago tayong kasong isinasampa kontra sa mga smuggler at sa mga hindi nagbabayad ng tamang buwis.

EXTRALEGAL KILLINGS
Natukoy na rin po ang salarin sa mga kaso nina Francisco Baldomero, Jose Daguio at Miguel Belen, tatlo sa anim na insidente ng extralegal killings mula nang umupo tayo.
Singkuwenta porsyento po ng mga insidente ng extralegal killings ang patungo na sa kanilang resolusyon.
Ang natitira pong kalahati ay hindi natin tatantanan ang pag-usig hanggang makamit ang katarungan.

TRUTH COMMISSION
Pananagutin natin ang mga mamamatay-tao. Pananagutin din natin ang mga corrupt sa gobyerno.
Nagsimula nang mabuo ang ating Truth Commission, sa pangunguna ni dating Chief Justice Hilario Davide. Hahanapin natin ang katotohanan sa mga nangyari diumanong katiwalian noong nakaraang siyam na taon.
Sa loob ng linggong ito, pipirmahan ko ang kauna-unahang Executive Order na nagtatalaga sa pagbuo nitong Truth Commission.

PUBLIC-PRIVATE PARTNERSHIPS
Kung ang sagot sa kawalan ng katarungan ay pananagutan, ang sagot naman sa kakulangan natin sa pondo ay mga makabago at malikhaing paraan para tugunan ang mga pagkatagal-tagal nang problema.
Napakarami po ng ating pangangailangan: mula sa edukasyon, imprastruktura, pangkalusugan, pangangailangan ng militar at kapulisan, at marami pang iba. Hindi kakasya ang pondo para mapunan ang lahat ng ito.
Kahit gaano po kalaki ang kakulangan para mapunan ang mga listahan ng ating pangangailangan, ganado pa rin ako dahil marami nang nagpakita ng panibagong interes at kumpyansa sa Pilipinas.
Ito ang magiging solusyon: mga Public-Private Partnerships. Kahit wala pa pong pirmahang nangyayari dito, masasabi kong maganda ang magiging bunga ng maraming usapin ukol dito.
May mga nagpakita na po ng interes, gustong magtayo ng expressway na mula Maynila, tatahak ng Bulacan, Nueva Ecija, Nueva Vizcaya, hanggang sa dulo ng Cagayan Valley nang hindi gugugol ang estado kahit na po piso.
Sa larangan ng ating Sandatahang Lakas:
Mayroon po tayong 36,000 nautical miles ng baybayin. Ang mayroon lamang tayo: tatlumpu't dalawang barko. Itong mga barkong ito, panahon pa ni MacArthur.
May nagmungkahi sa atin, ito ang proposisyon: uupahan po nila ang headquarters ng Navy sa Roxas Boulevard at ang Naval Station sa Fort Bonifacio.
Sagot po nila ang paglipat ng Navy Headquarters sa Camp Aguinaldo. Agaran, bibigyan tayo ng isandaang milyong dolyar. At dagdag pa sa lahat nang iyan, magsusubi pa sila sa atin ng kita mula sa mga negosyong itatayo nila sa uupahan nilang lupa.
Sa madali pong sabi: Makukuha natin ang kailangan natin, hindi tatayo gagastos, kikita pa tayo.
Marami na pong nag-alok at nagmungkahi sa atin, mula lokal hanggang dayuhang negosyante, na magpuno ng iba't ibang pangangailangan.
Mula sa mga public-private partnerships na ito, lalago ang ating ekonomiya, at bawat Pilipino makikinabang. Napakaraming sektor na matutulungan nito.
Maipapatayo na po ang imprastrukturang kailangan natin para palaguin ang turismo.
Sa agrikultura, makapagtatayo na tayo ng mga grains terminals, refrigeration facilities, maayos na road networks at post-harvest facilities.
Kung maisasaayos natin ang ating food supply chain sa tulong ng pribadong sektor, sa halip na mag-angkat tayo ay maari na sana tayong mangarap na mag-supply sa pandaigdigang merkado.
Kung maitatayo ang minumungkahi sa ating railway system, bababa ang presyo ng bilihin. Mas mura, mas mabilis, mas maginhawa, at makakaiwas pa sa kotong cops at mga kumokotong na rebelde ang mga bumibiyahe.

STREAMLINING PROCESSES
Paalala lang po: una sa ating plataporma ang paglikha ng mga trabaho, at nanggagaling ang trabaho sa paglago ng industriya. Lalago lamang ang industriya kung gagawin nating mas malinis, mas mabilis, at mas maginhawa ang proseso para sa mga gustong magnegosyo.
Pabibilisin natin ang proseso ng mga proyektong sumasailalim sa Build-Operate-Transfer. Sa tulong ng lahat ng sangay ng gobyerno at ng mga mamamayan, pabababain natin sa anim na buwan ang proseso na noon ay inaabot ng taon kung hindi dekada.
May mga hakbang na rin pong sinisimulan ang DTI, sa pamumuno ni Secretary Gregory Domingo:
Ang walang-katapusang pabalik-balik sa proseso ng pagrehistro ng pangalan ng kumpanya, na kada dalaw ay umaabot ng apat hanggang walong oras, ibababa na natin sa labinlimang minuto.
Ang dating listahan ng tatlumpu't anim na dokumento, ibababa natin sa anim. Ang dating walong pahinang application form, ibababa natin sa isang pahina.
Nananawagan ako sa ating mga LGUs. Habang naghahanap tayo ng paraan para gawing mas mabilis ang pagbubukas ng mga negosyo, pag-aralan din sana nila ang kanilang mga proseso. Kailangan itong gawing mas mabilis, at kailangan itong itugma sa mga sinisumulan nating reporma.
Negosyante, sundalo, rebelde, at karaniwang Pilipino, lahat po makikinabang dito. Basta po hindi dehado ang Pilipino, papasukin po natin lahat iyan. Kailangan na po nating simulan ang pagtutulungan para makamit ito. Huwag nating pahirapan ang isa't isa.
Parating na po ang panahon na hindi na natin kailangang mamili sa pagitan ng seguridad ng ating mamamayan o sa kinabukasan ng inyong mga anak.

FREEING UP FUNDS
EDUCATION
Oras na maipatupad ang public-private partnerships na ito, mapopondohan ang mga serbisyong panlipunan, alinsunod sa ating plataporma.
Magkakapondo na po para maipatupad ang mga plano natin sa edukasyon.
Mapapalawak natin ang basic education cycle mula sa napakaikling sampung taon tungo sa global standard na labindalawang taon.
Madadagdagan natin ang mga classroom. Mapopondohan natin ang service contracting sa ilalim ng GASTPE.
Pati ang conditional cash transfers, na magbabawas ng pabigat sa bulsa ng mga pamilya, madadagdan na rin ng pondo.

PHILHEALTH
Maipapatupad ang plano natin sa PhilHealth.
Una, tutukuyin natin ang tunay na bilang ng mga nangangailangan nito. Sa ngayon, hindi magkakatugma ang datos. Sabi ng PhilHealth sa isang bibig, walumpu't pitong porsyento na raw ang merong coverage. Sa kabilang bibig naman, singkuwenta'y tres porsyento naman. Ayon naman sa National Statistics Office, tatlumpu't walong porsyento ang may coverage.
Ngayon pa lang, kumikilos na si Secretary Dinky Soliman at ang DSWD upang ipatupad ang National Household Targetting System, na magtutukoy sa mga pamilyang higit na nagangailangan ng tulong. Tinatayang siyam na bilyon ang kailangan para mabigyan ng PhilHealth ang limang milyong pinakamaralitang pamilyang Pilipino.

LEGISLATIVE AGENDA
Napakaganda po ng hinaharap natin. Kasama na po natin ang pribadong sektor, at kasama na rin natin ang League of Provinces, sa pangunguna nina Governor Alfonso Umali kasama sina Governor L-Ray Villafuerte at Governor Icot Petilla. Handa na pong makipagtulungan para makibahagi sa pagtustos ng mga gastusin. Alam ko rin pong hindi magpapahuli ang League of Cities sa pangunguna ni Mayor Oscar Rodriguez.
Kung ang mga gobyernong lokal ay nakikiramay na sa ating mga adhikain, ang Kongreso namang pinanggalingan ko, siguro naman maasahan ko din.
Nagpakitang-gilas na po ang gabinete sa pagtukoy ng ating mga problema at sa paglulunsad ng mga solusyon sa loob lamang ng tatlong linggo.
Nang bagyo pong Basyang, ang sabi sa atin ng mga may prangkisa sa kuryente, apat na araw na walang kuryente. Dahil sa mabilis na pagkilos ni Secretary Rene Almendras at ng Department of Energy, naibalik ang kuryente sa halos lahat sa loob lamang ng beinte-kwatro oras.
Ito pong sinasabing kakulangan sa tubig sa Metro Manila, kinilusan agad ni Secretary Rogelio Singson at ng DPWH. Hindi na siya naghintay ng utos, kaya nabawasan ang perwisyo.
Nakita na rin natin ang gilas ng mga hinirang nating makatulong sa Gabinete. Makatuwiran naman po sigurong umasa na hindi na sila padadaanin sa butas ng karayom para makumpirma ng Commission on Appointments. Kung mangyayari po ito, marami pa sa mga mahuhusay na Pilipino ang maeengganyong magsilbi sa gobyerno.
Sa lalong madaling panahon po, uupo na tayo sa LEDAC at pag-uusapan ang mga mahahalagang batas na kailangan nating ipasa. Makakaasa kayo na mananatiling bukas ang aking isipan, at ang ating ugnayan ay mananatiling tapat.
Isinusulong po natin ang Fiscal Responsibility Bill, kung saan hindi tayo magpapasa ng batas na mangangailangan ng pondo kung hindi pa natukoy ang panggagalingan nito. May 104.1 billion pesos tayong kailangan para pondohan ang mga batas na naipasa na, ngunit hindi maipatupad.
Kailangan din nating isaayos ang mga insentibong piskal na ibinigay noong nakaraan. Ngayong naghihigpit tayo ng sinturon, kailangang balikan kung alin sa mga ito ang dapat manatili at kung ano ang dapat nang itigil.
Huwag po tayong pumayag na magkaroon ng isa pang NBN-ZTE. Sa lokal man o dayuhan manggagaling ang pondo, dapat dumaan ito sa tamang proseso. Hinihingi ko po ang tulong ninyo upang amiyendahan ang ating Procurement Law.
Ayon po sa Saligang Batas, tungkulin ng estado ang siguruhing walang lamangan sa merkado. Bawal ang monopolya, bawal ang mga cartel na sasakal sa kumpetisyon. Kailangan po natin ng isang Anti-Trust Law na magbibigay-buhay sa mga prinsipyong ito. Ito ang magbibigay ng pagkakataon sa mga Small- at Medium-scale Enterprises na makilahok at tumulong sa paglago ng ating ekonomiya.
Ipasa na po natin ang National Land Use Bill.
Una rin pong naging batas ng Commonwealth ang National Defense Act, na ipinasa noon pang 1935. Kailangan nang palitan ito ng batas na tutugon sa pangangailangan ng pambansang seguridad sa kasalukuyan.
Nakikiusap po akong isulong ang Whistleblower's Bill upang patuloy nang iwaksi ang kultura ng takot at pananahimik.
Palalakasin pa lalo ang Witness Protection Program. Alalahanin po natin na noong taong 2009 hanggang 2010, may nahatulan sa 95% ng mga kaso kung saan may witness na sumailalim sa programang ito.
Kailangang repasuhin ang ating mga batas. Nanawagan po akong umpisahan na ang rekodipikasyon ng ating mga batas, upang siguruhing magkakatugma sila at hindi salu-salungat.

PEACE PROCESS
Ito pong mga batas na ito ang batayan ng kaayusan, ngunit ang pundasyon ng lahat ng ginagawa natin ay ang prinsipyong wala tayong mararating kung walang kapayapaan at katahimikan.
Dalawa ang hinaharap nating suliranin sa usapin ng kapayapaan: ang situwasyon sa Mindanao, at ang patuloy na pag-aaklas ng CPP-NPA-NDF.
Tungkol sa situwasyon sa Mindanao: Hindi po nagbabago ang ating pananaw. Mararating lamang ang kapayapaan at katahimikan kung mag-uusap ang lahat ng apektado: Moro, Lumad, at Kristiyano. Inatasan na natin si Dean Marvic Leonen na mangasiwa sa ginagawa nating pakikipag-usap sa MILF.
Iiwasan natin ang mga pagkakamaling nangyari sa nakaraang administrasyon, kung saan binulaga na lang ang mga mamamayan ng Mindanao. Hindi tayo puwedeng magbulag-bulagan sa mga dudang may kulay ng pulitika ang proseso, at hindi ang kapakanan ng taumbayan ang tanging interes.
Kinikilala natin ang mga hakbang na ginagawa ng MILF sa pamamagitan ng pagdidisplina sa kanilang hanay. Inaasahan natin na muling magsisimula ang negosasyon pagkatapos ng Ramadan.
Tungkol naman po sa CPP-NPA-NDF: handa na ba kayong maglaan ng kongkretong mungkahi, sa halip na pawang batikos lamang?
Kung kapayapaan din ang hangad ninyo, handa po kami sa malawakang tigil-putukan. Mag-usap tayo.
Mahirap magsimula ang usapan habang mayroon pang amoy ng pulbura sa hangin. Nananawagan ako: huwag po natin hayaang masayang ang napakagandang pagkakataong ito upang magtipon sa ilalim ng iisang adhikain.
Kapayapaan at katahimikan po ang pundasyon ng kaunlaran. Habang nagpapatuloy ang barilan, patuloy din ang pagkakagapos natin sa kahirapan.

PANAWAGAN
Dapat din po nating mabatid: ito ay panahon ng sakripisyo. At ang sakripisyong ito ay magiging puhunan para sa ating kinabukasan. Kaakibat ng ating mga karapatan at kalayaan ay ang tungkulin natin sa kapwa at sa bayan.
Inaasahan ko po ang ating mga kaibigan sa media, lalo na sa radyo at sa print, sa mga nagbablock-time, at sa community newspapers, kayo na po mismo ang magbantay sa inyong hanay.
Mabigyang-buhay sana ang mga batayang prinsipyo ng inyong bokasyon: ang magbigay-linaw sa mahahalagang isyu; ang maging patas at makatotohanan, at ang itaas ang antas ng pampublikong diskurso.
Tungkulin po ng bawat Pilipino na tutukan ang mga pinunong tayo rin naman ang nagluklok sa puwesto. Humakbang mula sa pakikialam tungo sa pakikilahok. Dahil ang nakikialam, walang-hanggan ang reklamo. Ang nakikilahok, nakikibahagi sa solusyon.
Napakatagal na pong namamayani ang pananaw na ang susi sa asenso ay ang intindihin ang sarili kaysa intindihin ang kapwa. Malinaw po sa akin: paano tayo aasenso habang nilalamangan ang kapwa?
Ang hindi nabigyan ng pagkakataong mag-aral, paanong makakakuha ng trabaho? Kung walang trabaho, paanong magiging konsumer? Paanong mag-iimpok sa bangko?
Ngunit kung babaliktarin natin ang pananaw-kung iisipin nating "Dadagdagan ko ang kakayahan ng aking kapwa"-magbubunga po ito, at ang lahat ay magkakaroon ng pagkakataon.
Maganda na po ang nasimulan natin. At mas lalong maganda po ang mararating natin. Ngunit huwag nating kalimutan na mayroong mga nagnanasang hindi tayo magtagumpay. Dahil kapag hindi tayo nagtagumpay, makakabalik na naman sila sa kapangyarihan, at sa pagsasamantala sa taumbayan.
Akin pong paniwala na Diyos at taumbayan ang nagdala sa ating kinalalagyan ngayon. Habang nakatutok tayo sa kapakanan ng ating kapwa, bendisyon at patnubay ay tiyak na maaasahan natin sa Poong Maykapal. At kapag nanalig tayo na ang kasangga natin ay ang Diyos, mayroon ba tayong hindi kakayanin?
Ang mandato nating nakuha sa huling eleksyon ay patunay na umaasa pa rin ang Pilipino sa pagbabago. Iba na talaga ang situwasyon. Puwede na muling mangarap. Tayo nang tumungo sa katuparan ng ating mga pinangarap.
Maraming salamat po.

******************************************************

XB GenSan at LaSalle

2010-07-24T20:05:00.001+08:00

Dalawang competitions ang pumukaw ng aking atensyon ngayong araw na ito.

Bilang masugid na tagapanood ng Showtime ay inabangan ko talaga ang finals. Kahit na-disqualify ang manok kong Grafitti Motion Dancers, ayos pa rin ang nanalo. Nakasasabik ang laban talaga.

Kaya lang kinahapunan, magandang laban man talo pa rin ang pinakamamahal kong unibersidad ng mga nakaberde. Hay… Buti, di ko napanood at buti wala ako sa Araneta.

***********

Nakita ng kapatid kong si Babes na nagba-blog ako. Sabi nya maganda raw na topic ang kawalan namin ng pera. Nakakainis ang pera. Gustuhin mo mang huwag problemahin, hindi ka mamumuhay nang maayos lalo na sa kalungsuran kung wala ka nito. Gusto ko mang i-elaborate ang kawalan naming pera sa ngayon, nakakabigat lamang ng loob. Mas okay nang huwag na lang.

Pero kapag nanalo na ako sa Lotto in the near future, lahat ng mga taong hindi kami kinalimutan lalo na sa panahong naghihikaos kaming magkakapatid at pati ang magulang namin sa malayo ay hinding hindi ko makalilimutan.

***********

Wala mang maraming pera, hindi pa rin matatawaran ang mga pagkakataong nakasasama at nakakakuwentuhan ko ang aking dalawang nakababatang kapatid. Minsan, mas naiisip kong mas mabuti na rin ito kasi kung lagi kami mapera malamang may kanya-kanya kaming pinagkakaabalahan. Okay din na sabay-sabay kaming tumunganga nang masayang nagkukulitan at nagkukuwentuhan. :-D

Sa Sabado Na..

2010-07-21T17:16:00.003+08:00

Muling maghaharap ang dalawang koponang inaabangan lagi ng mundong magharap.

Di maiwasang marami ang manghula kung sino nga ba ang mangingibabaw.

Dahil kasing init ng FIFA ang pagtatapat nila, eto ang pinaka-reliable na prediction.

Paul the Octopus, sinong mananalo?

Siya na ang may sabi.

**************
Sa ibang banda,
Mamaya, overnight kayla Tita. Bukas kasi death anniversary ni Nanay. Nakakamiss na sya...

Ulan,
huwag ka dito sa Anggat Dam ka tumapat para magkatubig na silang mga salat...

Jio,
See you very very soon. *kilig*

Naiisip ko ito madalas...

2010-07-20T15:08:00.005+08:00

(mula sa postsecret)

Umiyak ako ngayong araw na ito

2010-07-19T22:14:00.002+08:00

Sa tagal-tagal ng panahong hindi ako umiiyak, naiyak ako ngayong araw na ito.

Dahil sa Meralco.
Dahil sa isang text message.
Dahil sa isang tawag.
Dahil sa stress.
Dahil sa overwhelming negative emotions.
Dahil sinisisi ko ang aking sarili sa mga nangyayari ngayon.

Tapos may mamimiss ka pang mga tao.

Pakers.

Lord, still, thank You for making me strong to surpass this day.

Kumusta, Ano na?

2010-07-18T22:07:00.002+08:00

Kagabi sa bahay ako ng aking Tita Vik natulog. Nagdasal kasi kami at pasiyam ng lola ko. Saktong 3:16am nagising ako at di na nakatulog. Nauwi na lang ako sa pagsubok na magblog sa aking phone pero hindi ito gumana at nagcheck na lang din ako ng facebook account ko. Bandang alas kuwatro y media na isipan kong i-type na lang sa aking phone ang iba-blog ko kasama ng oras ng aking pagkaka- "sulat" nito.

4:33am

Nagising ako sa kalaliman ng gabi at di na muling makatulog. Pero naalala kong ikaw ang isa sa laman ng aking isio bago ko ipikit ang aking mga mata gayundin ngayong ito'y mulat na.

Nararamdaman kong ang pagiging masama mo sa akin ay pakitang tao lamang. Ang mga sungay mo ay puno ng pagkukunwari. Ang kalupitan mo sa akin ay bunga ng takot na masaktan ka nang sobra gaya ng naranasan mo mula sa nakaraan at naipatikim ko sa iyo dati. Inaamin kong ilang beses ko nang nasabi sa sarili kong kinamumuhian kita dahil sukdulan ang iyong kasamaan, sagad hanggang buto. Marahil, isa ka talagang magaling na aktor sa isang mapagpanggap na papel.

Puno ka ng kasinungalingan.tungkol sa iyong tunay na identidad, sa estado ng iyong buhay, kahit sa maliliit na bagay gaya ng nawawala kong salamin at sa marami pang ibang bagay. At sa tuwing sumasambulat ang katotohanan sa aking harapan, para akong binubuhusan ng nagyeyelong tubig dulot ng magkahalong gulat at galit.

Pero sa kabila ng lahat ng iyon, naiintindihan kita. Gusto pa rin kitang yakapin at sabihing "okay lang yun. Wag ka nagn matakot, andito na ako sa tabi mo." Gusto pa rin kitang magdamag na makapiling at ilantad muli sa iyo ang aking marupok na kahubdan bilang patunay na sa kabila ng maraming kasinungalingang bumalot sa atin, tunay ang aking nararamdaman.

May Jio man o wala, pipiliin at pipiliin ko pa ring maranasan ang mga sandaling kasama kita. Kung paano lumambot ang mga nagngangalit mong tingin kapag patapos na ang ating pagtatalo. Kung mo hagkang ang aking mga labing napapalooban ng umaapaw na emosyon. Kung paano mo ako lambingin at kulitin pagkatapos mo akong pikunin sa pagn-aasar. Kung paano mo hawakan ang aking kamay at yakapin ang buo kong pagkatao.

Naging magulo man lahat ng namagitan sa atin at dumating man si Jio sa ating dalawa, ayaw kong bitiwan ang kakarampot kong pag-aasa na darating ang panahong aaminin mo sa aking ang lahat ng kabatuhan ng puso na iyong ipinakita ay bahagi lamang ng pagkukubli sa isang malaking hawlang iyong pinagtataguan ng patuloy mong pagtangi sa akin.

Nangangamba lang ako na sa lahat-lahat ng ito, ako pala ay nag-akala nang mali.

Si Basyang

2010-07-15T09:47:00.001+08:00

Nung tumama ang bagyong Basyang, hindi ko aakalaing magiging malaki ang pananalanta nya sa mga bayang kanyang dadaanan. Grabe ang lakas-lakas ng hangin na kahit bago-bago pa lamang ang aming bahay, tila liliparin na an gaming bubong. Nakakatakot. Sumisipol ang hangin na puno ng panaghoy. Kinakatok nang malakas ang salamin ng aming mga bintana habang nagpupumilit pumasok ang bawat patak ng tubig na kanyang dala-dala.

Pagkatapos ng nakapupuyat na magdamag, mga nagkandabuwal na halaman at isang maghapong walang ilaw ang aming kinaharap. Akala ko mabilis na maibabalik ang kuryente pero mukhang marami talaga ang napinsala. Kung gaano kalawak ang naging epekto ng bagyo? Wala kaming balita. Bago kami kumain ng hapunan, nagyaya si Kuya Egay manood ng sine. Pumunta kami sa Robinson's Metro East. Madilim sa loob nito. Halatang nagtitipid sa kakarampot na kuryenteng naibibigay ng kanilang generator. Patuloy pa rin silang nagpapasok ng mga tao pero walang palabas sa kanilang mga sinehan. Kaya naman lumipat kami sa Sta. Lucia. Yun nga lamang, hindi na talaga sila nagpapapasok. Nahahati na ang kalooban naming manood ng sine o umuwi na lamang. Napagdesisyunang subukin muna naming kung mayroong sine sa Marquinton. Akalain mo sa kaliitan nito, may sine pala sila. Tamang tama namang habang bumibili ng tiket, siya namang pagpunta ng isang empleyado sa ticket booth at sinabing hanggang 9pm lamang ang buong mall dahil na rin sa power generator issues nila. Eh ang last full show ay 8:15pm kaya minabuti ng empleyadong iyon na papasukin na kami kahit nagsimula na ang pelikula at panoorin na lamang ang hindi namin naabutan pagkatapos.

Dahil ang Cinco ay 5-story movie, iyon na lamang ang pinanood namin kaya anu't anupaman ang mangyari, at least siguradong may mabubuo kaming istorya. Limang Storya ito. Braso. Paa. Mata. Mukha. Puso. Naabutan namin patapos na ang Paa. Hindi namin naabutan ang kuwento ng Braso. At nang matapos na ang pelikula, tanging kami na lamang ang naiwan sa loob ng sinehan. Dahil dito, sinabi naming simulan na ang pelikula na sya namang ginawa ng operator. At napanood namin ang hindi namin naabutan. Sa kabuuan, hindi naging ganun kaganda ang pelikula. Lahat nakabibitin pero mahirap nga namang ipagsiksikan ang laman ng bawat istorya sa kakarampot na oras. Pinakanatawa ako sa arte ni Zanjoe bilang Elvis na ginayuma ni Emily na ginagampanan ni Pokwang. Talagang feel na feel nya ang pananakot. Nakakatawa yung mukha nya. Kapag naaalala ko yung itsura nya, nakakatawa talaga.

Pag-uwi namin, tumambad pa rin ang madilim na kapaligiran. Wala pa ring kuryente at inabot ng hanggang alas-12 ng madaling araw bago tuluyang mapawi ang kadiliman ng gabi. Habang naghihintay na magkailaw, marami akong naisip. May mga lugar sa Pilipinas na bumagyo man o hindi, wala silang kuryente. Ang nararanasan kong pagkairita sa kawalan ng ilaw, ang pangangagat ng mga insekto, ang kainitan ng kapaligiran. Lahat ng iyon ay kinamulatan na nila at marahil, sa ganung sitwasyon na rin sila mamamatay. Nakalulungkot isiping pagpunta namin ng mall, maraming maraming tao ang hindi rin sanay mawalan ng ilaw. Punong puno ang Starbucks ng mga taong may kayang bumili ng mamahaling kape para makapagcharge ng sari-sari nilang gadgets. Punong puno rin ang Ministop para sa kanilang battery charging station. Gayundin ang Mcdo, Jollibee at iba pang fastfood chains. At sa aking pagkakahiga, habang matyagang nagpapaypay ng abanikong nabili ng aking Tatay ng minsang magsimba kami sa Antipolo, paulit-ulit na tumatakbo sa aking isip na dumating man ang bagyong gaya ni Basyang o hindi, may mga taong hindi nakatitikim ng luho ng kuryente. Oo. Luho pala ang kuryente. Kaya tayong nakatira sa mga siyudad at naabot ng kapangyarihan ng power generation plants, transmission companies at power distributors, malaki ang dapat nating ipagpasalamat sa kaginhawaang natatamasa natin sa araw-araw hindi man natin halata.

Nananabik na ako..

2010-07-13T18:34:00.002+08:00

Alam ko, ilang linggo na lang makakapiling na kita at mayayakap. Jio, pangako, bubusugin kita ng pagmamahal at pag-aaruga. Sana excited ka ring makita ako.
Kahit na mahirap magtype sa laptop habang kapantay ito ng aking pagkakaupo. Kahit ang hirap nang maglakad at bumangon sa kama. Kahit alam kong mararanasan ko na naman ang nakamamatay na sakit. Kung ang lahat ng ito ay ikaw ang kapalit.
Bawing bawi.
Pawing pawi.
Basta, nananabik na ako sa iyo. :-D

Forced to be a Father

2010-07-12T14:47:00.002+08:00

Noong nakaraang gabi napanood ko ang episode na ito ni Dr. Phil. Isang episode ng diskusyon tungkol sa papel ng mga lalaking hindi naman gusto pang maging tatay pero dahil andyan na, pinipilit ng lipunang gampanan ang kanilang tungkulin sa bata.

May dalawang ekspertong naroon. Isang babaeng tagapagsulong ng karapatan ng mga babae at isa namang lalaking ang adbokasiya ay ipaglaban ang karapatan ng mga lalaki.

Unang senaryo: Isang lalaki na bago makipagtalik sa kanyang girlfriend ay nilinaw na ayaw nitong maging ama anytime soon. Tapos, nabuntis ang babae at kahit ayaw panindigan ng lalaki sinasabi ng korte na kailangan niyang magbigay ng pinansyal na suporta. Ngayon ay mabigat ang loob ng lalaking nagbabayad ng sustento sa paniniwalang nilinaw naman nyang ayaw nya ng anak.

Pangalawang senaryo: Isang lalaki na nabuntis pala ang ex-gf nya. Makalipas ang dalawang taon, kung kalian may asawa na sya at dalawang anak, nakatanggap ng court order ang lalaki na kailangan nyang sumailalim sa DNA test upang kumpirmahin ang pagiging ama nya sa batang isinilang ng kanyang ex-gf. Napatunayan ngang sya ang ama at inutusan sya ng korteng magsustento sa bata ng $350 kada buwan. Syempre mabigat at masama sa loob ng mag-asawa ang pagbibigay ng pera.

Pangatlong senaryo: Ang two-time Emmy Awards winner na si Jay Thomas ay nakatanggap ng tawag mula sa kanyang anak raw. Noong bata-bata pa siya at di pa sikat nabuntis nya ang kanyang ex-gf at napagdesisyunan nilang dalawa na ipaampon na lamang ito. Makalipas ang labingwalong taon, natunton sila ng kanyang anak na kilala sa tawag na JTV. Mula sa araw ng pagtawag hanggang ngayon, lubos na ikinasaya ito ng aktor dahil na rin sa mga nakagugulat na similarities nila ng long lost son nya na unti-unti na rin pinapasok ang mundo ng hollywood.

Sa magkakaibang senaryong ito, naisip ko napakapalad ng mga lalaki dahil hindi nila nararanasan ang magdalang tao. Kaya siguro napakadali sa kanilang itanggi ang responsibilidad. Naaalala ko tuloy si Marvin at ang pagpipilit nya sa akin noon magpa-abort. Nirerespeto ko ang karapatan ng mga lalaki pero sa mga ganitong sitwasyon mo makikita ang pagkatao ng taong akala mo ay kilalang kilala mo na. Kaya naman sa pagpipilit nyang iyon, sinabi ko sa sarili kong sa puntong iyon ay inalis na nya ang lahat ng karapatan nya kay Sivan. Bukod dun, hindi siya nararapat maging tatay ng anak ko. Hindi ko na kasalanan kung darating ang araw na mapagtatanto nyang gusto na nyang gumampan ng tungkulin sa kanya. Ang masasabi ko, huli na ang lahat. Hindi naman maitatanggi ng mundo na siya ang biological father ni Sivan. Gusto ko nalang isipin nyang naging sperm donor siya para sa katuparan ng isang napakagandang biyaya sa buhay ko at ng aking mga kamag-anak. At doon na natatapos ang papel nya sa buhay ko at ng aking anak. Kung may maipapayo ako sa mga babaeng sangkot sa una at pangalawang senaryo, ito ay panindigan ang bata mayroon o wala mang suporta mula sa ama.

Sa ikatlong senaryo ipinakikita kung gaano ba kasarap ang maging magulang. Yung naging relasyon ni Jay Thomas sa kanyang anak na nawalay sa kanya ng mahabang panahon ang nagpapatunay na kung di man nya nakaya noong buhayin ang kanyang anak gumawa naman siya ng tamang desisyong ipaampon muna ito at kalauna'y tanggapin ng buong bukaspalad pagkalipas ng maraming taon. At hindi nagtago sa likod ng mga kara-karapatang kunwari'y ipinaglalaban. Kalokohan lang nila yun. Simple lang naman ang buhay eh. Kung ayaw, ayaw. Kung gusto, gusto. Tapos.

Under Construction Part 2

2010-07-10T21:01:00.001+08:00

Isa sa mga nakalipas kong blog entries ang tumukoy sa buhay ko bilang under construction. Sa totoo lang, natapos ko na ang blueprint nito. Nasa implementation stage na ako dapat. Pero naisip ko, kulang pa ako sa paghahanda. Kung ang doktor kailangang sumailalim sa ilang taon ng pag-aaral para makapanggamot at ang mga abugado'y gayun din ang pinagdaraanan bago tumayo sa harap ng husgado at ipagtanggol ang kliyente, hindi naiiba ang pagharap sa mga pagsubok ng buhay. Karanasan man ang pangunahing guro ng tao, hindi naman masama ang maghanda sa pamamagitan nang pagbabasa ng mga libro.

Sa kabila ng character quest na ginagawa ko ngayon, hindi ko nalilimutan ang mga salita ni Fr. Ferriols, SJ. "Lundagin mo, beybe." Ang tunay na pagsawsaw sa ilog ng mga karanasan at pagharap sa anumang inilaang kapalaran sa akin ng Maykapal ang tunay na paghubog sa aking sarili.

Marami man akong napagdaanan na at napagdadaanan pang mga sitwasyong hindi karaniwan o hindi inaasahan ng mga nakararami sa ganito kong edad. Naniniwala akong bata pa ako at kaya ko pang abutin lahat ng aking inaasam.

Vans at Jio, kayo ang inspirasyon ko. Ako man ang salarin kung bakit kayo naririto na't napipilitang harapin ang kasaklapan ng mundo, sisikapin kong panindigan ito. Mahal ko kayo.

NVM

2010-07-09T12:27:00.001+08:00

How will I start? I am kinda pissed off these past few days for varied reasons. Very slow net connections, self-righteous people, insensitive ones, unchanged systems and undone house chores. I am always asking God to forgive me for I am feeling this way towards these petty annoyances. But I just can't help it. If there's a sin that I can hardly resist, it's this feeling of hatred on these things. I remember Sister Ofelia telling me to vent out my emotions by writing on a paper and after that, tearing it to pieces while thinking that I am tearing those emotions as well.

Since almost all of my friends are not aware that I started blogging again after a while, I don't expect that someone will read this. It's a good thing; at least, I don't expect any reader and help me not be restricted with what I wanted to write. Just to finish all these, I'll be venting out what I thought about the things that annoy me lately:

VERY SLOW NET CONNECTIONS. Instead of seeing it that way, waiting for webpage to load helps me to become more patient than usual. It's just that, we are paying for that kind of service. Calling them from time to time is actually stressing me out. They always give us a 24-hour monitoring time for our connection to be as good as it was before but nothing has improved that much. I just don't know what to do now.

SELF-RIGHTEOUS PEOPLE. I just hate being scolded or reprimanded at especially by people who I think are not authoritative enough to do so. For one, they have their lives to fix first. Why do they bother to talk to me like that if they haven't proven anything to anyone at all? Saying those words make them feel better people? But upon reflecting, my behavior towards these kinds of people shows that I am full of pride. I shouldn't feel this way. This is one of the aspects I want to improve. I need to be humble and accept that people are telling me those things because there's truth in it, that I have committed a blunder.

INSENSITIVE ONES and UNDONE HOUSE CHORES. These two come hand in hand because the people I find insensitive are those who do not have initiatives to do house chores. Why do I need to make faces and let them feel that I am pissed off before house chores are worked upon? If it wasn't for my condition, I would have done that stuff. I don't want to live in a dirty house and I know that we are all mutually feeling that way. But then, being annoyed is bad. So I want to think that they are preoccupied by other endeavors that they don't manage to help inside the house and soon I will be lesser busy person here so I have to step up.

UNCHANGED SYSTEMS. As a tiny part of this system, no matter how much you wanted to do the right thing to correct it, you just can't. And that pisses me off. On the other hand, we should not be disheartened by how large the system is. As how a Filipino proverb goes, "walang malaking nakapupuwing." If we can't change the system in an instant or just by whom we are. Being an eye opener is a big step already.

Mga Nangyari Nitong mga Nakalipas na Araw…

2010-07-06T11:01:00.001+08:00

Una, napagtanto kong napakasuwerte ko dahil mayroon akong mabuting pamilya. Sa kabila ng mga kakulangan ko bilang anak at kapatid, hindi pa rin nila ako iniiwan gaano man kalalim ang aking pagbagsak. Bukod sa kanila, mapalad din akong magkaroon ng mga kaibigang kahit dati puro kalokohan lang mga pinaggagagawa namin, alam kong kahit sa iyakan dadamayan nila ako at ilang beses na nilang pinatunayan iyon.

Noong ika-1 ng Hulyo, nakachat ko sa YM ang kuya ko. Grabe, I have the best set of siblings lalo na yung panganay kong kuya na pinatunayan nya sa aming he is really our role model. Tapos kinahapunan nun, naka-video call ko naman si Mama at si Sivan. Though choppy ang connection at kahit ang conversation namin,sobrang saya kong makita sila lalo na si Sivan na big boy na ngayon. Hay. Ambilis lang ng panahon.

Ipinagdiwang naman namin ang kaarawan ni Villegas noong ika-2 ng Hulyo. Sa mahabang panahon, ngayon ko lang napagkikita silang lahat dahil na rin sa maselan kong kondisyon at sa abala nilang mga buhay-buhay. Nakakamiss sila. Nakakamiss ang dampa at si Ate ng Ilonggo Grill. Nakakamiss ang Bonfire at mga drinking sessions namin. Akalain mo for the first time, uminom ako sa Bonfire. Hindi ng beer kundi ng mango shake.Hahaha.Nakilala ko pala ang bagong laman ng mga kuwento nilang si Ralph na lagi rin pala nilang kinukuwentuhan tungkol sa akin kaya madali na rin kaming nagkapalagayan ng loob. Nandun pa ang true love ni Madz na si JD kaso umalis kaagad si Mading.sayang. At dahil na rin sa nahihirapan akong masyadong magkikilos, inabot na ako ng hatinggabi. Buti di talaga ako pababayaang mag-isa ng bestfriend kong celebrant. Akala ko nga, sasalubungin naming ang kaarawan nya sa daan buti hindi naman.

Kinabukasan ng araw na iyon, ika-3 ng Hulyo, pumunta naman kami nila Tita Vik at Ata sa San Mateo sa bahay nila Tita Iphen. Tapos, sumunod doon sila Tita Amy at Mimay. Masaya kasi kompleto kaming magpipinsang babae. Ayun, kulitan. Maraming kuwentuhan. As usual nag-afternoon nap ako sa kanila. Naabutan na rin kami ng malakas na ulan doon. At dahil matutulog naman si Josh sa sapa, sa Felicidad na lang ako natulog. Di tuloy kami natuloy nila Villegas, Madz at Marian. Yung double deck sa kuwarto ng mga pinsan ko na hindi na nila tinutulugan dahil dun sila natutulog sa kabilang kuwarto,ay double deck namin ng mahabang panahon. Siguro mga 5 years yata at naabutan pa iyon ni Sivan bago ibigay nalang namin sa kanila dahil sa pananalasa ni Ondoy. Kaya naman, ganun na lamang kahimbing ang tulog ko doon kahit mababaw-babaw ang tulog ko mahaba naman at di ako nahirapan masyadong matulog di gaya sa kama ko ngayon, malaki nga at malambot, pero di pa ako gaanong komportable dito. Masaya kasi nakakulitan ko nang personal ang aking mga pinsan at narinig ko na naman ang maraming kuwento ng madaldal kong pinsang si Joanne na sabi nila malaki ang pagkakahawig namin sa itsura at ugali. Oo, maldita rin sya.hahaha.

Noong ika-4 ng Hulyo ng hapon na ako nakauwi at naabutan ko sa bahay si Tita Pina, Tin, workmate dati ni Tita Pina na si Tita Belen at anak nitong si Akiko. Kasi kaarawan naman ni Tita Pina ng araw na iyon. Nagluto kami ng pansit, maja blanca at may cake pa. At habang nagkakainan kami, pinapanood namin ang Karate Kid. Nung kinagabihan, dumating si Kuya Ato at hindi naman nahirapan si Tita Pina sa pagpapapasok sa kanya. Naging masaya naman ang buong maghapon na iyon.

At kahapon, ika-5 ng Hulyo ay araw ng pagpapatingin ko sa doktor. Sobrang nakapapagod dahil 4:45am palang gising na ako. 6:30am nasa ospital na ako at nakauwi na ako ng 2:00pm.Kawawa nga si Tita Vic napagod ko rin dahil kasama ko siya. Buti na rin yun, kasi hindi ako maghapong natulog sa bahay. Magaling naman ang doktor na tumingin sa akin kahit hindi pa sya lisensyadong magkaroon ng clinic sa labas. Tuloy, ngayon, naghahalo-halo na ang pakiramdam. Kinakabahan, natatakot at nananabik na akong makita si Jio at alam kong gayun din sya. Ilang linggo na lang ang bibilangin. Yikes.

Ngayong araw na ito, marahil panahon namang matengga ako sa bahay para magmuni at mag-isip isip. Marahil maglalakad-lakad ako kapag sinipag kung hindi lilibutin ko nalang ang kuwarto ko nang paulit-ulit…

Parang gusto kong kumain ng Angel's cheeseburger at cookies and cream na chillz. Hehehe. Cravings nga naman oh..

Maraming Una Ngayon

2010-07-01T11:10:00.001+08:00

Unang araw ng buwan ng Hulyo.

Unang araw ng buwan ng mga kaarawan.

Unang araw ng regular na panunungkulan ni PNoy.

Unang araw ng ika-15 administrasyon ng Republika ng Pilipinas.

Unang araw para sa birthday countdown ko.

Maraming naidudulot na positibo ang una. Nagbibigay ito lagi ng pag-asa. Gaya ng unang araw ng pasukan sa eskuwela. Garang gara ang lahat. May bagong notebook, uniform, sapatos at iba pang school supplies. Nakagaganang mag-aral. Gaya ng unang araw sa trabaho. Ganadong ganado kang magpakitang-gilas sa boss. Gaya ng unang araw nyong maging ng iyong kasintahan. Punong puno ng pag-asang marami pa kayong unang pagsasamahan tulad ng first kiss, first movie date, first first first…hahaha. Di bale, di ko nalang isusulat kasi yung first na yun, maaaring magkaroon ng second, third at fourth hanggang di na mabilang pero may parehong epekto pa rin nung first.hehe.

Pero gaya ng lahat ng una, lagi itong may pangambang kaakibat. Ano kaya ang kahihinatnan sa dulo? Anupaman ang maging resulta ang byahe mula una hanggang dulo ang higit na mahalaga. Dahil sa mga panahong iyon, doon nabubuo ang paghubog at lalim ng karanasan.

Tatlumpu't isang araw lamang ang Hulyo.

Tatlumpung araw na lang kaarawan ko na.

Tatlong daan animnapu't apat na araw at limang taon pa ang termino ng bagong halal nating pangulo.

Marami pang maaaring mangyari. Sobrang dami pa.

Kaysa mabalot ng pangamba, ma-excite ka nalang. Kasi ako, nagpapakasabik din para sa mga maaaring mangyari sa mga darating na araw.

Anlakas ng Ulan

2010-06-29T18:38:00.001+08:00

Ilang araw nang umuulan nang malakas. Sobrang pino ng mga patak at bulto-bulto talaga ang pagbuhos. Sasamahan pa ito ng malalakas at nakabibinging kulog.

Kanina ang lakas ng ulan. Gusto ko ng ulan lalo na ito ang nagsisilbing hudyat ng pagtatapos ng nakapapasong init ng summer. Makatutulog na ako ng mahimbing kagabi kasi mas madaling palamigin ng airconditioner ang kuwarto kapag panahon ng tag-ulan. Kung minsan di na nga ito kailangang buksan pa basta bukas lang ang mga bintana.

Pero ayoko sa ulan dahil sa maraming bagay. Kahit ayaw kong isipin, naaalala ko ang bagyong Ondoy lalo na kapag nagsisimula nang bumaha sa tapat ng bahay namin. Kahit bagong ayos ang kalsada at drainage system dito sa amin, masyado pa ring mababa ang aming lugar kaya naman para kaming catch basin kapag bumuhos na ang ulan. Pero di gaya ng dati, mabilis na itong humupa.

Ayoko sa ulan dahil nakakapagpalungkot ito. May naaalala ako kapag bumubuhos ang ulan. Marami akong naaalala. Pero sa maraming mapapait na alaalang dala ang ulan, ang masayang alaala namin ang pinakamalungkot. Naaalala pa kaya nya yung pagbaba namin ng bus at unti-unting pumatak ang ulan? Wala kaming payong nun kaya dali-dali nyang nilabas ang kanyang panyo at ipinandong sa aking ulo sabay yakap-yakap nya akong iniakay patakbo sa malapit na masisilungan pero walang malapit.Nabasa rin kami ng unti-unti nang lumalakas na pagbuhos pero wala na akong pakialam kasi masaya ako nun. Kasi magkasama kami. Kaya ayoko sa ulan dahil naaalala ko yun. At kapag may naaalala ako tungkol sa amin, ayoko dahil naiintindihan ko na kung bakit ganun na lamang ang pagtatangi nyang huwag akong mawala sa buhay nyo. At sa pagkakaintindi kong ito, lalo kong napagtantong hindi na talaga puwede sa ngayon o sa nalalapit na hinaharap. May kanya-kanya na kaming buhay na tinatahak. At sa tuwing napagtatanto ko ang mga bagay na ito, ayokong aminin sa sarili kong ako ay nanghihinayang. Nanghihinayang sa mga magagandang alaala naming natuldukan, sa pag-aakala nyang kami na hanggang sa huli, sa pag-aakala kong kaya kong maging matatag para sa kanya. Ayokong amining may pagsisisi sa pinakaibuturan ng aking damdamin at pagnanais na mapasaakin sya muli.

Kaya ayoko sa ulan.

Nakakabasa ang ulan.

Nababasa nya ang aking mga mata ng mga patak ng luha.

Subok Lang

2010-06-28T10:34:00.001+08:00

Nang lumabas ang MS office 07, agad agad kong sinubok ang feature nila ng pagpopost ng blog gamit ang MS Word blog entry na naka-synchronize sa blogger account ko. Yun ay kasagsagan pa ng matibay naming relasyon ni Tinker. Sobrang namimiss ko na nga sya eh. Ngayong sinusubok ko gamitin naman ang sa PC namin dito sa bahay. Di bale, ako lang naman ang nagba-blog dito kaya hindi rin sila interesadong malaman kung paano at ano ang ginagawa ko sa MS Office dito. Basta may DoTA, okay na silang lahat.

Sa totoo lang naiinip na ako. Gusto ko nang maraming maraming ginagawa. Una, kapag abala ka maraming bagay ang hindi mo na paulit ulit iniisip. Pangalawa, nalalayo ka sa maraming tukso. Sabi nga nila, "An idle mind is a devil's workshop." Pangatlo, para naman magkasilbi ako. Excited din naman ako sa maraming bagay gaya ng pagtupad sa mga plano ko sa para hinaharap.

Sana maipublish ko ito kung hindi loser talaga ng net connection namin.hehe.

Sa aking paglalakad...

2010-06-24T21:15:00.000+08:00

Dahil sa ayaw kong maging kahawig ang mga makabagong tao sa pelikulang Wall-E, naisipan kong maglakad papunta sa bahay ng tita ko. Parang paglalakad yun mula sa SOM 3rd floor papuntang Belarmine 3rd floor. Naging masarap naman ang aking paglalakad lalo na habang umiinom ako ng cookies and cream chillz na nabili ko sa ministop. matagal ko nang kinatatakaman yun kaya lang tinatamad akong maglakad-lakad pa nun.

Nang pauwi na ako sinabayan ako ng tita ko at ng pinsan kong si Ata. Una, nakita namin ang naglalako ng fishball na may kasamang sidekick. Syempre bumili kami. Tiglilimang piso. Bale, sampung pirasong fishball yun pero depende sa combo mo. kung gusto mo may kikiam, piso isa yun. Tita ko ang sa kanya limang piso worth din--walong fishball at isang kikiam. Kami ni ata, tigsampung fishball. Masarap na sana kaya lang, ang tabang ng sawsawan. Yung lasa nya parang masarap dati at dahil masarap yun dati, naisipan siguro ng magsidekick na dagdagan ng tubig para dumami.Oh well, theory ko lang naman yun.

Habang naglalakad (sa totoo lang bago pa pala kami umalis ng bahay nila) nangungulit na si Ata na magchillz sa ministop. Kaya naisipan nalang ng tita ko na imbes sa ministop na 26 pesos ang regular size ng chillz, sa nadaanan naming tindahan na nagtitinda ng shake kami bumili. Nakapaskil sa menu nila ang pearl shake ay sampung piso lang kasama sa listahan ang dose pesos na goto at lumpia ata yun na hindi ko na matandaan ang presyo.O sige, bibili na kami di ba.Shet.Isa lang ang blender na ginagamit nila naubusan pa ng yelo at asukal. Worse, iba-iba pa kami ng flavor. Si Ata, buko pandan. Di ako fan nun eh. Si tita, watermelon. Ako, avocado. Para sa akin kasi safe flavor yun. Sa sampung pisong presyo ng pearl shake nila, di na ako umasang fresh fruit ang gagamitin nila. At di na rin ako nag-expect na meron pa itong sago. Buti na lang di talaga ako nag-expect. Ang mas nakakadisappoint nun ay ang proseso ng paggawa nung babae. Gawa ng 1st flavor shake. salin sa baso. lagay ng malaking straw as if may sago ito. bigay sa customer. luglog ng pitchel ng blender. Gawa ng 2nd flavor shake. salin sa baso. lagay ng malaking straw as if may sago ito. bigay sa customer. luglog ng pitchel ng blender. Gawa ng 3rd flavor shake at yun ay yung in-order ko. Hindi ko alam kung pang-ilan na ang ginawa nyang shake na yun sa iisang pitchel simula ng araw na yun nang walang maayos na paghuhugas dito. Kaya, as expected, ang shake ko ay lasa-ng-lahat-ng-flavors-na-ginawa-nya-dun shake. Biniro ko pa sya "ate lasang buko pandan, watermelon at avocado to ah." Siguro sa isip nya, anong mas gusto ko lasang sabon sa sobrang paglinis nung pitchel bago nya gawin yung shake na in-order ko. Oh well, dami ko pang reklamo eh ininom ko naman din kahit hindi ko ma-explain ang lasa nya pero naiinom naman yung shake.

Tuloy kami sa paglalakad pabalik dito sa bahay. Habang naglalakad, napag-usapan namin ni Tita kung ano kaya ang minerienda ng pinsan kong Ian. Sabi ko siguro, tulog? Wala pa kasi kaming allowance kaya naman di pa kami nakakapag-grocery ulit. Kaya naisipan ng tita ko na bumili na lang ng tinapay sa nadaanan naming bakery. So another stopover. Habang hinihintay ko ang tita ko matapos sa pakikipagnegosasyon sa tindera kung ilang plain na tinapay at spanish bread ang bibilhin nya, napatingin ako sa mga tindera sa talipapang iyon. Dapithapon na pero lahat at abala. Mga kauuwi lang sa opisina bumibili ng uulamin o ipasasalubong.Bumibili sila sa tindera ng saging. lutong ulam. mais. manggang hilaw. manggang hinog. baboy. isda. kwekkwek. fishball. gulay.

Naisip ko sa mga oras na iyon habang abalang abala ang lahat ng tao sa talipapa. Sa karaniwang araw, nanonood ako ng kung anumang movie sa cable habang nakataas ang mga paa sa coffee table at may chicha o di kaya nama'y himbing sa pa sa aking afternoon nap. Nahiya ako sa sarili ko. Hindi ko maipaliwanag yung hiya ko sa lahat ng mga tao doong nagbabanat-buto kanina pa sigurong umaga at umaasa sa mga last-minute buyers at sa kakarampot nilang kita, iuuwi bitbit ang panawid-gutom sa kumakalam na sikmura ng mga naghihintay na kaanak. Nahiya ako. Naturingan pa namang ganito ako tapos batugan. palamunin. umaasa sa iba. sa sobrang palagay ko sa ganung sistema. bihira ako binabagabag. at isa ito sa mga pagkakataong iyon.

Hindi ko man kasing katawan ang mga tao dun sa space cruiseship sa Wall-E. Matagal na pala akong nagbubuhay ganun. Akala ko sa kawalang ginagawa ko ng masama, wala akong naidudulot na masama sa iba. Yun pala, nakadaragdag ako sa unti-unting pagkasira ng balanse ng mundo.

Engineer versus Manager

2010-06-21T00:35:00.002+08:00

Ito ay isang e-mail na pinasa sa akin ng aking amang inhinyero din.Nakaaaliw lang ang kuwento at sa panahong hindi pa ako inaantok, eto ang panahong nakapaglilinis ako ng aking inbox sa email.

*******************************************************************

A woman in a hot air balloon realized she was lost. She reduced altitude and spotted a man below.

She descended a bit more and shouted, "Excuse me sir, can you help me?

I promised a friend I would meet him an hour ago but I don't know where I am."

The man below replied, "You're in a hot air balloon hovering approximately 30 feet above the ground.

You're between 40 and 41 degrees north latitude and between 59 and 60 degrees west longitude."

''You must be an engineer," said the lady balloonist.

"I am", replied the man. 'How did you know?'

''Well", answered the lady in the balloon, "everything you told me is technically correct, but I've no idea what to make of your information, and the fact is I'm still lost. Frankly, you've not been much help to me at all. If anything, you've delayed my trip even more."

The engineer below responded, "You must be in Top Management."

''I am", replied the lady balloonist, "but, how did you know?''

"Well," said the Engineer, "You don't know where you are, or where you're going. You made a promise, which you've no idea how to keep, and you expect people beneath you, to solve your problems."

Sa Araw na Nilaan Para sa Mga Ama

2010-06-19T16:44:00.003+08:00

Baka hindi maging maganda ang internet connection namin bukas kaya minabuti ko nang ipaskil ito ng isang araw na mas maaga:

Isang ama ang naaalala ko ngayon. Hindi ko sya personal na kilala at mas lalong hindi nya ako kilala. Napanood ko sya sa isang dokumentaryo. Nakatira sa liblib na kabunduka ng Oriental Mindoro. Maaga siyang nabalo nang ipanganak ng kanyang asawa ang bunso sa kanilang marami nang anak. Tandang tanda ko pa ang pangalan ng bunso niyang anak, John Lloyd.
Ang tatay na dati ay nakatoka lamang sa pagkayod nang may mapakain sa pamilya ay biglang naatasang maging ilaw ng tahanan. Mula noo'y, wala silang ibang kinakain bukod sa saging na saba na kung minsan ay hilaw pa kung ihain sa hapag nilang nagsisilbi ring sahig ng kanilang mumunting kubo.Si John Lloyd nga, ni minsan ay hindi nadampian ang labi nya ng gatas ng ina o kung ano mang gatas simula ng ipanganak sya. Naging madilim ang kanilang tahanan.

Kitang kita ko sa mga mata ni Tatay ang pagkadurog ng kanyang pusong makita ang kanyang pamilya. Nararamdaman ko ang pagnanais nyang akuin lahat ng kahirapan lalong lalo na nang matuklasan nilang naghihirap ang kanyang bunso sa matinding malnutrisyon.

Ngayong araw ng mga tatay, ang tatay ni John Lloyd ang lubos kong nais batiin at damayan sa kanyang mga sakit sa buhay. Kung puwede lamang akong makihati sa kanyang nararamdamang sakit, bakit hindi. Sa ngayon, sa dami rin ng mga hamon ko sa buhay na kinahaharap, tanging panalangin na lamang ang aking maiiaalay sa dakilang amang gaya nya na unti-unting ginagapo ng matinding kahirapan.

*************************************

Isang maligayang bati sa lahat ng mga huwarang ama, gumagampan na ama at tunay na mabubuting ama. Nawa'y pagkalooban kayo ng Ama natin sa langit ng mas mahaba at matiwasay pang buhay.

Happy Birthday, Vansi Ko!!

2010-06-12T01:33:00.014+08:00

Sa pinakamamahal kong si Dereck Sivan,

Naalala ko pa nung una kitang masilayan
at una mo akong masilayan
hanggang sa ikaw ay naging makulit na...
Talagang NAKAKATUWA!!!

Masaya ako kasi nakikita kitang lumalaking masaya
at patuloy na nagpapasaya sa buong pamilya
kahit minsan may iba kang trip na mahirap hulaan,
apple of the eye ka pa rin naming lahat.
Kaya ang sigaw ng lahat, WE LOVE YOU SIVAN!!

Nasa malayong lupain ka man ngayon
at tanging sa tarpaulin mo nababaling aking atensyon
Nangangarap na sa darating na taon,
Sa iyong kaarawan sa tabi mo ako ay naroon..

MALIGAYANG KAARAWAN, anak ko! :-D

Ang Buhay ko: Under Construction

2010-06-09T19:24:00.004+08:00

Ang buhay ko ngayon ay under construction. Andami na kasing damage na nakuha nito nitong mga nakalipas na tatlong taon.

May mga pagkakataong hinayaan kong ayusin ito ng ibang tao para sa akin. Masaklap nito, naging kampante ako sa kanilang pagtulong. Hindi ko na nakayang ihanda ang aking buong pagkatao sa malaki at biglaang mga pagbabago sa buhay ko. Ambilis tuloy bumigay at nasira.

Tingin ko, madaling masisira ang isang newly renovated life kung hindi sa kaloob-looban mo galing ang pinakapundasyon. Kaya naman, ang buhay ko ngayon ay mag-isa kong inihahanda sa maraming pagbabago--nadagdag na mga responsibilidad at panibagong mga desisyong kailangang panindigan.

Sa ngayon, nasa blue print pa lang ako. wala pa sa 10%. Ayokong mangakong magiging mas mabuti ang kalalabasan nito kaysa sa dating ayos ng buhay ko. Ang masisiguro ko lang, higit itong mas matibay dahil lubos ko itong pinagplanuhan.

Hindi ko maipapangakong magugustuhan ng iba ang bago kong buhay, ang alam ko nakaugat ito sa lahat ng aking natutunan sa loob ng dalawang dekada at ilang taon..

Sumubaybay lang kayo sa progresso ng renovation na ito pero wala akong nais ipangakong ano pa man. Let's just all wait and see...

Tungkol ito kay Dodong

2010-06-05T07:05:00.002+08:00

Ayaw ko na sanang magsulat tungkol sa usaping puso at relasyon sapagkat sukang suka na ang blogsite na ito sa ganitong klaseng usapin. Sa kabila nito, marami akong nilulutong ideya na hindi pa maaaring ihain. Hayaan nyo munang ibahagi ko ang emosyong parang bugso ng ulang bumabaha ngayon sa aking pag-iisip.

Oh well, itago na lang natin siya sa pangalang Dodong. Siya kasi yung lalaking nagpapasakit ng ulo ko at nagpapasikip ng dibdib ko. Bagama't hindi nya ramdam na ganito ang epekto nya sa akin, umaasa ako na hindi siya gaanong manhid para maramdaman naman niya at maisip na ganun sya kahalaga sa akin.

Naalala ko pa nung una kong nakilala si Dodong. Nabighani raw sya sa nangungusap kong mga mata. Nabighani naman ako sa kanya dahil sa kakaibang espiritung sumanib sa akin, bukod sa kalbo sya. Nangyari ang pagtatagpong iyon sa gitna ng malamig at nakapangungulilang gabi.

Hindi ko sasabihing guwapo sya sapagka't ayaw kong magsinungaling. Katamtaman ang kanyang laki, tipikal na Pilipino. Gayot ang pangangatawan nya nung una ko siyang nakilala bunga ito ng kanyang pag-eehersisyo sa gym. May mahaba siyang balbas at kung naisipan nya'y nagpapatubo rin siya ng bigote. Malalaki at bilugan ang kanyang mga mata. Nakahihindik kapag ginamit nya ang mga ito para ika'y takutin. Sa kabuuan ang itsura nya'y mailalagay natin sa kategoryang, puwede na.

Sa kabila ng kanyang pagkukulang sa kagandahang lalaki, lubos naman itong pinunuan ng matikas nyang personalidad. Madiskarte. Malakas ang loob. Malawak ang pag-iisip. May magandang pananaw sa hinaharap. Sa tingin ko ito ang mga dahilan kung bakit gusto ko siya.

Gusto ko si Dodong kausap kasi marami akong napupulot sa kanya. Hindi man lahat aral at kung minsan ay nararamdaman kong gawa-gawa lamang nya ang mga kuwento nya, may laman siyang kausap. Kahit lagi nya akong nilalait, pabiro man ito o hindi, yung pagiging madaldal nya at pagkakataon kong manahimik at makinig ang mas lalong pinananabikan ko sa tuwing kami'y nag-uusap. Maraming bagay pa ang hindi ko alam tungkol sa kanya, lalong maraming maraming bagay ang hindi nya alam tungkol sa akin. Sa kabila ng pagiging bukas nya sa kanyang mga saloobin, wala naman akong balak buksan ang sarili kong paraan ng pagramdam at pag-iisip sa kanya nang basta-basta. Gusto ko si Dodong ay maniwalang gaya ng ibang mga babae, ako ay mahina, walang sariling desisyon at kaya nyang manipulahin. Gusto kong maniwala syang magagawa nya ang mundo ko ay umikot sa kanyang eksistensya. Tingin ko, sa ngayon, ito ang kanyang pinaniniwalaan.

Si Dodong, sa lahat ng gusto kong paniwalaan nya tungkol sa akin, ay nagawang paniwalain din ako na tunay ngang ganun ako. Mahina. Walang sariling desisyon. Kaya nyang manipulahin. Tila isang robot na kaya nyang i-program para mabuhay sa mundong umiikot sa kanyang mga kagustuhan at pamamaraan. Si Dodong ay may malakas na kapangyarihang inuupos ang kagalingan kong pangunahan ang aking isip sa pagkontrol sa aking puso. Tinatalo nya ako sa lihim naming pagtutunggali. At sa laban na ito, tingin ko...

Si Dodong ay unti-unting nananalo dahil hindi nawawala ang pagnanais ko na siya ay makasama palagi. Araw-araw. Gabi-gabi. Lalo na sa gitna ng panlalamig at pangungulila.

Ngayong Araw na Ito

2010-06-03T02:01:00.003+08:00

(bale, kahapon na kasi madaling araw na ngayon.)

Nakalabas din ako sa aking lungga at nakapaggala-gala kahit papaano. Kasama ko ang aking Tita Vik, pinsang sina Ata at Joanne. Magtatanghalian na kami ng pumunta sa mall. Kumain kami sa KFC. Ngayon ko lang natikman (at wala nang balak tumikim pa ng) chewy cheese nila. Masarap naman ang rocky road krushers nila pero ang pinakamasarap ang panooring kumain si Ata. hehehe.

Pagkatapos nun, dumiretso kami sa department store para samahang bumili ng polo si Ata. Biniro sya ni Joanne na isukat ang pinakamalaking size ng polo sa Boys' section. Nainis pa sya. It turned out na kahit yung pinakamalaking size hindi kasya sa kanya. Nung nasa Men's section na kami, doon lamang nagkaroon ng polong kasya sa kanya.Sa kabila noon, hindi nalang din sya binili kasi hindi gaanong maganda ang kalidad ng tela nito para sa presyo. Sumunod nun ay binilhan siya ng sapatos, kasuotang panloob at ilang gamit sa paaralan. Naglaro ng kaunti sa AW entertainment at umuwi na.

Napagtanto ko na may mga bagay talagang magiging at magiging in denial ka. Kahit alam mong posibleng mangyari iyon, pilit mong isisiksik na hindi ito mangyayari. Karaniwang ganun ako. Karaniwang ganun tayo. Karaniwang ganun ang tao. Sa kabila nun, naniniwala akong hindi ito likas sa atin.Di bale, ang denial ay natatapos din sa acceptance. Kasi sa proseso na iyon ng pagwaksi at kalauna'y pagtanggap, tayo ay natututo.

Mga Pinagnasaan ko

2010-06-01T16:09:00.004+08:00

Dalawa lang ang lalaking sobrang pinaglawayan ko sa industriya ng telebisyon..Sa kasamaang palad, wala sa kanila ang Pilipino. Nais kong ipakilala sa inyo ang mga lalaking, gaano man tumibok ang puso ko dahil sa maraming dahilan, hindi nawala wala sa wish list ko.

EMINEM

at siyempre,

si BIDAM (Kim Nam-Gil)

Sila yung mga lalaking hinding hindi ko pagsasawaang titigan. Balang araw, isa sa inyo ay mapasasaakin din. bwahahahahaha.

May Nag-alay sa Akin ng Kantang Ito

2010-05-31T01:43:00.003+08:00

Noong nakaraang araw, may natanggap akong SMS mula sa isang kaibigan (na lang). Nakagugulat kasi sa kabila ng lahat-lahat ng mga nangyari, ganun pa rin nya tinatangi yung mga alaala namin. Sinabi nya napakaganda ng awit na ito at lagi nya akong naaalala.

Vanilla Twilight
by Owl City

The stars lean down to kiss you
And I lie awake and miss you
Pour me a heavy dose of atmosphere

‘Cause I’ll doze off safe and soundly
But I’ll miss your arms around me
I’d send a postcard to you, dear
‘Cause I wish you were here

I’ll watch the night turn light-blue
But it’s not the same without you
Because it takes two to whisper quietly

The silence isn’t so bad
‘Til I look at my hands and feel sad
‘Cause the spaces between my fingers
Are right where yours fit perfectly

I’ll find repose in new ways
Though I haven’t slept in two days
‘Cause cold nostalgia
Chills me to the bone

But drenched in vanilla twilight
I’ll sit on the front porch all night
Waist-deep in thought because
When I think of you I don’t feel so alone

I don’t feel so alone, I don’t feel so alone

As many times as I blink
I’ll think of you tonight
I’ll think of you tonight

When violet eyes get brighter
And heavy wings grow lighter
I’ll taste the sky and feel alive again

And I’ll forget the world that I knew
But I swear I won’t forget you
Oh, if my voice could reach
Back through the past
I’d whisper in your ear
Oh darling, I wish you were here

Bagama't napakaganda at nakatataba ng pusong pag-alayan ng kantang ito, nakalulungkot lalo na mapagtantong hindi na tulad ang lahat ng dati. Matagal ko nang pilit ibinabaon ang nakaraan sa limot kasama na ang pagtingin ko sa kanya. Ngayon, sa totoo lang, iba na ang gusto kong mag-alay sa akin ng kantang iyan.

Hindi man kami puwedeng magkabalikan muli, ayokong isara ang posibilidad.Lagi nga nyang sinasabi, "bahala na kung saan tangayin ng hangin..."

Alam mo ba Blog

2010-05-29T16:09:00.001+08:00

Ngayong wala naman akong gaanong pinagkakaabalahan, sana handa ka pa ring makinig sa mga kuwento ko. Pag-iisipan kong mabuti mga ipopost ko sa iyo sa mga darating na araw.

sa totoo lang, namiss kita. :-D

Sana ideklara ni GMA na walang pasok sa July 21 dahil...

2009-07-16T23:58:00.000+08:00

Darating si Kobe sa Pinas at gusto ko sanang makita siya nang personal.

Kung gusto nyong malaman ang mga detalyo pindutin nyo ang salitang ITO.

Hay, hindi man ako super fan ng Lakers o kahit ni Kobe mismo. Siya pa rin si Kobe.

Monday the 13th

2009-07-13T18:08:00.000+08:00

*ang titulo ay ideyang nagmula sa isang blog entry ni kaibigan kong si Randy

Hindi naman ako minalas. Andami ko lang kailangang gawin ngayon, kaya lang marami pang gumugulo sa isip ko. Kanina, nagkaroon kami ng diskusyon ng isang espesyal na kaibigan tungkol sa relasyon ng pagmamahal at pagtitiyaga.

Ako: Pwede kang magtyaga nang hindi nagmamahal ...
Siya: pero hindi ka puwedeng magmahal nang hindi nagtiyatiyaga

Hindi ka ba talaga puwedeng magmahal nang hindi nagtiyatiyaga? Naniniwala naman ako pero mas matimbang sa akin ang sagot na DEPENDE..
Please paliwanagan nyo ako.

Para sa aking ama at sa iba pang kasing dakila nya:

2009-06-19T09:16:00.000+08:00

Paano ba nabubuo ang isang bata? Syempre, sa pagniniig ng similya ng lalaki at itlog ng babae. Tapos, magsisimula nang lumobo ang tyan nung babae, tapos baby na kapag pinanganak. Parang ganun lang kasimple noh? Pero sa paghubog ng isang bata, magsisimula ang isang malaking responsibilidad--ang mapalaki sya nang maayos at may pagmamahal sa Diyos at sa iba.

Alam kong hindi ako naging mabuti at masunuring anak sa lahat ng pagkakataon. Sa kabila ng lahat ng kabiguan at sakit na naidulot ko sa inyo, tinanggap at inalalayan nyo pa rin ako. Hindi nyo ako pinabayaang manatiling nakadapa. Bagkus, itinayo nyo ako at muling inakay sa tamang landas. Dati, sa kalakihan ng aking ulo, iniisip kong syempre responsibilidad nyo iyon pero napagtanto kong hindi iyon ganun kasimple.

Hindi lahat ng lalaking may kakayahang makabuo ng bata ay may kakayahang maging ama. Hindi lahat ng lalaking nakabuo ng bata ay matatawag na ama.May mga lalaking pinababayaan ang kanilang mga anak, mas malala inaabuso pa sila. May mga lalaking itinatakwil ang bunga ng kanilang kapusukan. Sa mga pagkakataong ito, hindi sila nararapat tawaging ama.Gaya ng pagtawag ng anak sa kanyang nanay ng ina, ganun din kasagrado ang pagtawag sa isang tatay ng ama.Ang pagiging ama ay hindi lang isang responsibilidad na mapasusubo kang gampanan. Ang pagiging ama ay laging pinangungunahan ng pagmamahal.

Kaya Papa, Ama, Tatay, Daddy, anu-ano pa mang terminong iugnay sa iyo, nasi kong iparating ang walang hanggang pasasalamat hindi lang sa paggampan ng responsibilidad mo sa akin bilang tatay pero sa walang kondisyong pagmamahal.

Gawa-gawa man ng kapitalistang mundo ang araw na ito, gusto na rin kitang batiin ng isang maligayang araw ng mga Ama.Mahal kita. :-D

The semester that was

2009-04-01T03:43:00.000+08:00

I was so absorbed with my academics stuff that I was not able to blog for the whole month of March. With that whole month, there were several times I was tempted to write something but I was too preoccupied with doing programming projects and papers that I can't think of something sensible to write. Instead of blogging, I just chose to spend my very few free time resting and preparing for other school loads that are needed to be accomplished.

Now that everything's done, I just felt so unfulfilled. For so many semesters, qpi has never been my issue not because I really excel in class but I really prioritize learning. It's pointless to get high grades if I didn't learn at all.

This semester, I took another perspective of studying and that is to be a genuine grade-conscious. I don't let school works past without my professors giving a just grade to stuff that I made or presented. But then, my first try is just so unhealthy...

I witnessed some of my classmates cheating and even those diligent and grade conscious conforming, for them not to be left behind. It really frustrates me seeing really smart people resorting to cheating because they did not review that much. I always tell my self, di bale nang mababa score ko at least alam kong deserving ako sa kung anong nakuha ko.

Another, lots of free loaders in the world appear when they needed you the most. Di ako sanay nang ganun. (Siguro kasi dati, ako yung ganun.hahaha) You'll do the dirty works and you are credited the same with them, or worse, they get a higher mark.. It is disappointing because you know that you are not dealing with dumb people but with lazy ones. Alam mong kaya nilang gawin yung part nila pero they chose not to. Mas matatanggap ko pang di nila magawa kasi di talaga nila kaya kaso hindi eh..

There was this instance in one of my subjects that we need to accomplish a project by group. The whole group was assigned to accomplish certain parts except for one person. I am just new working with them that's why I'm not that familiar with their work ethics. So one told me that the freeloader is known to be like that and they already gave up assigning works to him that will be left undone. Still, I chose to give him a chance. But in the end, he failed to accomplish his part (my groupmates were doubtful that even the work assigned to him, they already start doing it). So we reported him to our professor. We heard that he was given a chance to work on his own. But behold, he submitted the same project that our group did. That was a VERY desperate move. He even said that he'll made a BETTER VERSION of what we have done. hahaha. Can you consider a better version if your circuit did not even run??

Situations like this made the semester stressful and exhausting. Every time this happen, I always think of David, my ever smart and nice blockmate. Not because I like him or he inspired me but he is too used to doing lots of work in a group project but dare no to complain or any thing. He can work alone and work alone in a group. I just wonder if he just got numb or tired tapping people that he had told himself that all he can trust is his self.

I don't what them to get used to that kind of system--cheating and freeloading because they are smart people. It's just shameful that these people will graduate without actually knowing anything because of these practices..

Adding up to my frustration is those people who are grade-conscious but keep on comparing themselves to how others perform academically. They complain because they are not given just grades compared to others' grades. I was shocked that at some point this semester, I was like that.. Oh well.

I am not saying that I'll stop giving special attention to my academic performance but I'll try not to stress my self thinking about this stop. I am not losing hope that these people will change. No one can do these stuff. Not on my expense.

Happy Vacation everyone!!!

02-28-09 Haiku

2009-02-28T12:53:00.000+08:00

As month of love ends
My aching heart dies with it
Too late to be fixed...

---

As for my other body parts, academics mode again.

Now that programming in computer interfacing is done, I have to make a complete web page. (but not my priority)
For software engineering, the whole database should work especially the log in page. GUI should still be revised.
The engineering economics final paper needs more basis for analysis.
Have to make a 3-table database with add,edit and delete in JSP for emerging technologies(enterprise programming).
And a digital wattmeter in electronics to be simulated in ltspice.

excluding all the quizzes and examinations ahead

I'll keep you posted if I successfully accomplished all of these.

---

Lastly, I want to greet my friends who are celebrating their birthdays today:

Glaiza Vicente
Randy Caponga
Hansel Dy

Belated happy birthday to:

Kalil Almonte aka ODIE (Feb.26)
Jinno Bonife (Feb.22)

Miss Na Kita

2009-02-15T17:53:00.000+08:00

Sa mga panahong sobrang dami-daming ginagawa, na ang tanging pahinga ay ang pag-unat unat, gusto kong tumigil muna. Yakapin ka at bigyan ng isang matamis na halik.

Kahapon, Valentine's Day. Nagkatampuhan tayo at namugto mata ko. Pero hindi naman natapos ang araw nang hindi tayo nagkakaayos.

Kanina, sabi mo miss mo ako. Hindi ko na nasabing miss na rin kita kasi busy ako..

Sana matapos na lahat-lahat ng ito para sa iyong sa iyo na ulit ang atensyon ko.

Seryoso, nangungulila na talaga ako sa iyo.

Gary Granada versus GMA Kapuso

2009-02-02T06:36:00.000+08:00

Sa likod ng kampanya para sa pagtulong sa mga batang nangangailangan ng mga kagamitan sa kanilang eskuwelahan ay isang kontrobersyal na isyu ng pagnanakaw ng pagmamay-aring intelektuwal. Kayo na ang humusga...

Gary Granada vs GMA Kapuso by dosomethingworthwhile

FW: Impt basahin nyo ito!!

2009-01-26T23:08:00.000+08:00

Hehe. Joke lang yung title, tungkol ito sa e-chain letters. Maglalabas lang ako ng hinanakit tungkol dito.

No offense sa mga mahilig magforward ng mga e-chain letters(Hindi ko alam kung biktima kayo ng mga pananakot o sadyang marami kayong oras para magforward nang magforward ng mga chain letters) pero bwisit na bwisit talaga ako tuwing nakatatanggap ako nito.

Sa maraming mukha at paraan sumasakatawan ang isang e-chain letter:

1. May mga titulong nakaka-curious gaya ng “Guys, pupunta na akong Afghanistan”, “Tingnan nyo ang sex scandal ni celebrity1 at celebrity2 ” o di kaya “importante:basahin niyo ‘to” tapos pagbukas mo, BULAGA! Pagbabantaan kang uubusin ang buong lahi nyo at wala silang pinipili. Mula sa nanay mo, tatay mo, mga kapatid hanggang sa kanunu-nunuan at kaapu-apuhan mo. Shet. Sino bang hindi matatakot nyan?! At kung sinuman ang nagsimula nun, malamang ulilang ulilang lubos na siya na tipong kahit pagbantaang patayin ang sangkatauhan, sa kanya, walang kawalan.

2. Meron din naming ipapangako sa iyo lahat ng kayamanan sa mundo. Pero bago yun ikukuwento muna ang pinanggalingan ng e-chain letter na ikagugulat mo kasi sa sobrang tanda na ng e-chain letter di pa naimbento ang computer eh di lalo na ang internet. Ang catch nga lang ay ito’y under time pressure. Syempre, matataranta ka nang i-forward ito. Sino bang ayaw ng grasya? Ano nga namang mawawala sa iyo bukod sa oras at dagdag na kalyo kapipindot ng mouse at keyboard.

3. Combo ng 1 at 2. Susuwertehin ka o mamalasin ka dahil sa pagbukas mo ng e-chain letter na ito. Ika nga sa Psychology, reward and punishment. Pero dito kung di ka bibiyayaan, paparusahan ka sa pagsumpa sa iyo. Siguro hybrid chain letter na ito. At kung sino mang nagpauso nito, malamang fan talaga siya ng chain letters.

4. Huli, ay tungkol kay Lord. Isang makapagbagbag-damdaming kuwento ang simula nito. Isang kuwento ng pagpapakumbaba, kapangyarihan ng dasal, pakikipagkapwa-tao o di kaya mula sa Bibliya. Eto yung e-chain letter na mapapadasal ka at mapagsisi sa mga kasalanan, wag lang darating sa huli. Kasi required ipasa. Di pa makukuntento kokonsensyahin ka pa na kesyo kapag jokes ipinapasa mo pero pag tungkol kay Lord, hindi. Hindi sa minamasama ko ang mga e-chain letters tungkol kay Lord pero hindi naman ang hindi pagforward ng mga ganitong letters ang tanging basihan ng paniniwala mo sa Kanya. Nakakalungkot nga na kailangan pang magkaroon ng mga ganitong propaganda para matakot ka sa Diyos. Para sa akin, pathetic. Hindi rin naman siguro gusto ni Lord na maging close lang tayo sa kanya through internet. Hanggang pananampalataya ba naman, through text messages at e-mail tayo?? Sa katunayan nga, may mga alagad ng simbahan na tahasang tinututulan ang paraang ito ng pagkakalat ng salita ng Diyos o ng pananampalataya. Gaya na lamang nitong e-mail na ito na ipinadala sa akin ng aking ama:

I'm Fr. Bob McConaghy of Greenbelt chapel ( Philippines ). I just want to make the point that the Catholic Church is opposed to spiritual chain letters, especially those that are rooted in the "gospel of prosperity" or God wants to make you rich and will do so if you forward such emails to 7, 12, 15 or as many names you have in your address book. It's idolatrous baloney. It claims legitimate devotion to Jesus, Mary, and or saints and frightens people to believe that if they don't send the letters something bad will happen to them.

I beg you please not to spread these messages anymore.

I've heard enough confessions in my 32 years to know how these letters fool and frighten people and give them a false image of Our Lady, not to mention that it encourages idolatry and a magical approach to religion. I am sure you were not aware of this and mean no ill will. There is no sin here on your part, you want good things for people and that is noble.

In all humility I would ask you to forward this note to others.

In Christ,

Fr. Bob McConaghy

Hindi naman ako magpapapakahipokrita na hindi ko ito ginagawa. Naglalagay pa nga ako ng note minsan sa umpisa na “Sorry guys, mahal ko lang talaga ang nanay ko” o di kaya “sorry ayaw ko lang malasin sa loob ng sampung taon.” Dumating pa nga ang panahong kapag minamalas ako, iniisip kong dahil ito sa di ko pagpasa ng isang chain letter na nabasa ko. Pero tapos na ang mga panahong magpapagoyo ako sa mga e-chain letters na ito. Isipin mo, para makaligtas ka sa kamalasan o para suwertehin ka gaya ng ipinangako ng mga e-chain letters na ito, nandadamay ka pa ng mga nananahimik na tao?

Walang masama naman sa e-chain letters kung tutuusin pero kung magpo-forward kayo yung tipong bukal na bukal sa loob nyo at hindi nag-oobliga sa ibang tao na gawin din ang ginawa nyo dahil pag-aalis ito ng kalayaan niyang magdesisyon para sa kanyang sarili gaya ng pagkawala ng kalayaan mong gumawa ng desisyon ayon sa iyong mga prinisipyo’t pinaniniwalaan. Hehe. Chos. Kunwari malalim yun. Pero, sana sa pagpopost ko nito hindi na ako gigising isang umaga’t magbubukas ng aking mga mail accounts at muling bubulagain ng mga kinabibuwisitan kong e-chain letters. (Sana pati yung mga e-mail na meron akong makukuhang malaking halaga ng pera sa isang European bank o di kaya nanalo ako sa isang pa-contest ng Pepsi ay totoo. Kung hindi, hindi na sana ako makatanggap nun)

Kaya sa lahat ng nakabasa nitong entry kong ito, ipasa niyo sa 300 na tao sa loob ng 15 seconds kung hindi, mamatay ang pinakamamahal mong alagang kuko kasama na rin ang pagkawala ng bahay niyo. Pero kapag pinasa mo ito sa higit sa 300 tao sa loob ng 5 segundo, matatalo mo si Barrack Obama sa susunod na eleksyon kahit di ka US citizen, ipamamana sa iyo ni Bill Gates lahat ng kanyang ari-arian at magiging kasingsikat ka ni Madonna sa Africa.

Pag hindi mo pinasa ito, isusumbong kita kay Lord. Your timer starts now. Shet.

Wanna know how to help in the most enjoyable way?

2008-11-17T09:53:00.000+08:00

Ateneo De Manila University
Council of Organizations of the Ateneo

Greetings.

“One Ticket, One Child Goes to School.”

We are the Ateneo de Manila High School Batch 1984. As the silver jubilarians next year, we will be the host of the 2009 Grand Alumni Homecoming on the 150th anniversary or Sesquicentennial of the Ateneo.

Class HS 84’s gift to the Ateneo on our 25th anniversary will support the Ateneo Sesquicentennial’ s priority project: the creation of 500 new scholarships. Our gift will be more funds for the Ateneo de Manila High School Tulong Dunong Scholarship Program, founded by Fr. James O’Brien, S.J. in 1975.

We invite you to help create with us more scholarships by giving to Tulong Dunong Scholarship Program for underprivileged but deserving students. Today there are over a hundred TD scholars studying at the Ateneo de Manila High School, Miriam High School, Miriam College, and the St. Scholastica’s Academy in Marikina. The Fund launch guest list consists of more than two hundred Ateneo High School alumni from batch years 1975 to 1994. Be among the growing number of donors of the TD. More than a scholarship program, the Tulong Dunong is the successful stewardship practice for the past 30 years of “Man for Others” by the Ateneo High School student toward a public school grade school student.

How can you give to TD scholarships? By buying tickets to the 10:00 AM December 14, Sunday performance of Ballet Manila's "Tatlong Kuwento ni Lola Basyang" at Aliw Theater, Star City Complex Roxas Blvd., Manila. Or with advertising placements in the souvenir program brochure of the Dec. 14 10:00 AM performance. Incidentally, each ticket also carries an all-you-can- ride pass at to the Star City amusement park which you can take your family to after the show.

An individual or a company may be a Tulong Dunong donor with a P150 donation direct to the TD Scholarship Fund. Or with a donation of P300, P150 will go to the TD Scholarship Fund and Php 150 will buy a ticket for one Tulong Dunong pupil to watch the ballet performance. Or, donations for TD Scholarships may be in the amounts of from Php 1,000 to Php 10,000 for which acknowledgment in a souvenir program brochure will be placed.

Ballet Manila’s “Lola Basyang” is a trilogy of the very famous tale for kids that has been in the air over DZRH for more than 30 years. The stories are based on the Anvil Publishing editions of Severino Reyes' classics. There are three episodes: (i) Ang Mahiwagang Byulin; (2) Ang Prinsipe ng mga Ibon; (3) Ang Kapatid ng Tatlong Maria. It has been made into a movie with several versions and this will be the first time that it shall be translated into dance. “Lola Basyang” features the country's only prima ballerina, Ms. Lisa Macuja. Veteran TV and radio performer, Luz Fernandez, takes on the role of Lola Basyang.

Original music by Ryan Cayabyab and Joey Ayala, and a special arrangement of music by National Artist Mon Faustino.

Choreography by Lisa Macuja, Osias Barroso, and Tony Mabesa.

You may watch a video of this production:
http://www.youtube. com/watch? v=yNTRaQ_tRvE

We will be happy to visit you for any clarification.

Warm regards,

For the Ateneo De Manila High School Batch 1984

ATTY. RENATO AMBROSIO PERALEJO
rambrolp@yahoo. com
0917-5358941

Noted: Romeo A. Dalandan, Jr. Director for Alumni Relations Ateneo de Manila University

*****
Sa lahat ng pupuntang kaibigan ko, may libreng kiss!! hehehe. suportahan natin ito. kitakits sa Star City. :-D

Mapalad ako at naging kaibigan ko kayo

2008-11-09T09:00:00.000+08:00

Ngayon ko lang napagtanto na napakapalad ko para magkaroon ng mga totoong kaibigan.
Sa dami na ng mga sakitang nangyari at tampuhan, nanatili silang tunay na kaibigan.

Sa mga nakaraang buwan, marami akong nakilalang mga tao galing sa iba't ibang uri ng pamumuhay. Ang daming pagmumulat na nangyari. Hindi lamang ako nasawsaw, nalublob pa ako sa maraming karanasan. May panahong gusto kong pagsisihan at baguhin ang mga desisyong nagawa ko. Pero wala nang panahon para ikasya pa para pagsisihan ang mga nasayang na oras.

Sa kabila noon, gusto kong ibahagi ang mga natutunan ko:

Una hindi lahat ng nakilala mo at pinagkatiwalaan ay totoo. Gaano man kalinis at kapuro ang intensyon mo sa kanila, aahasin at yuyurakan ka nila. Sa mga taong gaya nila, kailangan mong mag-ingat nang sobra. Pero, what doesn't kill you will make you strong. Sila rin ang magpapatatag sa iyo.

Pangalawa may mga taong makasarili talaga. Likas na sa kanila yun. Gaya ng sabi nga ni Bob Ong, gamitin ang puso para ingatan ang iba. Gamitin ang isip para ingatan ang sarili. Tama siya. Kailangan mong maging makasarili sa harap ng mga taong likas na makasarili. Tingin ko, walang masama doon. Ginamit mo lang ang isip mo.

Pangatlo hindi mawawala sa mundo ang mga taong tunay na nagmamahal at may pakialam sa iyo. Mapalad ako kasi marami akong mga kaibigang ganito. Tunay silang kaibigan hindi dahil sa kinokonsinte nila ang aking mga kakitiran. Hindi rin dahil itinutulak nila ako sa mga masasamang gawain. Tunay ko silang kaibigan kasi lagi nila akong ibinabalik sa katotohan. Itinatayo kapag nadapa at binabatukan kapag nasoshonga. At sa pagkakataong ito nais ko silang pasalamatan.

Sa aking pamilya. Alam ko masasaktan at masasaktan ko pa kayo pero alam kong hindi nyo ako pababayaan ano pa man ang mangyari.

Sa mga barkada kong sina Villegas, Jenna, Madz at Marian, salamat nang marami talaga sa suporta at pagpapasaya sa akin.

Sa mga katrabaho ko lalo na kay Manjo. The best ka talaga kahit naniniwala akong mas maganda ako sa iyo. hahaha.

Sa mga ka-Mata at ka-Gabay ko. Kay Kuya Jed na grabe mangulit ng mga impormasyon tungkol sa aking buhay-buhay.

Sa aking mga blockmates na sina Chester, Melvin, Omar at David na patuloy na pinararamdam sa akin na ako'y mahalaga para sa CoE. Makakasama nyo rin ako soon.

Sa aking nakaraang si Yog na alam kong nasaktan ko nang sobra sobra pero nanatiling matapat at tunay na kaibigan.

At sa Dakilang Lumikha.

Salamat! Sa mga bagyong parating, handa na ako kasi nasa likod ko kayo.

I'm back to my senses.

Pablo Banila has a crush on me

2008-10-30T12:22:00.000+08:00

yan ang nakalagay sa gif nyang profile picture: pablo banila, yes, pablo banila has a crush on you hahahahahahahahalolololuhahaha that's why he viewed your homepage cutenun!

ang effort ha dahil gumagamit pa siya ng iba't ibang multiply id na binubura niya afterwards.. gaya ng edwardward, panalol, p4b10b at blackbetweenthestars.

for that, malapit na rin kitang maging crush..ahahaha (o ha, nilaanan pa kita ng blog entry ha)

Past is PAST

2008-10-17T00:43:00.000+08:00

Matagal nang hiniling sa akin ng masugid kong mambabasa (feeling sikat) at tunay na kaibigang magsulat tungkol sa nakaraan. Eksaktong isang taon na nang hilingin nya iyon. Dahil na rin sa nakakahilong byaheng tinahak ko sa nakalipas na isang taon, nawala na sa isip ko. Kanina habang nililinis ko ang aking mga files sa my documents ni Tinker ko, nakita ko ang isang word document na nagsasaad:

Past! Past? Past.

* requested me again to write about “Dealing with your Ex” in English. And being a really really nice friend, his wish is my command.

Actually, he wanted me to write something about “getting even” with your ex. I was attacked by my Magis mode, that’s why I’ll tell you more than that.

Hindi ko na alam kung anong punto ng mga linyang iyon. Kung ano ba tungkol sa nakaraan ang gusto kong isulat. Hindi bale, itutuloy ko na lang ulit pero sa Tagalog na lang.

Sa totoo lang, madali akong maka-move on sa mga nakaraan kong relasyon. Hindi talaga tumatagal nang isang buwan o dalawa ang pagmumukmok ko pero hindi ako impokrita para sabihing hindi pa ako umiyak dahil sa pakikipaghiwalay. Naniniwala kasi akong nasa paraan ng pagtingin at pag-iisip kung paano mo dadalhin ang katatapos pa lang na relasyon. Kung papaapekto ka nang masyado at mauuwi sa pagbaboy mo ng buhay mo, ikaw ang talo.

Nakakaaliw lang isipin, hindi ko alam kung ganun din ikaw, pero kapag sobrang bago niyo pa lang naghiwalay halos naaalala mo siya sa lahat ng bagay na makikita, maamoy, maririnig at mahahawakan mo. Kahit sa pagkahol ng aso kayang ipaalala sa iyo ang sabay ninyong pagkain ng azucena sa Bagiuo nang minsang nag-out of town kayo. O kaya naman, sa simple pag-utot mo mapapaluha ka kasi di mo maiwasang isipin ang pamatay niyang pick up line na “hey did you fart? Coz you blew me away” at dahil dun sa linyang yun nakuha niya ang NASL mo. Exaj man yung mga halimbawa ko pero naranasan ko yung ganun kababaw at hindi ko pinapansin na mga bagay; kapag hiwalay na, isinisigaw ng mga bagay na iyon ang kanilang pag-iral sa dating mundong kaming dalawa lang ng ex ko ang nabubuhay. Ang saklap pero kapag wala na sa iyo yun, matatawa kang teka naging ganito pala ako o kaya nasabi ko pala yung ganun.

Higit sa lahat, paano ka kapag nagkita kayo mata sa mata ng ex mo? Pero depende rin sa kung paano kayo naghiwalay. Madalas sa unang kita, sobrang hirap kasi alam mong hindi na kayo gaya nung dati. Hindi na kayo puwedeng mag-HHWWPSSP. Hindi na rin kayo puwedeng magbatuhan nang matatamis na tinginan, ngiti at salita gaya nang dati. Hindi mo na siya matatawag na bhie, bhe, bebe, vhe, hon, ney, ga, mahal, luv, prinseza, azawa coh o anumang terms of endearment nyo. Nakakailang. Sobra. Malala pa nun kapag may kasama na siyang iba.

Paano ba ako nakitungo sa mga ex ko? Hmmm… Karaniwan, kapag katapos kong magmukmok, umiyak at alalahanin ang lahat ng mga magagandang alaala naming magkasama, humaharap ako sa salamin at sinasabi ko sa sarili kong “Ekai, tama na. Iniluwal ka sa mundong wala siya sa buhay mo kaya, kayang kaya mong mabuhay nang wala siya.” Sabay balik sa dating pamumuhay-single. Kapag hindi maiiwasang makasalubong ko siya o kaya makasama sa isang grupo dahil kailangan, ipinapakita ko sa lalaking okay na ako at masaya ako sa kung ano ako pagkatapos makipagrelasyon sa kanya. Minsan may halong ka-bitteran pa iyon kasi plastic yung tawa sabay sandal sa nalilink na iba sa iyo sa harap niya pero ang loser ng ganun. Nakakahiya mas nagmumukha kang hindi naka-move on. Hindi ko pa naman nagawa yung tipong magpapakalasing ako’t magpapakalunod sa usok ng sigarilyo araw-araw tapos magda-drugs pa dahil sa nasaktan ako ng lalaki.

Sa kabila ng mga sakit na nagawa sa akin ng mga nakaraan ko, hindi kailanman sumagi sa isip ko ang salitang ganti. Ewan. Pero para saan pang gumanti ka o magpariwara kung kada nahihimasmasan ka, alam mo at kailanman hindi mo maloloko ang sarili mo, na hindi na kayo. Ang mga alaala na pinagsamahan ninyong dalawa, hindi naman iyon makakalimutan ng magkabilang panig talaga. Kaya walang masama kung pakaiingatan mo ang mga alaalang yun. Basta hindi sapat ang masaktan ka para makagawa ka ng mga bagay na makakasakit sa iba lalo na sa dati mong ka-relasyong naging karamay mo’t kasama sa mga panahong naniniwala ka pang “truly, love is in the air.” Kapag umaapaw ang galit ko sa ex ko o kahit pa sa mga kaibigan ko, lagi kong tinatatak sa isip ko yung mga mabubuting alaala naming magkasama. Kasi sa mga nakalipas na relasyon, ang panghahawakan mo na lang ay ang inyong mga alaala.

Kay * magreact ka na lang.hahaha.oy, sabi mo magba-bonding tayo di ba?

Sa Postsecret...

2008-09-26T15:13:00.001+08:00

tumatatak ang larawang ito sa akin...

pero kahit apektado ako, ayos lang kasi mas naapektuhan ako sa larawang sumunod...

at sana nga mahanap ko na ang maraming kakulangan na pilit kong pinupunan kahit hindi ko matukoy kung ano nga ba ang hinahanap ko o may hinahanap ba ako talaga..

o kuntento na ako sa lagay ng buhay ko ngayon.

hi

2008-09-26T15:13:00.000+08:00

Ano ba yan, Ber na Ber Na..

2008-09-11T22:54:00.000+08:00

Ala pa rin akong kuwenta...

hahahaha...

Labo...

...

advance Merry Christmas to all!!

Pawi lahat ng pagod

2008-08-27T07:31:00.000+08:00

Sa loob ng buong magdamag, napuyat, nagutom at ninerbyos ako. Pero kanina, lahat pinawi mo.

Sa Lahat ng Bumati

2008-07-31T06:42:00.000+08:00

Kay Mama at Papa
Sa mga kapatid ko except kay babes(kasi di nya ako binati.hahaha)
Kay Yog
Kay Villegas at Jaime (at sa dunhill case)
Kay Melvin, David, Omar at Chester
Kay Kuya Jed (at Ate Mayou), Prince at Ate Mara
Kay Marian, Madz at Jenna
Kay Angel Charmie
Kay Ate Mutie, Miles, Danielle, Minotz at Gel
Kay Darlene at Jackie
Kay Mel, Daryl, Alec at Kuya Paul
Sa mga ka-birthday kong sina Jen, Geran at Kim d.
Kay cousin Nancy
Kay Vivianne
Kay Jeb
Kay Chen, Mark at April
Kay Analia at Angela
Kay booklover89
Sa iba pang nakaalala
At kay Abe na dinamayan ako sa pamamagitan ng isang boteng beer at gitara habang bumubuhos ang malakas na ulan

MARAMING MARAMING SALAMAT.
(Tumatanggap pa po ako ng regalo.hehehe.)

Sa Dami ng Puwedeng Magmura, , Shabu pa...

2008-06-03T09:14:00.000+08:00

Sabi sa balita, ang shabu ngayon ay bagsak presyo dahil sa bagong content na hinahalo sa illegal drug na ito.

Grabe, hindi bigas. hindi langis. hindi mga bilihin sa merkado. Kundi shabu ang nagmura. Sino bang hindi mapapamura nito?? wala. Kasi ang mga hindi gumagamit, mapapamura kasi ang pathetic nito at depressing. Yung mga humihithit naman, mapapamura naman sa saya. Mahal man ang pagkain, makakamura naman sila sa pagbili ng shabu...

Ibig sabihin ba nito?

Para makatipid, mag-adik.

???

CELTICS in FINALS!!!

2008-06-01T07:16:00.000+08:00

Of course, Boston Celtics is the Eastern Conference Champion. ehehe. I so love Ray Allen.
I remember my boyps telling me, "oh yung Allen mo, 3 points na naman.." hehehe.

What I love about Celtics winning game 6 was they're in Pistons' court. Oh di ba, after an awful record on off-road games, their sweet triumph was done in the opponent's home.

Sa Friday morning ang first game, kung di ako nagkakamali. :-D nikakabahan naman ako! :-p

Game 7 is definitely Theirs!!!

2008-05-05T08:14:00.000+08:00

Yehey!! Boston Celtics won finally over Atlanta Hawks.
Parang nasa homecourt lang ng La Salle noh?

Off to fight the Cavaliers!! hehehe.

Madz, para sa iyo ito.

2008-05-04T03:43:00.000+08:00

Sa pagtapos ng iyong kabataan,

salubungin nang boung ngiti ang hinaharap.

Walang pagkukubli sa likod ng maskara

o pagtutulug-tulugan,

yakapin mo't danasin ang kagandahan ng buhay.

Pumailanglang ka't lumipad sa abot-tanaw ng iyong mga pangarap.

Darating man ang mga pagkakataong mararamdaman mo ang kabiguan,

mananatili kang matatag at patutuloy na iibig.

Maligayang kaarawan, Madz!!!

Hindi ako pinanganak para murahin mo, okay.

2008-04-22T05:33:00.000+08:00

(After 5 minutes na pag-iisip at 10 minutes na paglamon)

hay... nakakalungkot pero di bale nalang. Nawala na rin ang galit ko eh.. Hehehe. Wish ko lang, maayos mo buhay mo. Kaw pumasok sa gulong kinahaharap mo kaya huwag mong isisi sa akin ang mga hinaing mo sa buhay. Yun lang. Bow.

Sabi nung isa, "Do you have your brains with you?"
Dugtong pa nung pangalawa, "Do you know, Erika, the meaning of robbery?"

Tawa na lang...

Harhar.

Kapuso, isang imbitasyon

2008-04-19T02:37:00.000+08:00

Nakatanggap ako ng isang multiply invitation mula kay Lovi Love (kung sino man siya. baka siya si "Smile naman dyan and everything!" pero di ko sure misleading pa rin yung name eh) para maging bahagi ng Kapuso Webpage. Nagulat talaga ako; kasi, though alam kong mukha akong galing artist center nila, bakit naman ako iimbitahan maging bahagi ng webpage na ito. (hehe. Nagfi-feeling importante lang ako, hayaamuna..)

may dalawang buttons di ba sa multiply invite? Decline at Accept. Hindi ko alam kung bakit pinag-iisipan ko nang mabuti ito...

Accept dahil:
Una, mas maganda ang reception ng GMA sa amin. Since wala kaming cable, umaasa kami sa signal na nasasagap ng antenna.
Pangalawa, dahil taong bampira ako.Madalas mga shows sa umaga ang naaabutan ko. Mahilig ako manood ng Doraemon at One Piece. Tapos, pahinga at nood ng Eat Bulaga kapag kaya pa ng mata ko. Sunod-sunod na hanggang yung mga teledrama nila gaya nung kay Nadine Samonte at Polo Ravales.
Pangatlo, nagshooting ang Joaquin Burdado sa Marikina Hotel. Eh dun ako nagdebut. Tapos sa SDS hospital, eh dun naka-confine yung family friend naming may dengue. hehe.wala lang. Feeling close.
Pang-apat, yung mga taong ini-interview sa TV na nambobolang masugid silang nanonood ng mga telebabad shows ng GMA madalas sa OLA parish church yun. Eh nung madalas pa akong magsimba, dun ako.
Panlima, kamukha ng first boyfriend ko si Aljur (tama ba spelling?)
Pang-anim, alam ng mga maliliit kong pinsan na ex ko si Rainier Castillo. Di ko na maalala kung paano ko sila napaniwala. (Actually, naaalala ko ayaw ko lang ikuwento nakakahiya eh.)
Pampito, si Kuya Jed doon nagtatrabaho sa UH. At dati, nag-ojt si Kuya Roi dun. at magaganda ang feedbacks nila sa network.

Decline dahil:
Una, ayaw kong aminin na maka-kapuso ako. Though, mas pabor ako sa kanila in terms of quality as a tv network in general.
Pangalawa, paborito ko ang Lobo at Palos. Baka kagatin ako at i-assasinate kapag sumali ako.
Pangatlo, masyadong nasa limelight si marian rivera. wala na akong puwang sa siyete pag ganun. Unless may awayan, lipatan at labasan ng scandal ulit. hehe. kidding.
Pang-apat, baka di na ako matanggap ng iba kong konyong kaibigan at sabihan pang "eww, ekai you're so jologs kaya. why do you make sali with kapusow group. It's like for fans kayahh who go gaga after their favorite idols..ewww"
Panlima, naaawa ako sa nangyari kay Angel Locsin eh..
Pang-anim, may kapangalan siya na medyo kinaiinisan kong tao eh. kaya yun.
Pampito, ayokong may panigan sa network rivalry nila with ABS-CBN. Ika nga ng ABC 5, "nakaka-OP na kayo ah..."

Indecisive ako dahil:
Ayokong maging kasangkapan ng anumang network para i-promote ang site nila. We know for a fact that in our generation, internet plays an important roles. Some schoolworks are discussed and submitted online. We even get in touch with our friends through sending e-mail or chat. One can find overwhelming information by just browsing.
And we are all familiar that word of mouth is one of the most, if not the only, powerful form of advertisement. I guess for the internet era, word of mouth turns to word of blog.
Still, maliit na porsiyento lang din naman ng populasyon ng buong mundo ang dumaraan at nag-aabalang tumingin sa multiply site ko (buti ginawa ni God ang konsepto ng friends) para mag-inarte ako nang ganito.
I'm not just comfortable with mainstreaming stuff. Katulad ng network rivalry ng ABS-CBN at GMA. Nawawala yung esensya ng pag-aliw at pagsisilbi sa mga manonood kasi naging mas mahalaga sa kanila ang ratings. Ratings lang ba ang sukatan para masabing tunay na dekalidad ang mga shows nila? I know that rating is crucial in getting commercials and advertisements na bumubahay sa mga istasyon but I thinks that's a different side of story..

Parang sa toothpaste, colgate o close-up.Eh may hapee rin naman ah. Sa softdrinks, coke at pepsi. Buti nalang may RC. Lalong lalo na parang politics, adminstration o opposition. Pero hindi napapansin ang mga politikong walang mahalaga sa kanila kundi ang pagsilbihan ang bayan nang buong puso at katapatan.
Nalilimitahan ang mga pagpipilian kasi nakatuon tayo sa kung sino ang pinakamagaling at hindi kung ano ba talaga ang silbi ng network, ng toothpaste, ng softdrinks at ng gobyerno.

Ano, sasali ba ako?hmmm...Any way, nonsense scribblings again. hehe...

Dispute. Dispute. Dispute

2008-04-05T12:58:00.000+08:00

Word of the millenium ko ang salitang dispute. Isa ito sa mga natutunan ko sa pagtatrabaho. Every cent counts. You should be paid even. You should be worth it of your salary. Something like that.

Kanina sa Accounting, grabeng mga tanong ko (pero in the usual sweet and nice ekai tone).

Do we have to anticipate this kind of miscomputation next time?

The cut-off doesn't make sense if I can't have my pay slip at the same day of our salary. Is that not enough to give you ample time to prepare for it?

Siguro nakakarindi nga naman sa tenga kung gabi-gabi akong pumapasok tapos di pala nasama night diff. ko. Di ba? Puyat ako from mondays to friday. Tapos ganito lang.

Hay. pero sukang suka na rin ako sa salitang iyon. If the other party will tell me "eh ganun eh," I will just accept it. I always think that I am blessed to have a job and it doesn't matter if I don't get my whole compensation. But that kind of mindset is bullshit. Pero ganun talaga ang naiisip ko ngayon.

I'm not really good at disputing stuff, I guess. Lalo na kung di naman ako ganun kaapektado sa issue. It's just money. (All: weeh) I'm after spending my time with sense.

FLASH REPORT!!
I'll soon upload my grad pictures here in multiply. SOON. hehehe

Dear Friend

2008-04-04T04:07:00.000+08:00

Dear Friend,

I don't really know how to tell you this, but I'll join the monastery.

I think I realized it when I threw up as you ate enchilada and I saw you sit at my avocado plant.

I'm sure you're frostbitten enough to understand that Santa doesn't exist.

I'm returning your ring to you, but I'll keep your neighbour Martin as a memory.

You should also know that I get sick when I think of embarrassing rash.

Greetings to your freaky family,
Ekai

walang sense pero nakakaaliw. hehehe

(got it from Jeni) ;p

Do it like this:
Dear (the person who last texted/smsed you).

I don't really know how to tell you this, but ___1___.

I think I realized it ___2___ ___3___ and I saw you ___4___ ___5___.

I'm sure you're ___6___ enough to understand ___7___.

I'm returning ___8___ to you, but I'll keep ___9___ as a memory.

You should also know that I ___10___ ___11___.

___12___,
-Your name-

1. What's the color of your shirt?
Blue - Our romance is over
Red - Our affair is over
White - I'll join the monastery
Black - I dislike you
Green - Our horoscope doesn't match
Grey - You're a pervert
Yellow - I'm selling myself
Pink - Your nostrils are insulting
Brown - The mafia wants you
No shirt - You're a loser
Other - I'm inlove with your sister

2. Which is your birth month?
January - That night
February - Last year
March - When your dwarf bit me
April - When I tripped on sesame seeds
May - First of May
June - When you put cuffs on me
July - When I threw up
August - When I saw the shrunken head
September - When we skinny dipped
October - When I quoted Santa
November - When your dog ran amok
December - When I changed tennis shoes

3. Which food do you prefer?
Tacos - In your apartment
Pizza - In your camping car
Pasta - Outside of Chicago
Hamburgers - Under the bus
Salad - As you ate enchilada
Chicken - In your closet
Kebab - With Paris Hilton
Fish - In women's clothing
Sandwiches - At the Hare Krishna graduation
Lasagna - At the mental hospital
Hot dog - Under a state of trance
Annat; With George Bush and his wife

4. What's the color of your socks?
Yellow - Hit on
Red - Insult
Black - Ignore
Blue - Knock out
Purple - Pour syrup on
White - Carve your initials into
Grey - Pull the clothes off
Brown - Put leeches on
Orange - Castrate
Pink - Pull the toupee off
Barefoot - Sit at
Other - Drive out

5. What's the color of your underwear?
Black - My best friend
White - My father
Grey - Bill Clinton
Brown - My fart balloon
Purple - My mustard soufflé
Red - Donald Duck
Blue - My avocado plant
Yellow - My penpal in Ghana
Orange - My Kid Rock-collection
Pink - Manchester United's goalkeeper
None - My John F. Kennedy-statue
Other - The crazy monk

6. What do you prefer to watch on TV?
Scrubs; Man
O.C.; Emotional
One Tree Hill; Open
Heroes; Frostbitten
Lost; High
House; Scarred
Simpsons; Cowardly
The news; Mongolic
Idol; Masochistic
Family Guy; Senile
Top Model; Middle-class
Annat; Ashamed

7. Your mood right now?
Happy - How awful I've felt
Sad - How boring you are
Bored - That Santa doesn't exist
Angry - That your pimples are at the last stage
Depressed - That we're cousins
Excited - That there is no solution to this.
Nervous - The middle-east
Worried - That your Honda sucks
Apathetic - That I did a sex-change
Ashamed - That I'm allergic to your hamster
Cuddly - That I get turned on by garbage men
Overjoyous - That I'm open
Other - That Extreme Home Makeover sucks

8. What's the color of your walls in your bedroom?
White - Your ring
Yellow - Your love letters
Red - Your Darth Vader-poster
Black - Your tame stone
Blue - The couch cushions
Green - The pictures from LA
Orange - Your false teeth
Brown - Your contact book
Grey - Our matching snoopy-bibs
Purple - Your old lottery coupons
Pink - The cut toenails
Other - Your memories from the military service

9. The first letter of your first name?
A/B - Your photo
C/D - The oil stocks
E/F - Your neighbour Martin
G/H - My virginity
I/J - The results of your blood-sample
K/L - Your left ear
M/N - Your suicide note
O/P - My common sense
Q/R - Your mom
S/T - Your collection of butterflies
U/V - Your criminal record
W/X - David's tricot outfits
Y/Z - Your grades from college

10. The last letter in your last name?
A/B - Always will remember
C/D - Never will forget
E/F - Always wanted to break
G/H - Never openly mocked
I/J - Always have felt dirty before
K/L - Will tell the authorities about
M/N - Told in my confession today about
O/P - Was interviewed by the Times about
Q/R - Told my psychiatrist about
S/T - Get sick when I think of
U/V - Always will try to forget
W/X - Am better off without
Y/Z - Never liked

11. What do you prefer to drink?
Water- Our friendship
Beer - Senility
Soft drink - A new life as a clone
Soda - The incarnation as an eskimo
Milk - The apartment building
Wine - Cocaine abuse
Cider - A passionate interest for mice
Juice - Oprah Winfrey imitations
Mineral water - Embarrassing rash
Hot chocolate - Eggplant-fetishism
Whisky - To ruin the second world war
Other - To hate the Boston Celtics

12. To which country would you prefer to go on a vacation?
Thailand - Warm regards
USA - Best regards
England - Good luck on your short-term leave from jail
Spain - Go and drown yourself
China - Disgusting regards
Germany - With ease
Japan - Go burn
Greece - Your everlasting enemy
Australia - Greetings to your frog Leonard
Egypt - Fuck off now
France - In pain
Other - Greetings to your freaky family

Sinetch Itey

2008-04-02T04:11:00.000+08:00

Nakakatawa talaga itong sinetch itey na pinauso ni Glenn. Ang daming naiintriga. Sa mga hindi nakakaalam isa itong parang blind item. Naisip ko lang mag-sinetch itey na ako lang ang nakakaintindi. Hehehe. Kung feeling nyo kayo yun, deadma na lang or kung may alam kayo't nahulaan shikretong malupit na lang natin iyon. hehe.

Sinetch itey#1: bitter ocampo
Kung ko sa iyo, move on. Nakakaawa kang tingnan from a far.

Sinetch itey#2: closet kung closet
Clue? Yun lang.

Sinetch itey#3: f na f na m na m siya
Warning: Back-off

Sinetch itey#4: amoy pa lang ng tansan, lasing na
Maggatas ka nalang po, iha?

Sinetch itey#5: purita ever
Yabang-yabang mo magkuwento, jacket nga wala kang pambili. che!!

Sinetch itey#6: 123
Hanggang sarap ka lang..che ka rin!!

Ayun lang, baboo na ang sinetch itey. hehehe.

****
Habol ko lang, I just realize now na may mga tao palang di marunong tumanaw ng utang na loob. I'm not saying that I'm asking another favor in return of what I've done. Pero, kung makapagsalita yung mga taong ganun, akala nila napakadami na nilang nagawa sa buhay mo pero kung sa tutuusin, yung isusubo mo na nga lang ibibigay mo pa. Reality check lang ha. Nakakairita lang talaga. Ayoko na sanang patulan, anyways, . Walang panahon.

"Wala ka sa lolo ko!": Isang Pagninilay

2008-03-27T03:57:00.000+08:00

Kapag tanghali at gising ang aking diwa, nakakapanood ako ng "Ang Joke ko!" sa Eat bulaga. At bago pa man magkaroon ng ganitong portion sa variety show na ito, may "wala ka sa lolo ko" joke na.

Lahat na yata ng Pilipino, kinamulatan ang joke na ito. Ka-level niya ang mga Alamat at epiko na hindi alam kung saan nag-ugat at nagsimulang sumibol. Matagal na ito sa phone ko pero gusto ko lang i-share kasi isa sa "wala ka sa lolo ko" joke sa pinakamatandang uri ng komedya sa ating bansa na nagpapakita ng kulturang nagbibigkis sa iba't ibang panahon at henerasyon.(weh.)

Boy1: Ang lolo ko 80 na, sumasali pa sa tagay!

Boy2: wala kyo s Lolo ko, 82 na, nagba-bar pa!

(Boy3 nagring ang cellphone)

Boy3: Lo, Sige po. Ingat

Boy1 & Boy2: sino yun?

Boy3: Lolo ko. Nag-aaya...

DOTA daw kami. :-P

Nagawang pagbigkisin ang teknolohiya at katatawanan. Ang DOTa ay isang uri ng laro sa computer. Pinakita rin ng pag-uusap na ito ang kultura ng bagong kabataan--umiinom, nagbabar at may cellphone. At ang mga gawain na ito ay kakatuwang makitang ginagawa pa rin ng matatanda.

Ngunit, gaya ng balangkas ng joke na ito. Sinusunod pa rin nito, ang hindi lantarang tuntunin ng isang "wala ka sa lolo kong joke." Buhatan ng bangko. Di maaaring dalawa lamang ang nag-uusap. Kailangan ng pangatlong tao. Kailangan ng pinaka. Sa ganitong porma, palagi at hindi puwedeng hindi ang pangatlo o huling magmamayabang ang magbibitaw ng nakakatawang linya.

Tunay ngang, kahit sa mga maliliit at mababaw na bagay gaya ng nakasanayan na nating biruan kakikitaan ng kaibahan ang ating kulturang kinalakhan.

hehehe. bored lang ako. Akalain mong puwedeng bigyang pakahulugan ang mga ganitong mga bagay. harhar

Bloggable.

2008-03-25T03:14:00.000+08:00

Dahil sa ako yung pinakainosente in terms of working experience, madalas, I always act so childish sa team namin. hehe. yung tipong kinikilig pa and stuff. As how I've said it to my trainer, what had happened early this morning is truly bloggable. Hahaha.

I had this, first-day-encounter crush. As in first day of training, I really had a huge crush on him. Kasi ganito yun, bago lang kami at di namin alam kung saan ang cr kaya naman para kaming ewan na naghahanap nun hanggang mapadpad kami sa isang room na may pinto rin pala papuntang cr. Pero di namin na kailangang dumaan pa doon talaga para lang makaihi o whatever. Tapos may napagtanungan kami at unang kita ko palang sa kanya, crush ko na siya. Kaya naman, todo observe ako para malaman kung sino sya. Nakita ko sa desk nya na ang pangalan niya ay Rich.

Nasa to-do list ko nang dapat ay makilala ko siya. Eh sa kadaldalan ko, nabanggit ko sa traner ko na si Shey na crush ko nga siya. At syempre gumawa sila (together with Diana) ng paraan para mameet ko nga siya.

Three weeks after, which is today, finally nakilala ko na siya formally. hahaha.

Ganito ang blow-by-blow incident:
15-minute break namin at kami ay nasa lung center nun (yung smoking area ) dahil yun ang mismong katabi ng training room at kulang ang 15 minutes para magliwaliw kung saan-saan. Biglang may pumasok na guy, BJ ata pangalan niya. Deadma lang kami kasi kebs ko ba sa kanya. Nandun na rin sa room si Shey. Biglang may pumasok na cute guy pero siyempre hindi ko naman na-recognize na siya nga iyon. Nang nagsisimula nang magbalikan sa training room ang mga co-trainees ko, doon ko lang napagtantong siya nga iyon. Sabay namang tawag sa akin ni Shey para ipakilala. Putting it on a role play:

Shey: Halika dito Erika may papakilala ako sa iyo
Ako: po? (painosente pa siyempre na may kasamang onting kilig)
Shey: Erika this is Rich. Rich this is Erika.
Ako: hi... (pa-shy effect)
Shey: wala man lang shake hands
*at ako ang unang nag-abot ng kamay.hahaha*
Shey(to Rich): nagyoyosi ka ba?
Rich: hindi pinapunta lang ako niya (referring to BJ)
BJ: eh di ba pinapupunta mo siya?
Shey: hindi ah. Tinanong ko lang kung andyan si Rich.
Ako (sa aking isip): Sabi ko na nga ba eh..
Ako: Shey, balik na ako sa room. Rich, nice meeting you.
Shey(habang papaalis na ako): and this is BJ nga pala...
Ako: *taingang-kawali at balik sa room*

Pagkapasok na pagkapasok ko ng room, di ko maiwasang magtatalon sa kilig. very childish noh? Pero di ko talagama-contain ang aking kilig moment. But, I wasn't really prepared for that.

Oh well, nakakakilig pero hanggang doon na lang I guess. Wala naman akong balak na career-in siya or what. ehehe. oh life.. wala lang yun lang. sharing.
Di ako makakatulog kapag di ko ito naisulat. hayness...

My day starts later this night

2008-03-24T04:51:00.000+08:00

For now, I need to catch more sleep.

Hope this week will be a better week for all of us. God bless sa mga may finals. :-D

So Black this Saturday Was and Will Be

2008-03-22T03:12:00.000+08:00

Before that:
hehehe. Ang cute lang talaga, magkagusto from a far. Yung tipong wala kang balak at wala rin siyang balak i-pursue ang inyong love story (duh! may asawa na siya at may boyfriend ako). Yung tipong ite-treasure mo yung bawat encounter mo sa kanya.
1. nagpatulong akong magnavigate nung program. Instead hawiin niya yung kamay ko sa mouse, pinatong na lang niya yung kamay niya tapos minove yung mouse. Di lang mouse ang namove, puso ko ay tumalon sa kilig. Pero nahiya naman ako kaya kusa ko nalang tinanggal yung kamay ko.
2. sinandalan niya for 3 seconds ang likod ko kasi magkatalikuran kami during "lunch" (madaling araw ito nangyari) eh.Nagkataong walang sandalan yung upuan. Kaya yun.
3. hinaplos niya ang buhok ko. isang stroke nga lang. Kasi nga kulot ako di ba? pagkapasok ko sa elevator, siya yung nasa likuran ko habang nakaharap ako sa pintuan. Eh biglang may humaplos sa buhok ko. Nakita ko pababa na yung kamay niya habang hinahawakan na rin ng Kathy. Oh well. Baka guni-guni ko lang ito.

So much for the fun part.

I started having this trauma: fear to have really really close friends. Siguro dahil na rin sa mga nangyayari lately. Takot kasi akong ma-left out ulit lalo na kung very exclusive ng friendship. I just noticed now, that I'm starting to distance away from my work cliques. Tamang pakikisama lang sa lahat.Ayoko rin kasing makulong sa kanila eh.

Baka mamaya, magsisimula na akong magmove out. Grabe, mahirap ito para sa akin. Pero I have to stay strong. This decision is not only good for me but what I think will be good for everyone. I cannot say that the friendship is as deep as before. But at least, trying to preserve what is still remained intact. Kumbaga, lessening the damage. I don't want to make things worse by acting everything's alright because it's not.

Got to go to sleep. Para paghandaan ang mga paparating na maemosyonal na araw.

Ngayon, ang Panginoon ay nahihimlay mula sa kama ng kamatayan. Ako naman ay mahihimlay sa aking kama. Sana pagmulat ko at sa pagkabuhay ni Kristo, mas handa na akong suungin ang mga pagsubok ng buhay. :D

Blogging in the Morning

2008-03-21T03:10:00.000+08:00

Though, hindi naging productive ang araw na ito. Daming nakakatawang nangyari.Isa na ito nung pauwi ako.

Pagkababang pagkababa ko ng elevator at pagkalabas na pagkalabas ko ng building, naghintay na ako ng masasakyan. Nandun nag-aabang na rin si HD. Ako pa-junction, siya pa-angono. Yung iba naming kasama, nagtakbuhan para sa libreng shuttle.hehehe.

Habang naghihintay kami, dumating si Rico. At tamang tama may paparating na fx na pa-junction. Syempre pinara ko agad dahil na rin sa traumatic late ko dulot ng Alay-lakad na sinalihan ng mga party people (eg. backless, tube, kuntodo make up, micro miniskirt), emo (eg.naka-itim, nakahawi ang buhok sa isang side, naka-eyeliner), dancers/rappers (eg. naka-sando na fitted o baggy clothes, naka-cap, nakataas yung isang side ng pantalon) at siyempre ng mga deboto (eg. nagstastand-out sila dahil may gimik silang ginagawa yung tipong nakapaa, paluhod na naglalakad, o iba lang talaga porma nila sa mga nabanggit ko sa itaas.)Going back...

Napagtanto kong walang sakay yung fx at naging motto ko na sa buhay ang, "Huwag sumakay nang mag-isa, kung ayaw magahasa." (No offense sa mga drivers talagang paranoid lang ako. Pa-v pa ika nga nila.hehehe) Kaya naman nawindang ako dahil ayoko sumakay na. Kaso etong si HD at Rico, pinagpipilitang sumakay na ako. Ako naman todo bilin na kunin nila yung plate number kaya sumakay na rin ako kasi may witness na ako sa kaso kong rape with murder. Pagkasakay na pagkasakay, bungad ng driver:

Driver: Miss, hubad!

hehehe. Joke lang. Ang sabi niya talaga...

Driver: Uy, nahiya ka pang sumakay ah.
Ako: (sa isip ko: weh. feeling close) *plastic na ngiti* hehe. di naman po

Tapos nun, nag-usap kami tungkol sa Alay-lakad, traffic, byahe at suweldo. Hanggang unti-unti na ring dumarami ang sakay. May isang lalaking pinara yung fx at pagkatapos magmunimuni ay naisipang umupo sa tabi ko sa harap.

Driver (nang pabulong): Mukhang type ka niya oh.
Ako: Kayo, manong, nangiissue kayo ha.
Driver: Hindi, may mga ganyan talagang love story. Yung magkakakilala lang sa fx tapos magkakamabutihan.
*Ako naman, pangiti-ngiti habang umiiling at iniisip na may mga ganun pang nalalaman itong si manong*
Driver (patungkol sa lalaki): Oh, kunin mo na yung number niya. Magkuhaan na kayo ng cellphone number.
*pangiti-ngiti habang umiiling ulit ako. yung lalaki, ngumiti lang*
Driver: Mahina pala ito.Nga pala, ako si Ferdie *sabay abot ng kamay sa akin*
Ako: Ako naman po si Ekai.
Driver: oh kayo naman, magpakilala kayo sa isa't isa.
Kami: *deadma*

hay... Kawindang talaga si Manong Driver. Parang nakahithit ng racumin. Binuhay nya ang pagod na pagod ko nang isip at katawan.

Oh sige't kailangan ko na pong matulog. G'mornight.:-D

Some Random Events In My Life

2008-03-18T13:36:00.000+08:00

Dahil sa pang-aasar ng aking mga new found friends na kailangan ko raw maggym, natuloy ang aming yayaan. Winner talaga yung trainer dun sa gym eh, pinagod niya kami. Kaya ngayon medyo masakit yung katawan ko. Siguro nabigla lang ako. Sabi ko nga sa kanya, dapat after three months firm na braso ko at may maganda na akong abs. hahaha. Sana ay matupad ang 3 times a week naming planong maggym.hehehe.

****
Kahit na hindi naging gaanong madali ang mga nakaraang buwan sa akin, naging maganda naman ang pasok ng taong ito para sa buong pamily. Sabi nga ng kuya, bakit ganun kung kailan daw ang sablay ko, parang okay ang lahat (well, actually di yun exactly yung sinabi nya pero parang ganun yung thought) na sinang-ayunan ko naman pero medyo alangan ako sa salitang "sablay." Masyado kaming maraming plano para sa mga darating na buwan. Maraming mangingibang-bansa. Si kuya bai, nasa Subic na nagtatrabaho. Si doodz naman magtatransfer ng school para makuha nya yung gusto nyang course. Si mama't babes aalis ng bansa para magbakasyon. At ako, eto masaya at kuntento naman sa aking pinagkakaabalahan.Hehe.

***
Dapat sa Casa ako this week. (pasensya na housemates!) Kaya lang hindi ako nakalaba nung Sunday kaya uwi muna ako. Dapat ngayon ako pupunta, kaya lang pagod galing gym. Bukas sana makadaan po ako dyan. hehehe. Miss you housemates!!

***
Malapit na akong magkabagong cellphone!! Let's keep our fingers crossed!! :D

***
Sana bago ako magbirthday, mabili ko na ang aking kotse. hehe. yun lang. (ambisosya ba??) Kaya yan. :D

Relasyon.

2008-01-18T09:51:00.000+08:00

Disclaimer: Katatampukan ito ng maraming bulgar na salita. Kung hindi ka palagay o bukas sa mga ganung termino, huwag mo na lang basahin ang entry kong ito. Hindi ko hinayaang magkaroon ng mga ganung salita para lang makabastos pero para palabasin lalo ang mga punto ko sa buhay. hehehe.

“Relasyon,” Cubao Midnight Express ni Tony Perez

“I don’t fucking care kasi sawa na’ko sa buhay kong gan’to, sawa na ‘ko sa expectations mo, sa expectations ng ibang tao, sa expectations ng mundo, sawa na ‘ko sa kaplastikan, sawa na ’ko sa kantutan! Ayoko nang ‘pakantot, I hate it, I just hate it ‘pag kinakantot ako, I hate it ‘pag kinakantot mo ‘ko, kasi, ‘tapos mo ‘ko ‘kantutin, ang feeling ko, kinakantot mo pa rin ako, kahit naka-panty na ‘ko, kahit naghugas na ‘ko ng puki ko sa banyo, ang feeling ko, kinakantot mo pa rin ako, kahit mag-isa na ‘ko’ naglalakad sa daan, kahit wala ka na, kahit wala na ‘ko’ kasama, ang feeling ko sa puki ko, kinakantot mo pa rin ako! Naaamoy ko pa, naaamoy kita, I can smell it in my hair, ‘tapos ko’ maligo I can still smell it in my hair, kahit ten times ako’ maligo, kahit mag-shampoo ako I can still smell it in my hair, and I hate it, I hate it, kasi parang me pinapasok akon’ tao sa loob ng katawan ko, sa loob ng kaluluwa ko, pinapasok ‘tapos ‘di ko na alam paalisin, and every minute of the day, ang feeling ko, kinakantot ako!”

Sabi ni Carissa kay Vir.

Ewan ko ba. Naiyak ako sa mga linyang ito. Hindi dahil sa talamak ito sa maraming bulgar na salita. Hindi dahil nararamdaman ko ang pakiramdam ng pagkakakantot gaya niya. Kung hindi, isang kasaklapan ng pag-ibig.

Naisip ko ng nabasa ko ito, hindi yung relasyon ko sa boyfriend ko o relasyon ko sa kung sinumang lalaki. Naisip ko yung relasyon ko sa aking pamilya. Naisip ko yung relasyon ko sa aking pag-aaral. Kung paano ang hirap umibig sa mga ito lalo na kapag hindi mo alam kung gusto mo ba talagang umibig dito.

Gaya siguro ng pakikipagtalik, gaya siguro ng pag-aaral, gaya siguro ng pagiging isang anak. Sa sobrang sanay ka na sa kontekstong ginagalawan ng mga ito nawawala yung tunay na libog rito. Yung tunay na intensyon. Yung tunay na asim at tamis nito. At kapag natandaan mo na, mabubulunan ka. Magugulat ka pero sa totoo lang ganun naman talaga yun sa simula. Kapag nasanay ka nang kinakantot, nasanay ka nang maging mag-aaral, nasanay ka nang maging ganito o ganyan. Tapos, naipaalala sa iyo ang pinaka-esensya ng ginagawa mo, nakakasuka na.

Sisisihin mo ang iba. Ang pakikipagkantutan. Ang pag-aaral. Ang iyong mga magulang. Isisisi mo ang lahat ng kasablayan mo, ang kawalang katarungan sa mundo, ang ‘di pagkakakapantay-pantay, ang kaapihan, ang putahan, ang digmaan sa Iraq pati na Diyos idadamay mo. Pagdidikitin mo ang iyong mga kamay at luluhod tatawag sa Kanya, “Lord, bakit mo ako hinayaang maging ganito? Hinayaan mo akong malugmok sa kalungkutan, kamunduhan at kasawian.”

Naiinis ako kay Carissa. Naiinis ako sa mga taong gaya niya. Naiinis ako sa sarili ko. Kasi ganito ako. Sisisihin ang sistema, ang gurong tamad o hindi pumapasok, ang kairesponsablehan ng mga magulang sa pagbabayad ng matrikula. Hahahanap ng matuturuan ng kamay. Mapagbubuntunan ng galit. Naiinis ako sa sarili ko sobra. At pagkatapos maramdaman ang lahat ng kasablayang ito, malulungkot. Malulunod ako sa kasawian hanggang hindi ko na kayang bumangon. Ang tanong, may nagawa ba ako?? Isang malaking sampal sa mukha, WALA.

Gusto ko nang magmove on. Gusto ko nang magbago, seryoso. Gusto ko nang bumalik sa dati kong sarili. Malayo sa karimlan at kasawian ng pag-ibig. Kung pag-ibig nga ba itong matatawag o pakikipagkantutan sa buhay…

Relasyon.

2008-01-18T09:50:00.000+08:00

“Relasyon,” Cubao Midnight Express ni Tony Perez

Sabi ni Carissa kay Vir.

Usapang may Amats

2008-01-16T11:28:00.000+08:00

Marami na akong blog o site na nadalaw na may message para kung kani-kanino. Nagawa ko na ito dati eh. Pero isang paragraph naman yun..hehehe. Para maparanoid ang mga tao, gagawin ko rin iyon...

1. Grabe, inis talaga ako sa iyo sukdulan!! Kung mayroon man akong pinagsisisihan, iyon ay nang nakilala ka.
2. Namimiss na kita sobra! Kung alam mo lamang. Lagi kong tanong sa sarili ko, "bakit tayo nagkaganito?" At alam ko naman ang sagot, sorry na.
3. Gago ka! Kahit bali-baligtarin ang mundo hindi kita tataluhin. Mag-iingat ka dahil unti-unti na kitang nahuhulog sa bitag ko.
4. May mga bagay na hindi ko maipaliwanag at alam kong mahihirapan kang intindihin. Kaya pinili ko nalang na manahimik. Pero sa kabila ng lahat lahat, mahal kita. Promise.
5. Uy, belated monthsary!! Bakit ba lagi na lang natin nakakalimutan?
6. Tangina, bago mo ako husgahan! Tingnan mo muna kung gaano kasablay din ang buhay mo..
7. Bakit pagkatapos mung makakain, deadma ka na sa akin?
8. Oo, sabay tayong maliligo ulit.
9. May pag-aalinlangan na ako sa ating plano. Ayaw ko na kasing magkasala eh. Pero tuturuan lang naman kita di ba?
10. bakit di ka na naglalaro ng basketball? :'c
11. Punyeta, anong karapatan mong sikuhin ang boyfriend ko ha! ha! ha!
12. You are kiss-and-tell.
13. Sana manalo kayo!! Go! Go! Go!
14. Alam ko ang iyong madilim na sikreto. bwahahaha.
15. Ano? Labasan na lang ng baho noh...
16. Please lang, pakinggan mo ang aming hinaing. Malapit na kaming mamatay sa baho.
17. Subukin mong dalawa-dalawang daliri. dalawa sa taas at dalawa rin sa baba..hahaha
18. Ikaw lang naaalala ko sa numerong ito. May anak ka na. Congrats!
19. Sorry, naplastic kita...huhuhu. labyu
20. Feeling mo maganda ka, oo maganda ka!! :D
21. bakit mo hinawakan siya sa jersey tuloy natalisod!!
22. Hahahaha!! Gwapo ka pa rin kahit nakasimangot
23. Puwede ba tigil tigilan mo na akong itext!! Naririndi na ako eh.
24. Pasalamat ka at taken ako, kung hindi yari ka!!

Update. Update. Update.

2007-12-12T09:43:00.000+08:00

Parang roller coaster ang buhay noh? hehe. Gasgas na bang linya yun? Pero ngayong mga nakaraang buwan, pakiramdam ko space shuttle ng Enchanted Kingdom yung nasakyan ko.
Paikot-ikot at halos hindi na masundan ng puso ko sa bilis. Nakahihilo. Buti hindi naman ako nagsuka.

Maraming bagay ang nagpapalungkot sa akin. Nagkataon lang na mas matimbang at mas marami ang mga bagay na nagpapangiti sa akin ngayon..

Ang gulo talaga ng aking buhay at ang drama ko ngayon ay walang nakakaintindi sa akin nang lubusan. Pero hindi ko naman gusto o kailangang maunawaan nila ako eh. Sapat na sa aking nananatili silang nandyan, sa kabila ng mga kalabuan ko sa buhay.

Gusto ka nalang din samantalahin ang pagkakataong pasalamatan at hingan ng pasensya ang aking mga magulang, kapatid, kaibigan, housemates, tropa, natatangi kong minamahal na si yog at higit sa lahat ang Dakilang Lumikha (na sa kabila ng Kanyang kawalanghangganan ay ninanais pa rin ng sangkatauhang Siya'y magagap)

Masaya ako kahit ganito na kakomplikado ang buhay ko. At buhay na naman ang mumunti kong puwang sa mundo ng internet.

This friend's in love with you, pare!

2007-09-19T10:14:00.000+08:00

If you want pain,

If you like tears,

If you need sleepless nights

And sufferings

Find a friend…

And fall in love…

Naglilinis ako ng aking inbox nang aking makita ang mensaheng ito. Ipinadala sa akin ito mahigit isang taon na ang nakalipas ng dating kaibigan. Punong-puno ng katotohanan ang mensaheng iyon. Dahil ganun nga ang nangyari sa amin.

Kung tutuusin, mas gugustuhin ko pang mag-umpisa ang isang kuwentong pag-ibig na may malisya na ang magkabilang-panig. Yung tipong gusto nung isa yung isa at ganun din yung isa. Iba kasi kapag nagsimula kayong magkaibigan talaga. Yung tipong hindi mo alam na posible pa lang mangyari iyon. Kahit sa guni-guni ng iba ay hindi nila mawari na mangyayari yun. Yung tipong makararating ang balita sa lahat ng inyong kaibigan hanggang Pransya. Ika nga ng kaibigan ko yung nangyari sa amin hindi lang umabot national kundi international. Komento naman ng isa pa, binulabog namin ang buong mundo.

Higit siguro sa mga masasabi ng iba, isang mahalaga at malaking desisyon ang ginawa ko. Yung tipong talikuran ang lahat ng aming pinagsamahan para lamang sa mas malapit at romantikong relasyon. Kung alam ko lang na hindi kami magtatagal, sana hindi na ako nangahas. Oo, may pagsisisi talaga. At malaking pagsisisi yun. Alam kong buwan o siguro taon pa nga ang bibilangin bago maayos ang mga bagay-bagay pero hindi na naman ako umaasa. Bahala ni si Batman. (Kawawa naman si Batman)

Ang hirap kapag nahulog ang loob mo sa isang kaibigan pero hindi talaga ito imposible. Siyempre, lagi mo siyang nakakasama at sa mga pagkakataong ito ay lalo mo pa siyang nakikilala. Lumalalim ang samahan. Halos alam na nung tao yung likaw ng bituka mo. Parehas na kayo ng wavelength at may pagkakataong hindi na iba sa inyo ang mga gusto at ayaw ng isa’t isa. Nakadaragdag pa kung parehas kayong walang commitment. Walang nililigawan si lalaki at walang tipo sa mga nanliligaw sa kanya si babae.

Grabeng denial stage talaga. Yung tipong kukumbinsihin mo yung sarili mong, “Ah, hindi talaga. Natutuwa lang ako sa kanya nang sobra. Hanggang dun lang iyon noh.” Gagawin mo itong mantra. Paulit-ulit na sasabihin mo sa sarili na itatak ito sa iyong kukote. Paulit-ulit na halos sumabog na ang iyong mga brain cells. Parang dasal mo na ito gabi-gabi hanggang isang hirit mula sa isa sa inyong mga kaibigan ang gigising sa nanahimik at panatag mo na sanang damdamin. “Uy, type mo siya noh?” Siyempre ang sagot mo na medyo defensive pa ay isang malaking HINDI NOH. Simula ka na naman sa pag-iisip at pagkumbinsi sa sarili mong hindi espesyal ang pagtingin mo sa kanya. Ilang beses itong mangyayari. Paikot-ikot lang. Shucks talaga. Of course, you’ll get tired and give up. Oo, mahal mo na siya. Sa pagsuko mo sa paglaban sa tunay mong nararamdaman uusbong ang palihim na pagtingin. Nandyan na ang pasimple mong paghilig sa kanyang balikat. Pagtanda ng mahahalagang nouns (persons, places, animals, things and events) sa buhay niya. Sasamahan mo siya kahit umabot pa ang next class mo kinabukasan, huwag lang siyang malungkot. Pinahahalagan mo yung mga maliliit niyang ginawa para sa iyo gaya ng pagpulot niya sa nahulog mong ballpen at marami pang iba.Lame excuse na yung dahil friends kayo at ganun ka naman sa lahat ng iyong kaibigan. Bisto ka na, tsong. Pinagdaanan ko rin yan. Hahaha.

Sa kabila nito, mananatiling lihim ang lahat. Lalo na kung wala ka namang nakikitang sinyales na gusto ka rin nya. Kasi ayaw mong masira ang inyong pagkakaibigan. Awww… kahit mahirap itago ang tunay na nararamdaman mo, makukuntento ka na lang sa ganun. Eh ganun talaga… Marami namang posibleng mangyari. Magbibigay ako ng iba’t ibang senaryo:

a. Walang mangyayari. Kaibigan kayo tapos yun. Lang.

b. Magkakagusto siya. Hindi nga lang sa iyo. Ang sakit nun tol! Lalo na kung hindi pala kayo talo.

c. May gusto siya. This time, sa iyo na. Dalawa lang yan: Magiging kayo habambuhay o magkakahiwalay din. Ibang kaso pa kapag hindi naging kayo talaga.

d. Aamin kang gusto mo siya tapos may drama kang nalalamang lalayo ka muna sandali para mawala itong nararamdaman mo pero sa totoo lang, hindi mo lang matanggap na hanggang dun lang kasi kayo.

Kahit ano pa man ang mangyari, malaking sugal ang bitiwan ang pagkakaibigan para sa sigaw ng damdamin.

Paghihiwalay at MGA kalabuan nito

2007-09-03T15:16:00.000+08:00

Muli, may pagpupumilit ang pagsulat ko nito. Isang kaibigang itago na lamang natin sa pangalang Kuya Jed ang kinukulit ako para gumawa ng mga ganitong klase ng mga blog entries. In fairness, binigyan pa akong ng paksang kaiinugan ng aking pagtalakay sa paghihiwalay ng mga magkasintahan. Sabi niya tungkol daw sa nararamdaman ng mga babae kapag ang lalaki ang nakipagkalas. Grabeng sampal daw ito sa self-esteem ng mga kababaihan. Nagbigay pa siya ng teorya, “Lalaki ang nanligaw at sumuyo so parang pribilehiyo ng babae na ligawan siya ng lalaki. So the moment na lalake nakipagbreak ibig sabihin nagsawa na sayo or what or inayawan ka na.Masyadong pyudal at double standard nuh.”

Nakalulungkot isipin na parang ganun lang ang lahat. Ang babae, mag-aabang ng manliligaw. Ang babae, pagsasawaan. Ang babae, iiwan. Walang boses. In fairness, may disclaimer sa huli ng kanyang teorya pero huwag na tayong maglokohan ganun naman ang tingin ng karamihan. Ano nga bang masasabi ng isang babae tungkol sa pag-iwan o pakikipaghiwalay sa kanya ng boyfriend?

Bukod sa “Tangina! Magsisisi sya! Hayop talaga siya,” masakit. Tingin ko naman masakit naman masiraan ng relasyon unless ang intensyon mo talaga ay sirain talaga ito. Totoo namang iba-iba ang tama ng sakit sa puso sa bawat tao. Masyado lang talagang malaking bagay para sa mga tao ang malaman kung ano ba ang epekto sa isang babae o isang lalaki nito. Kasi eto na ang lipunang kinalakhan natin eh. Laging may dibisyon sa kasarian. Kung ang mga bading ay humihingi ng pantay na karapatan sa lahat, ang babae ganun pa rin. Alam ba ng mga kababaihan ito? Marahil, hindi. Dahil ang babae nag-iisip pa rin bilang isang babaebg pinangingibabawan ng mga kalalakihan. Kaya parang wala ring bago. Isisingit ko lang, ang konsepto ng kagandahan ng mga kababaihan ay kagandahan sa mata ng mga lalaki. Ganun din ng pagiging sexy at pakikipagrelasyon.

Kung bakit ganun kasakit sa mga babae ang hiwalayan ng kanilang kasintahan, dahil hanggang sa huli nawalan siya ng pagkakataong magkaboses. Oo na ang feminista. Oh eto pa: Ngayon, gagawa naman ako ng teorya.

Oo, ang lalaki ang nanligaw at sumuyo. Kapag nagsisimula nang manipulahin ng babae ang relasyon (sa mabuti man o masama mang paraan), nasasakal na ang lalaki o natatapakan na ang kanyang kakayahang paikutin ang relasyon sa kanyang palad. Bago pa tuluyang mapangibabawan ng babae ang lahat, makikipagkalas si lalake at iisiping nagawa niyang miserable ang buhay ng babae. Ito ay kung ikukulong natin sa usaping babae laban sa lalaki gaya ng teorya sa itaas. Ala-pantas pa ang pagtalakay. Weh...

Nakipaghiwalay sa akin si Tim at tingin ko naman hindi naman ganoon ang naging kaso (o ipinagpapalagay ko lang.) Tuwing nalalaman ito ng mga tao, laging may impresyong dagdag macho points sa kanya at kahihiyan sa akin. Anong epekto sa akin nito? Tahasan kong masasabi, eh ano naman. Basta ako, nagmahal. Ayun na siguro yung kasagutan ko sa katanungan mo Kuya Jed kung ano ba ang pakiramdam kapag ang babae ang hiniwalayan. Basta ako, nagmahal. Kung siya hindi man, hindi ko na rin gustong alamin. Kahit ano pang gasgas na linya ang ibato nila. “Nasasakal ako.” “Hindi kita kayang i-prioritize.” “It’s not you, it’s me.” Hindi na ganoon kahalaga.

Mas mahalaga sigurong pagmunihan ay kung may pagsisisi ba o may panghihinayang. Higit pa siguro sa nadarama mo bilang may bayag o wala. Ang namuo namang pagtitinginan ang masarap balikan at hindi naman ang kakayahan ng isang lalaking mangahas makipaghiwalay.

Sensya. Anlabo. Sabog talaga makipaghiwalay.

Walong Impormasyon ukol kay Ekai

2007-08-21T20:08:00.000+08:00

tagged by Daryl

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - -

THE RULES:

Post these rules first:
*each blogger starts with 8 random facts/habits about themselves.
*bloggers that are tagged need to write on their own blog about their own 8 things and post these rules.
*at the end of your blog entry, you need to choose 8 people to get tagged and list their names.
*don't forget to leave them a comment telling them they're tagged, and to read your blog.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Mga Impormasyon tungkol sa akin!!
1. Ayoko ng closure. Yung tipong kapag nagkaaway tayo, ayaw kong mag-usap tayo agad after ng away (at nagalit talaga ako sa iyo nang sobra) dahil lalo lang lalala yung galit ko sa iyo. Gusto ko kapag nag-usap tayo yung tipong matatawanan ko na ang mga nangyari. ehehe

2. I smoke.but not pot.

3. Hindi ako nakakaalis ng kama ko nang hindi ito maayos.. Ayaw ko ng magulo ito.

4. Paborito kong kulay ang kahel at dilaw. Pero sa bahay dahil ako nga ang nag-iisang babae sa aming magkakapatid, may pag-aassume na ang paborito ko ay kulay rosas (pink). Kaya naman ang kurtina ng kuwarto at aking kama ay kulay rosas. Isama na rin ang aking tuwalya at mangilan-ngilang salawal.

5. Ako ay isang tri-sexual. hahaha. benta talaga sa akin ito. Kaya simula ngayon, tri-sexual na ako (plants excluded)

6. Kayang patigilin ni Tinker ang aking mundo.

7. Nung na-confine ako sa hospital at walang nagbabantay sa akin, nahuli ako ng nurse (at ang mga kasama niyang intern) na kinakausap ang aking puppet na iniregalo ng aking Soul na si Lean. Akala ko ililipat ako sa psychiatric ward nun buti hindi.hehehe.

8. May nanliligaw sa aking 8 years old. Grabe talaga ito. Kapitbahay namin siya. Sobrang bait at galang niyang bata. Akalain mong nagawa na niyang makipagmeet-the-brothers sa aking mga utol na kinatakutan ng aking mga nakaraan at kinatatakutan ng aking mga kaibigang lalaki.hehehe. Don't worry pag-iisipan kong mabuti bago ko siya sagutin. hahaha

At aking tina-tag sina:
Miles Domingo
Jed Alegado
Karla Mesina
Charmie Lising
Andrew Angeles
Jan Rico
Jiro Cruz
Ady Seastres

Attack of Seasonal Affective Disorder

2007-08-16T19:41:00.000+08:00

Kumusta naman ang matagal kong hindi pagsusulat? Nakakairita kasi ang dami-dami pa namang nangyari sa aking buhay noong mga nakaraang araw. Kuwento ko muna ang aking pagkawarak noong isang araw. Nakakahiya at pasensya talaga sa inyo. Hindi pa rin talaga ako makapaniwala sa mga sinabi at nangyari nung gabing iyon. Eto yung kauna-unahang pagkakataong wala akong maalala sa aking mga pinaggagawa. Nakakahiya talaga. Benta sa akin yung dalawa sa mga sinabi ko (daw). Una, “promise hindi na ako magdadadadaldal…” saka yung “I still love you and stuff like that” Kumusta naman yun…

Ayos naman ang buhay ko. Masaya, sa ngayon. Pero sa mga darating na araw, alam kong maraming paparating na unos at natatakot akong harapin ang mga iyon. Sana, manatili lang akong matatag. Kasi palagay ko malapit na akong bumigay. Malapit na akong sumuko. Hay…

Grabe, meron pa lang terminong seasonal affective disorder. May nagtanong kasi tungkol sa pagkatamad ng mga tao kapag umuulan. Ang sinag pala ng araw ay isang anti-depressant at kaya naman, kapag maulan ang mga tao ay laging inaantok, matamlay, tinatamad at nalulungkot. At aminado akong inaatake ako nito.

Inaantok. Lagi naman akong inaantok kapag umaga kasi isa nga akong nocturnal na nilalang. Ka-level ko sina Dracula at si kabagang Jaime ng “Games Uplate Live…”

Matamlay. Na-drain ako sa ginawang pangingiliti ng dalawa kong kaibigan. Grabe talaga yun. Alam mo yung pakiramdam na wala ka nang magawa kasi hinawakan na nila yung kamay ko at hindi na ako makapalag dahil patuloy akong kinikiliti. Ewan ko ba, dyina-jabar na nga ako hindi pa rin tumitigil. Sabi ko sa kanila, isusumbong ko sila sa aking mga blockmates. Tapos, nung ini-imagine naming yun, lalo lang akong tumamlay. Ang pangit kasi eh. Biruin, tatambangan ka para lang kilitiin. Mas tanggap ko pa kung sasaktan ka nila pero yung kikilitiin? Parang may mali eh. At hanggang ngayon, hindi ko pa nababawi ang aking mga nawalang lakas.

Tinatamad. Tinatamad na akong mag-isip, magbasa, maligo, kumain at magmahal. Hehe. Nilagay ko yung huli para lang dramatic. Lalo na ngayong umuulan, talagang nakatatamad magkikilos. Sana may pasok na para naman may silbi ang aking buhay. At hindi ako nagkukulong dito sa bahay…

Nalulungkot. Ewan ko ba? Lagi kong nararamdaman na malaki yung kulang sa buhay ko. Ilang buwan na rin nung huling beses akong umiyak pero wala pa rin. May bigat sa aking loob. Unexplainable

Sana haring araw, lumabas ka na at pagalingin ang mga tao mula sa Seasonal Affective disorder na ito.

---------- isang kaisipang bumabagabag sa akin:

Sabi nung isa kong kaibigan madalas yung mga bagay na hindi natin sineseryoso o ginagawa nating laro, ito yung talagang tumatagos sa ating puso. Marahil, tama siya. Mahilig ako sa mga ganito at ngayon, parang ayaw ko na at gusto ko nang tumigil makipaglaro.

Kaya lang, tinatamad ako eh.

Tsktsk. Langit, umaraw ka na please.

Flash news: Wala ulet klase, Amfufufu

Kung ako’y mamamatay ngayon

2007-07-30T00:36:00.001+08:00

Kung ako'y mamamatay ngayon,

Hayaan mong malanghap ko sa kahuli-hulihang pagkakataon ang usok ng Maynila

Mairita't marindi sa nakabibinging pitpitan ng mga sasakyan at tsismisan ng mga kapitbahay

Taasan ng dugo sa patuloy na pagbulusok pababa ng mahal kong mundo

Kung ako'y mamamatay ngayon,

Hayaan mong salubungin ko ang araw ng luha at ang gabi ng kawalang pag-asa

Lunurin sa alak ang tiyan at sunugin ang baga sa usok

Patayin ang aking kamusmusan

Kung ako'y mamamatay ngayon,

Hayaan mo ako.

Dahil ngayon na ang ngayon na iyon.

Ang ngayon na kanina'y kinabukasan pa at sa ilang paggalaw ng kamay ay magiging kahapon din

Mamamatay na ako at iiwan ang lahat ng karungisan at kagaanan ng aking kabataan

At sa aking pagyao'y tangan ko ang mga alaalang ito ng nakaraan

Sa aking pagkamatay, bubungad ang bagong mundo.

Mas marahas at mas masalimuot.

Handa na ba ako?

Walang pakialam ang oras

At sa bagong mundong ito, mas marahas at mas masalimuot,

Hayaan mo akong umasang hindi na malanghap ang usok ng Maynila

Makakita ng kapayapaan sa nakabibinging pitpitan ng mga sasakyan at tsismisan ng mga kapitbahay

Ipanalanging umunlad ang mahal kong bayan

Aasang sa pagsalubong sa araw ay ngiti ang bitbit na tatagal hanggang sa takipsilim

At sa dilim ng gabi ay makikita ang kagandahan ng liwanag ng buwan

Sa aking pagpanaw, mamumukadkad ang mahalimuyak na samyong mula sa bagong mundo

Mas marahas at mas masalimuot.

Horoscope for this day

2007-07-24T02:27:00.001+08:00

Naaaliw ako sa horoscope. Ewan ko ba. Isa siguro sa mga bagay na hindi alam ng mga tao tungkol sa akin ay ang pagsu-subscribe ko sa daily horoscope sa yahoo. Hahaha. At ayon dito ang aking kapalaran para sa araw na ito:

An ex is back on the scene, and you might feel your heart singing a familiar tune. Be careful -- even if you feel more romantic about them than you ever did before, it could be hope or idealism that is guiding your feelings. Give yourself time to get used to them being back on the scene, and do not make any attempt to spend more time with them in a planned way. If you see them again, you see them again. Don't try to steer this thing -- it won't go where you want it to.

Unang tanong, sino sa kanila? Hahaha. Pakiramdam ko ay may koneksyon ito sa napanaginipan ko (kumusta naman ang pagiging Madam Ekai ko. Madam Auring, back off! hehe) yung tinutukoy nyang "hope or idealism." Akala ko sobrang okay na ako. Yung tipong kebs na sa nangyayari sa aking buhay at buhay ng aking mga nakaraan. Akala ko ay ganun na nga pero hindi pa pala.

Nagkasalubong daw kami ni EX at kasama niya ang kanyang mga friends. Pababa ako nun sa isang familiar na hagdanan (na matatagpuan sa dati kong elementary school. Panaginip nga naman ang weird.) Tapos, siya paakyat. Nang makalagpas na raw itong si EX ay bigla na lamang niya akong tinawag at nag-iba ng direksyon. Sinabayan niya akong maglakad habang tinatanong kung saan ako papunta.

Fortunately, ang daang iyon ay konektado sa CTC. Sabi ko magkaklase ako sa CTC 219 (kung saan nasunog yung AVR).

Sabi niya, hatid na niya ako. Tapos, nag-usap kami tungkol sa mga nangyari sa amin. Kasama na ang lahat ng kalabuan at ang mga third parties involved.

Nagulat na lamang ako nang magkahawak-kamay na kami at tila nakapangako sa isa't isang hindi na muling magkakahiwalay. Siyempre, masaya ako dahil okay na kami ulit sa panaginip ko. Yun nga lang, sobrang ayaw kong makita kami ng blockmates ko (for some strange reasons e.g. sasabihan nila akong "oh sino na naman yan? Lagi mo na lang kaming ginugulat sa mga lalaki mo…")

Tapos paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko nung kasama ko siya, kahit na masayang masaya ako nun, na "ekai, magpigil ka. Huwag ka basta magtiwala. Mahirap na. Alam mo namang mahina ka't shonga-shonga.." In fairness, may katinuan pa rin akong ginagawa sa aking panaginip. Ehehehe. Tapos nagising na ako.

Dreams are repressed feelings and desires. Akalain mong inaasam ko pa palang maging maayos tayo sa tagal ng panaho nang lumipas. Imposibleng magkita tayo. Simple lang. Hindi mo makikita ang taong ayaw magpakita. At ayaw kitang makita.

Para lamang ibahagi ang ilan sa pinag-usapan namin ni Chester na ikinapuyat ko bago mag-erya sa Balanti:

ekai_ticong (1:35:00 AM): natatakot kasi ako na mainvolve sa kahit na sino sa block

razer789 (1:35:05 AM): :))

razer789 (1:35:08 AM): good job

Hay… laging tanong sa akin ng mga taong nakakaalam na mag-isa lang akong babae sa aming CoE batch, hindi ka ba naiilang dahil lahat sila lalaki? Sanayan na lang. At kung dumating man ang panahong magpakasal na kami ni David, imbitado kayong lahat. Uy, david peace. Iba ang gusto kong pakasalan. Sana gusto rin niya akong pakasalan. Hahahaha.

Tama na nga. Pagmamahal na naman ang pinag-uusapan. Walang panahon.

Hahaha.

I’ve never been in love

2007-07-21T00:56:00.001+08:00

Para naman maiba, naisip kong Ingles naman ang entry kong ito. Matagal-tagal na rin akong hindi nagsusulat sa wikang ito kaya ayos lang tawanan ninyo ang aking inglis iskels:

Hahaha. It may sound awkward and funny but I've never been in love with anyone. I'm not kidding. No offense to those who I had relationship with. I guess, I'm really immature and impulsive.

I realized that, during one of our discussions in Philo. (It's not that I just swallowed every insight Sir shared in our class. Some of them, I found shitty. Example, Kant's is easy to read.) But that discussion we had seemed to be designed to break my skull and wake me with the fact that my love life's a total mess. He asked, "Do you happen to have a friend who gets easily in and out of love?" That question really hit me. I was tempted to raise my hand and shout, "I don't know but I'm like that! I'm really like that! Swear!"

When my friends check me if I'm okay every after break-up and then find me perfectly fine (except for a few suicidal attempts, hehehe), they were really awed and bewildered what the hell I did to feel okay. I told them that I just don't give a damn if they leave me (or should I say I habituated my brain cells to think that way.hahaha). Anyway, there are lots of guys out there. Billions! I just channeled my emotions to other amusing stuffs like blogging, gallivanting and all the "–ings" that will draw the pain away. The next thing I know, I'm again falling for a guy who I met somewhere or had a night (not squeezed between one and stand ha) with. I thought before, I was just too loving… Then the cycle goes on and on.

"WTF is wrong with that?" I was craving for what Sir will tell about those people. He repeated the question. "Do you happen to have a friend who gets easily in and out of love?" The class was too passive. I don't know if my classmates and I shared the same sentiments or they were just too bored. "You know why these people are like that," he continued, "they we're not really in love with someone but in love with their idea of what a special someone should be." That was nothing but nylon! He really hit the bull's eye. He even added, "They are not in love with someone but they are in love through someone." I just found myself nodding to every word he uttered as he elaborated it how this people was so in love with their idea of who to love that they weren't ready to be flexible to accept other people. It's either you pass their standard or you're out of the list.

I started looking back at my past relationships, it was a shame but he's right. I wouldn't deny that I felt bitter and very disappointed every time I had heartbreak. Am I doomed to feel this way? Will my love experiences be like this always? When am I going to be happily satisfied with my life? I guess the answer was very simple. I chose it to be like this. I made it this way. I entered those relationships because those guys have the qualities I am looking for in a relationship. The first one I had relationship with was a handsome basketball varsity and was good in playing guitar. The second was of course handsome and has lots of sense of humor. The rest were very caring and loving. The guys who swept me were very neat and goal-oriented. They were more of bunch of qualities in a guy than guys with those qualities. Did that make sense? Hope so.

Let me take this chance to apologize to those people who I thought I was in love with. See, it was just a figment of my ideals. I didn't mean it. But wait. What should I be sorry for? They left me. That's just it. Now that I realized that I was never been in love with them, I think they were too not in love with me.

On the other thought, is this just my defense mechanism to alleviate the pain from past hurts? Hmmm, could be.

Happy Assignment

2007-07-20T01:14:00.001+08:00

Sinulat ko ito exactly a month ago. Hehehe. Naglilinis kasi ako ng mga files nang makita ko ito. Sayang naman kung hindi ko ipopost.Hehehe. Ayun. :D

-----sana may mapulot kayo mula rito.hahaha----

Kagabi, ginawa namin ang group assignment namin ng mga blockmates ko sa CIE 142. (Actually, ang subject na ito ay tungkol sa Computer Organization at Assembly language.) Tinawag ni Sir Ice (yep, siya yung prof ko) na happy assignment yung group homework namin. Nga naman, masaya siya. Yung assignment kasi namin ay parang get-to-know-your-groupmates chorva. Kakain kayo sa labas tapos usap-usap. In fairness, may guide questions pero ang awkward namang ipilit siya sa mga conversations namin. Anong kailangang ipasa? Picture dun sa pinagkainan at resibo na ring patunay na kumain kayo talaga saka sagot sa binigay niyang guide questions. Ang kulit di ba?

Yung first "formal" meeting namin sa kanya, laugh trip talaga. Nasasakyan niya yung trip ng mga blockmates ko. Ang kulit talaga. Buti na lang okay siyang professor (as of now) kasi nako-compensate yung pagiging gabi ng klase. Speaking of classes, eto yung sched ko ngayong semester:

Monday:
1:30-3:30pm ELC 141 laboratory (Sir Oppus: F 323)
3:30-4:30pm ELC 106 lecture (Ma'am Cat: F114/CTC 219)
5:00-8:00pm CIE 142 (Sir Ice: CTC 219)

Tuesday and Thursday:
12:00-1:30pm POS 100 (Ma'am Lao: Sec Lec 3)
1:30-3:00pm ELC 141 lecture (Ma'am Arsol: F117)
4:30-6:00pm (Sir Sevilla: SecA215A)

Wednesday:
7:30-9:30am ELC 106 laboratory (Sir Celso: F325)
3:30-4:30pm ELC 106 lecture (Ma'am Cat: F114/CTC 219)
7:30-9:30pm CIE 122 (Sir Ice: CTC 219)

Friday:
3:30-4:30pm ELC 106 lecture (Ma'am Cat: F114/CTC 219)

Nilagay ko na rin rooms ng classes ko para ma-access ko siya kapag nakalimutan ko. Haha. At saka para na rin sa gustong mangstalk sa akin (dahil gusto nila ako o gusto nila akong patayin) at para na rin sa mga taong ayaw akong makita, iwasan niyo ang mga panahong ito. Haha. Feeling.

Obviously, panghapon ako. Oh well, buti na lang din. Hehe. Going back to our happy assignment, kumain kami sa Wok Dis Way. At kulang ang block ng isa. Wala kasi si Ibn pero naiintindihan ko siya dahil feeling ko nararamdaman niyang pork sisig ang kakainin namin. Sobrang natuwa naman kami ni Chester dahil Maria Flor de Luna yung palabas sa Wok. Haha. Matatapos na kasi yun this week. Tapos, napanood din naming manlumo yung contestant sa Deal or No Deal nang malamang 3 Million yung laman ng kanyang briefcase. Sobrang ikinatuwa naman iyon ni David. Benta talaga si Don. Inaabot niya yung kutsara ni David sa akin for "essence" at siyempre kinuha ko at inaktong ibubulsa. Tapos nung binalik na kay David, ayaw niyang kunin at baka mahawa siya ng pagkahigad ko. True. Nahigad ako for the second time sa Ateneo at parehas na related yung higad incidents ko sa Gabay. Nung first year ako, nahigad ako after kong ma-interview for membership sa Gabay at si Ate Q pa nga nag-interview sa akin. Tapos yung kahapon naman, nung inaasikaso ko yung recruitment forms and sign-ups for hotspots na ngayong SecGen na ako. Buti na nga lamang ay dumating na parang knight in shining armor (weh, exag.) si Julius at sinamahan niya ako sa infirmary at pinahiram na rin ng shirt at nakapangakong sasali sa AMS. Going back again sa happy assignment namin, sobrang health conscious (or should I say body figure-conscious) si Don at Daniel. Yung isa, hindi kumain. Yung isa naman, onti lang. Ayun.

Nga pala, sumali ako sa AECES din dahil sa ECE crush ko. Nakakairita nga kasi nag- "makaawa" pa siya sa akin. Kumusta naman iyon at muntikan ko siyang masagot ng "I do." Hahaha. Hay *a**. Yaan mo, try kong maging active sa pinakaposibleng paraan. Hehehe. Siyempre lumalandi pa ako nun eh pagkagaling na pagkagaling ko ng infirmary.kumusta naman yun.

"Kapag nakakasalamuha kita, naririnig ko siya sa iyo. Ingat, baka magkapalit na kayo ng mukha niyan."—gustong gusto ko itong ihirit kaya lang masyado pa akong mabait para gawin yun kaya sana mabasa mo na lang ito. Ilang kasi ako sa iyo eh at hindi talaga kita trip pala in the first place. Hahaha.

What I bad way to end this entry.

Mata Ko

2007-07-17T01:22:00.000+08:00

You scored as Passion, You are very passionate whether that passion is good or evil has yet to be determined. You have great power over others and they seem to flock to your service. You are very competative almost to a fault. Perhaps you should let someone else win for a change?

Passion

92%

Diamond Eyes

75%

Mysterious

58%

Eyes full of Pain

42%

What do your eyes reveal about you?(PICS!)
created with QuizFarm.com

ah okay. posible.

Iba’t ibang Paraan Para Ako’y Mabanas

2007-07-15T00:00:00.001+08:00

Kanina iritang irita ako dahil hirap na akong dalawin ng antok. Kaya naman naisip ko ulit magblog at isulat ang mga paraan na makakapagpaikli ng aking pasensya at makapagpapadilim sa aking paningin.

Magmaganda ka sa harap ko. Yung tipong magsalita ka ng mga bagay na akala mo alam na alam mo na. Naiirita talaga ako sa mga taong ganun. Yung tipong napag-usapan lang nila sandali tapos andami-dami na niyang alam. As if. Hindi naman sa minamaliit ko ang mga taong ito sa kanilang nalalaman. Kasi itong mga taong ito, kung sabihin pa nila yung mga bagay-bagay, matter-of-factly. Yung tipong sorry-alam-ko-talaga-ito-kaya-makinig-ka-na-lang. Ang hangin kasi. Naalala ko na may isa akong kakilala na dakdak nang dakdak tungkol sa isang bagay na puro pasikat lang naman. Hindi na lang ako sumabat kasi baka mabara ko pa siya. Kahit papaano ay ayaw ko ang nagpapahiya.
Mang-api, mambully at mang-OP ng mga tao. Naku!! Asar talaga ako sa mga taong gumagawa nito. Yung biglang magbubulungan sa harap mo tapos kapag naki-usyoso ka, sasabihing wala. Nakakairita di ba? Tapos, yung mga taong feeling sobrang sikat na hinahabol ng ibang mga nilalang para lang magpapansin sa kanya. Naku, ang sarap talaga nilang kalbuhin. Usually, kung hindi matalik na kaibigan ito nung nagmamaganda ay iisang tao lang sila.
Ang ulit-ulitin ang sinabi ko. Actually, nakaka-flatter nga ang ma-quote. Yun ay kung sikat ka. Pero kung kaibigan mo, isa lang ang karaniwang intensyon nun eh—para gaguhin ka. At sa mga gumagawa nun sa akin, nakakagago talaga ito. May mga pagkakataong napipikon talaga ako.
Ipagdiinang magbebente na ako. Promise, magdidilim ang aking paningin. Basta siguraduhing kapag ginawa mo ito, gusto mong burahin kita sa mundo ko. Kaya sa mga nagbabalak nang banasin ako, umayos kayo. (Pati pala sa magsasabing mataba ako. Amf. Gusto ko kasing ako yung nagpi-fish tapos sasabihin mong hindi naman. Haha. Pero seriously, kapag sinabi mo ito nang wala sa timing. (Yung tipong feel ko ang sexy-sexy ko. Naku, friendship over)
Gayahin ang tunog sa The Grudge. Yung sa parang umiingit na pinto. Pocha talaga. Eto makakapatay na ako.
Kulitin ako nang kulitin tungkol sa mga personal na isyu. Madaldal akong tao at madalas kong nailalaglag ang sarili ko sa mga impormasyong ganyan. Kaya naman, hintayin mo na lang iyon at huwag akong kulitin.
Nagpapataas ng ego nila na ang kapalit ay yurakan ang aking pagkatao. Madalas itong nagagawa nung isa sa mga malapit sa akin lately. Nakakairita kasi feeling niya natutuwa ako sa kanya lagi.
Tumugtog at kumanta nang the HALE way. Nothing against the band and their fans. I simply don't like them. Period.
Magkuwento nang magkuwento nang magkuwento ng parehas na kuwento. In short, paulit-ulit na ikuwento ang isang kuwento.
Ang kontrahin ako. Madalas akong mairita sa mga taong parang ipinanganak para maging kontrabida ko. Sarap din pala nitong kalbuhin.
Magmake-face sa harap ko. Naku, sunugin ko ang tinataas mong kilay at ang nakaka-badtrip mong mukha eh. Yan yung naiisip ko sa mga taong mahilig sumimangot at mang-irap.

So there. Sa mga taong naiirita sa akin at gustong tumanda ako kaagad, gawin nyo ito. Kapag binabasa ko ang mga nakasulat, asar ako sa mga taong ito pero minsan naiisip kong ganito rin ako.. Basta inis ako.

Ano nga ba ang kasiyahan? Nasusunog ba ito?

2007-07-13T01:48:00.001+08:00

Pagkatapos ng isa't kalahating oras ng Philo 104, ang dami na namang bagong kaisipang umusbong sa aking kamalayan. wenk. Isa sa magandang paalala sa akin ay ang konsepto ng kasiyahan.

Madalas ang kasiyahan ay naiuugnay sa tawanan. Masaya. Fun fun. Maraming manok. (inside Mata Evsem joke, sorry) Yung tipong parang sumasayaw ka ng theme song ng Sinabawang Gulay o kaya sumasabay sa pagkanta ng Keri ni Kim Chu (na ayon kay Sir Ice at blockmates ko ay may mga kapatid na sina Pika at Rai). Yung kasiyahan na tipong black and white yung paligid mo pero habang dumaraan ka ay unti-unting nagkakulay ang paligid gaya ng patalastas dati ng NIPS. Yung sasakit yung tiyan mo at mapapagod yung bibig mo. Heaven ang pakiramdam.

Napagtanto ko, ang kasiyahan pala ay makakamtan din sa malulungkot at masasakit na karanasan. Hindi ito pagiging masokista ah. Kasi ang mga masokista –pleasure ang hanap nila. Panandaliang aliw. Ang kasiyahan ay hindi ang pagtawa. Hindi ang pagngiti. Hindi lamang kapag nakatulong ka o di kaya kapag nakahithit ng juts. Ang kasiyahan ay ang pagiging tapat sa sarili mo. Ang kasiyahan ay ang pakiramdam ng pagiging buo mo. Walang labis, walang kulang. At huli, ang kasiyahan ay hindi one-time big-time. At ang kasiyahan ay yung naaangkop sa iyo.

Marami pang katanungan ang bumabagabag sa akin tungkol dito? Pero masarap lang ding isiping may kasiyahan sa lahat at hindi nakasalalay sa iisang pangyayari sa buhay mo. Basta nararamdaman mong ikaw ay kumpleto, tunay nga itong kasiyahan.

---So much for a philosophical chorva---

Eto, laugh trip talaga.

Nung Wednesday, may CIE 122 ako, Database Programming. Kaya sa CTC 219 ang room namin. 4:30-7:30 yung class ko nun. Paiba-iba ito depende sa amin at sa trip ng Prof ko. Kaso lang nakapagset na ako ng meeting ng 4:30-5:30 kaya nagpa-late ako sa klase na yun. Eh ang parusa ay kakanta sa harap. Kumusta naman yun. Kung nakapunta na kayo sa room na iyon, may banyo light sa tapat ng platform nun. Yung ilaw na yun, puwede pang i-adjust yung luminosity. Kaya puwede kang kumanta ng careless whisper habang may sumasayaw sa tapat nun.

Since hinihintay pa naming matapos mag-install yung PC, naisipan nilang pakantahin muna ako. So nakatapat ako sa spotlight habang nakapatay lahat ng ilaw sa buong kuwarto. Pagkatapos ng mahabang diskusyon kung anong kakantahin ko at ilang pumalyang pagtatangkang kantahin ang "Now that I have You" at "Stupid Love," nauwi ako sa pagkanta (mas angkop sigurong sabihing pagtula nang may tono) ng "Harana" na buong puso't kaluluwa kong iniaalay kay David. Pagkatapos makaraos, muli akong bumalik sa aking upuan.

Pag-upo ko, lalong umalingasaw ang amoy na parang may nasusunog. Marami teoryang nagsulputan.

Teorya#1: galing sa LCD Projector ang amoy. Pero sabi ni Sir, huwag kaming matakot dahil hindi ito mapanganib. Para sa amin dahil siya naman ang sasabugan nun kasi siya ang pinakamalapit.

Teorya#2: galing sa akin ang amoy. Dahil nung pumasok daw ako sa kuwarto, bigla na lang nagkaroon ng ganung amoy. Buti na lang ay pinagtanggol ako ni Sir. Ang sabi niya ay taktika lang nilang lahat yun para may excuse silang makalapit at maamoy ako. Hahaha.

Teorya#3 at paborito ko: Ang popular na teorya ni Konde. Amoy-white rat. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin makuha kung bakit naging amoy-daga ang amoy-sunog. Ang matindi pa nito, hindi basta-basta daga. Dagang costa. Haha. Ang malupet eh yung pagsabi niya nung kanyang teorya kasi parang walang pagdududa.

Pagkatapos ng diskusyon sa amoy-sunog at pagkanta ng sinabawang gulay (na mukhang balak gawing Class Anthem) ay nagsimula na kami sa aming lecture. Dahil tinatamad kaming magsulat, naisipan ni Don na i-video na lang ang lecture ni Sir. Pagkalipas ng mga 20 minuto ng dibdibang pag-uusap tungkol sa SQL, napansin ni Sir na umaapoy na ang AVR. At dito nagsimula ang laugh trip.

Siyempre, panic ang lahat. Sabi ni Sir, "Bunutin nyo. Bunutin nyo." Akalain mong sa aming sampu (at tanging ako lamang ang babae), walang sumunod sa utos niya. Lahat kami, lumayo sa nasusunog na AVR. Siyempre, no choice si Sir. Binunot niya ang saksakan. Sa taranta na rin, mali yung una niyang nabunot. Si Don naman, patuloy sa pagkuha ng video. (Kung malayo yung itsura nung nasusunog, alam nyo na kung bakit. Hahaha) Ako naman, dinampot ko ang aking bag kung nasaan si Tinker. Ang iniisip ko nun talaga, "Pocha! Aalis na ako dito!" Wala nang pag-iisip kung kumusta naman ang aking mga blockmates o kaya kung kukunin ko ba ang fire extinguisher. Sa awa naman ng Diyos at ng AVR, nadala ito ng prof ko sa labas ng kuwarto at umalingasaw na sa dulong bahagi ng 2^nd floor ng CTC wing ang amoy nitong nakaagaw pa ng pansin sa aming department chair na si Sir Nat at sana pati na rin ng smoke detector, pero hindi eh.

Obvious namang naantala ang klase namin. Nagkuwentuhan pa kami ng aming personal accounts sa nangyari. Yung parang sa balita sa TV. Tapos asaran lalo na sa kanila dahil saksakan sila ng tapang at giting. Iniisip ko pa rin ngayon kung tama bang narinig ko yung isa kong blockmate na nagsabi ng "Mommy ko" nung nagkakagulo na o guni-guni ko lang. Haha.

Mga natutunan ko:

Huwag umasa sa fuse ng AVR. Yung nasunog na yun, hindi man lang nadungisan ang fuse niya.
Huwag umasa sa blockmates kahit puro lalaki pa sila kapag nasa bingit ng kamatayan. Alam nyo na kung bakit. Haha.Peace.
Maganda itong paraan para hindi ma-bore sa klase. Sana may ice-breaker na ganito ang mga professors.

Para sa nagbabagang aksyon, hihingi na lang ako ng kopya nung video. Posibleng naabo ang CTC (pero sa smoke detectors at sprinklers sa buong building, malabo) kung pinanghawakan naming ang aming mga teorya lalo na yung huli.

Positions on Bed

2007-07-09T23:47:00.001+08:00

Hindi ako makatulog nang maayos kaya naman kung anu-ano nang posisyon ang ginawa ko. Naisip ko kaysa mabalian pa ako ng buto kakahanap ng posisyon kung saan makatutulog ako, isusulat ko na lang ang entry na ito. Eto yung mga posisyong naaalala ko pa na ginawa ko para lang dalawin lang ng antok.

Una, ang normal na higa. Nakaharap sa kisame at halos tuwid sa pagkakahiga. Ang kakaiba lang sa normal kong posisyon ay nakatapak ang aking paa sa kama. In shot, hindi nakatuwid ang aking mga binti. Nagsimula pa ito noong bata ako dahil may nangangalabit sa aking talampakan. Hehe.

Pangalawa, ang dapa position. Eto talaga crucial ito kasi eto yung madalas na posisyon ko kapag nagigising ako. Hindi ko alam kung galing ba akong headstand o di kaya ay standing position. Basta eto yung laging posisyon ko kapag nagkaroon na ako ng malay-tao. Pero masakit siya sa aking future kahit hindi naman ito kalakihan ika nga ni Karla.

Pangatlo, ang dantay position. Hindi komportable ang aking tulog kapag wala akong unan sa paligid. Kahit dalawa lang, masaya na ako. Yung dantay position, nakadantay yung kanan kong hita sa unan na halos makaabot na sa aking baba. Ganun ako kataas magdantay.haha. yung parang nakasplit na vertically.

Pang-apat, ang 69. Baligtaran kayo ng iyong kama. Gusto ko ito kapag antok na antok ako at bored na bored na rin sa aking sleeping routine. Bihira ko lang itong ginagawa. Masaya kapag nakataas ang paa sa headboard ng kama. Since hindi aircon ang aking kuwarto, nakatigil sa mukha ko ang hangin mula sa electric fan. Kaya kapag naka-69, paa ko yung nahahanginan. Hehe. Wala lang.

Panlima, ang fetal position. Gustong gusto ko ito kapag sobrang lamig. Tapos, balot na balot ka ng kumot habang hindi pa tumitigil ang ulan sa labas ng bahay.

At marami pang ibang posisyon na kaya mong gawin sa kama kahit mag-isa ka. hehe.

Ayokong MAGBENTE!!!!

2007-07-08T17:52:00.001+08:00

Hindi ko alam kung bakit ayaw kong magbente. Basta ayaw ko lang. Tuwing nagkukuwentuhan kami ng Mama ko tungkol sa aming magkakapatid. Lagi niyang tinatanong kung ilang taon na ako. Syempre ang sagot ko 19. Tapos, sasabihin niya "Ang bilis lang ng panahon. Magtu-twenty ka na." At tuwing naririnig ko iyon, bumibilis ang tibok ng puso ko. Lalo na ngayon na ikinukuwento ko ngayon. Why do I hate to turn 20, let me count the reasons:

Hindi na ako teenager. Parang ang tanda-tanda ko na. Alam nyo naman, habang tumatanda ka ay bumibigat ang iyong mga responsibilidad. Hindi pa siguro ako handang sa mga iyon.
Hindi ko pa feel maging 20. Parang pera yan eh. Iba ang dating ng buong 500 pesos sa 499 pesos kahit piso lang. Same thing, isang taon lang ang pagitan ng 19 at 20, pero iba pa rin eh.
At maraming marami pang iba na gusto ko munang gawin.

Pero hindi ko na naman iyon mapipigilan unless mamamatay ako bago ako magbirthday. Sa katapusan na ang aking kaarawan. Kaysa magmukmok, isusulat ko na lang ang aking wishlist at sana may maawa sa aking magregalo. (After 10 minutes of thinking) Ay di bale na lang. Napansin kong kung hindi may kamahalan ang gusto ko, hindi naman mabibili ng salapi. Saka masyado akong binabagabag ng katotohanang magbebente na ako. Hindi ako makapag-isip nang maayos. Kahit anong regalo naman, maa-appreciate ko.

Share ko lang: habang abala akong nagta-type dito, abala rin sa pakikipaglandian ang kapatid ko sa girlfriend niya. Pocha. Nagbe-baby talk pa sila. At naglilingkisan. Oo na. Kuha ko na ang point nila. Mahal nila na ang isa't isa. At masaya naman ako para sa kanila. Para nga lang hindi. Hahaha.

Still, ayaw ko pa ring magbente. Kadirs.